=======================
------------------------
-----------------------------
==============
Η Μεγάλη Συρρίκνωση της Κρητικής υπαίθρου: Το Τέλος της Ιδιοκτησίας στους κάτω των 2.000 κατοίκων
Η ελληνική επικράτεια βρίσκεται αντιμέτωπη με μια δομική ανατροπή του ιδιοκτησιακού της χάρτη, η οποία εξελίσσεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά απειλεί να μεταβάλει ριζικά την οικονομική πραγματικότητα χιλιάδων πολιτών. Σύμφωνα με αποκαλυπτικά στοιχεία που φέρνει στο φως ο έμπειρος αρχιτέκτονας-μηχανικός Ηρακλής Πυργιανάκης, η εν εξελίξει διαδικασία επανακαθορισμού των ορίων οικισμών οδηγεί σε μια βίαιη συρρίκνωση της δομήσιμης γης, η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζει το 90%. Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική προσαρμογή, αλλά μια συστημική απαξίωση της ακίνητης περιουσίας, η οποία μετατρέπει οικόπεδα υψηλής αξίας σε «φθηνά χωράφια», ανοίγοντας τον δρόμο για τη συγκέντρωση της γης σε μεγάλα επιχειρηματικά σχήματα.
========
Το Χρονικό ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου
Το πρόβλημα επεκτείνεται και στην εκτός σχεδίου δόμηση, η οποία παραδοσιακά αποτελούσε τη διέξοδο για πολλούς ιδιοκτήτες στην περιφέρεια. Οι λεγόμενες «παρεκκλίσεις» (γήπεδα κάτω των 4 στρεμμάτων που ήταν άρτια λόγω ημερομηνίας δημιουργίας) έχουν ήδη καταργηθεί, αφήνοντας χιλιάδες πολίτες με ανενεργά περιουσιακά στοιχεία.
Ακόμη και στις περιοχές όπου υπήρχαν Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια (ΓΠΣ), τα οποία θεωρούνταν «θέσφατα» για την ασφάλεια δικαίου, τα νέα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια έρχονται να ανατρέψουν τα πάντα. Το Τεχνικό Επιμελητήριο Ανατολικής Κρήτης (ΤΕΕ/ΤΑΚ) έχει πάρει ομόφωνη θέση ζητώντας από το Υπουργείο να διατηρηθούν οι παρεκκλίσεις, καθώς η κατάργησή τους τινάζει στον αέρα τον οικογενειακό προγραμματισμό χιλιάδων Ελλήνων. Η αίσθηση του «εμπαιγμού» είναι διάχυτη, καθώς πολίτες που αγόρασαν γη με νόμιμες προϋποθέσεις, σήμερα βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα δαίδαλο απαγορεύσεων.
Το Φράγμα του 1977 και η Ανασφάλεια Δικαίου
Για τις εκτάσεις άνω των 4 στρεμμάτων, η νέα απαίτηση για «πρόσωπο» σε δρόμο που προϋφίσταται του 1977 περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Μέχρι πρότινος, το όριο ήταν το 1923, όμως η μετακίνηση στο 1977, αν και παρουσιάζεται ως «βελτίωση», παραμένει αυθαίρετη. «Γιατί το 1977 και όχι το 1980;» διερωτάται ο κ. Πυργιανάκης, μεταφέροντας την απάντηση της ηγεσίας του ΤΕΕ ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη τεχνική αιτιολόγηση, απλώς «εκεί κλείδωσε η συμφωνία».
Αυτή η έλλειψη σταθερού νομικού εδάφους δημιουργεί μια πρωτοφανή ανασφάλεια δικαίου. Ακόμη και πολίτες που διαθέτουν οικοδομικές άδειες δεν μπορούν να αισθάνονται σίγουροι. Η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδας έχει εκδώσει ομόφωνο ψήφισμα προειδοποιώντας ότι οι διατάξεις περί «νομίμως υφιστάμενων οικοδομών» μπορεί να καταρρεύσουν σε περίπτωση προσφυγής στη δικαιοσύνη από θιγόμενους γείτονες. Η περιουσία του Έλληνα πολίτη, η οποία προστατεύεται από το Άρθρο 17 του Συντάγματος, φαίνεται να διολισθαίνει σε ένα καθεστώς διαρκούς αμφισβήτησης.
Κοινωνικές Επιπτώσεις: Ο Θάνατος της Υπαίθρου
Οι συνέπειες αυτών των ρυθμίσεων υπερβαίνουν την οικονομική σφαίρα και αγγίζουν τον κοινωνικό ιστό της επαρχίας. Η απαξίωση της γης οδηγεί μαθηματικά στην ερήμωση των οικισμών. «Μιλάμε για τον θάνατο της υπαίθρου», τονίζει ο κ. Πυργιανάκης. Όταν ο νέος άνθρωπος δεν μπορεί να κτίσει στην πατρογονική του γη, αναγκάζεται να καταφύγει στα ήδη κορεσμένα αστικά κέντρα.
Την ίδια στιγμή, ο τεχνικός κόσμος —μηχανικοί, εργολάβοι, τεχνίτες— βλέπει το αντικείμενο εργασίας του να συρρικνώνεται ή να περνά στα χέρια των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων. Η ανεξάρτητη δόμηση, που ιστορικά στήριξε την ελληνική οικονομία και κοινωνία, δίνει τη θέση της σε πλήρως ελεγχόμενα, κλειστά οικιστικά συγκροτήματα. Η συμμετοχή των Ελλήνων σε αυτό το νέο μοντέλο θα περιοριστεί, στην καλύτερη περίπτωση, στον ρόλο του ανειδίκευτου εργάτη ή του υπαλλήλου υπηρεσιών για τα μεγάλα επενδυτικά σχήματα.
Μια Κραυγή για Δράση
Ο κ. Ηρακλής Πυργιανάκης δεν είναι ένας τυχαίος παρατηρητής. Με μακρά θητεία σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές και βαθιά γνώση των πολεοδομικών θεμάτων, μιλά από τη θέση του συνταξιούχου πλέον μηχανικού που δεν έχει προσωπικό όφελος, αλλά ενδιαφέρεται για το δημόσιο συμφέρον. «Δεν εκδίδω άδειες, έχω κλείσει το γραφείο μου, αλλά δεν μπορώ να βλέπω αυτή την αδικία», δηλώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Η ανεπίσημη πληροφορία που μεταφέρει, ότι το Υπουργείο «παγιδεύτηκε» σε οδηγίες συμβούλων του Πρωθυπουργού που ζητούσαν οριζόντια μείωση των ορίων, αν ευσταθεί, αποκαλύπτει ένα σοβαρό έλλειμμα πολιτικής εποπτείας. Το «Επιτελικό Κράτος» φαίνεται να αγνοεί τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής γης, θυσιάζοντας την κοινωνική συνοχή στον βωμό μιας αμφίβολης επενδυτικής επιτάχυνσης.
«Δεν τιμά την Ελλάδα αυτή η πολιτική. Πρέπει να γυρίσουμε σελίδα», καταλήγει ο κ. Πυργιανάκης. Η προστασία του δημόσιου χώρου και της ιδιωτικής περιουσίας είναι ζήτημα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν η ύπαιθρος αφεθεί να μετατραπεί σε ένα πεδίο κερδοσκοπίας για λίγους, το πλήγμα για την εθνική οικονομία και την κοινωνική ταυτότητα της χώρας θα είναι οριστικό. Το ερώτημα παραμένει: θα προλάβει η κοινωνία να αντιδράσει πριν οι «καληνύχτες» του πολεοδομικού σχεδιασμού γίνουν η μόνιμη πραγματικότητα της ελληνικής περιφέρειας;
Το άρθρο στα σχόλια, διαβάστε το ολόκληρο
Σχόλια