Σαν σήμερα 23 Απριλίου 2010 η χώρα οδηγήθηκε στον τάφο των μνημονίων...

την

23 Απρίλιου 2010:
Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου, από το ακριτικό Καστελόριζο, ανακοινώνει στο ΔΝΤ.

 ==============

μετά από 16 χρόνια, η χώρα,  αφού έχει ξεπουλήσει όλα τα ασημικά της (αεροδρόμια, λιμάνια, επικοινωνίες...)  είναι σε χειρότερη κατάσταση αφού εν τω μεταξύ έχει προχωρήσει η αποβιομηχανοποίση λόγω και της ενεργειακής πενίας, αλλά το πιο επικίνδυνο  ότι συντελείται η καταστροφή κτηνοτροφίας και γεωργίας για να οδηγήσει τη μεγαλύτερη μάζα των Ελλήνων στη λιμοκτονία ή στην μετανάστευση. 

..αλφαδιά...

 Εν τω μεταξύ.

Με βάση τις ανακοινώσεις των 4 μεγάλων τραπεζών θα μοιράσουν στους μετόχους τους μέρισμα 2,8 δισεκ(!) για τη χρήση του 2025.
Πρόκειται για σκάνδαλο ιδιαίτερα αν σκεφθούμε οτι τα μερίσματα φορολογούνται μόλις με 5%
για να διευκολυνθούν fund,στελέχη,κερδοσκόποι και άλλοι αναξιοπαθούντες.
Το προκλητικό μέρισμα των τραπεζών προέρχεται από κερδοφορία που στηρίζεται και σε καταχρηστικές πρακτικές και φορολογικά προνόμια.
Μητσοτάκης,Στουρνάρας εξυπηρετούν το καρτέλ,
αδιαφορούν για τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.

==============

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη υποθήκευσε το μέλλον της χώρας και μετέτρεψε ιδιωτικά «κόκκινα» δάνεια αξίας 227 δισ. ευρώ σε εξωτερικό χρέος με εγγυήσεις Δημοσίου
____
Ενα άγνωστο στους περισσότερους στοιχείο της ελληνικής οικονομίας έρχεται στο φως το τελευταίο διάστημα, που όχι μόνο δεν έχει συζητηθεί ποτέ ανοιχτά, αλλά αποτελεί και ένα λογιστικό παράδοξο που αγγίζει τα όρια σκανδάλου.
Πρόκειται για το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας, το οποίο διαφέρει ως προς τη δομή και το συνολικό ύψος του από το «παραδοσιακό» δημόσιο χρέος. Το πρώτο αγγίζει τα 590 δισ. ευρώ και το δεύτερο τα 362,8 δισ. ευρώ [Υποτίθεται. Δημιουργικά ναι, χωρίς τον ανακυκλούμενο βραχυπρόθεσμο δανεισμό, ρεπος....].
Τι είναι, όμως, τα υπόλοιπα 227 δισ. ευρώ; Στην πλειονότητά τους τα «κόκκινα» δάνεια που πουλήθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες και πέρασαν στα χέρια των ξένων funds, σε εξωφρενικά χαμηλές τιμές ... σε ορισμένες περιπτώσεις κάτω από 10% της αξίας τους.
Παρότι τα δάνεια τιτλοποιήθηκαν με το πρόγραμμα «Ηρακλής» φέρνουν την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου και στη συνέχεια πουλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές στα funds και στο ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας μεταφέρθηκε το αρχικό ποσό των δανείων. Αυτό το ποσό, κάνουν απαιτητό τα ξένα funds από τους δανειολήπτες, αποκομίζοντας τεράστια υπερκέρδη. Την ίδια ώρα, οι οφειλέτες απειλούνται με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, αφού καλούνται να αποπληρώσουν το σύνολο της οφειλής.
Πολύ σχηματικά, ένα δάνειο π.χ. ύψους 100.000 ευρώ πουλήθηκε σε fund αντί 10.000 ευρώ. Ωστόσο, εξακολουθεί να εμφανίζεται ως υποχρέωση 100.000 ευρώ στο ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας. Η οικονομία, δηλαδή, συνεχίζει να εμφανίζει πως χρωστά το σύνολο του ποσού, και ο νέος πιστωτής έχει αποκτήσει το δάνειο σε πολύ χαμηλή τιμή.
Το ακόμα πιο εξοργιστικό της υπόθεσης είναι πως το κράτος βοήθησε τις τράπεζες να ξεφορτωθούν τα δάνεια και διευκόλυνε τη μεταβίβαση σε ξένα funds, μέσω του προγράμματος «Ηρακλής», δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο δίνει κρατικές εγγυήσεις για τις μαζικές πωλήσεις δανείων. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), το συνολικό υπόλοιπο των εγγυήσεων από το πρόγραμμα «Ηρακλής» ανέρχεται στα 17,1 δισ. ευρώ, παρότι τα funds και οι servicers έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους δάνεια που υπερβαίνουν τα 80 δισ. ευρώ...
Αυτές οι εγγυήσεις όμως, εφόσον καταπέσουν, θα πληρωθούν από τον ελληνικό Προϋπολογισμό, δλδ από τα υπερπλεονάσματα που καταγράφονται στις πλάτες των πολιτών και των επιχειρήσεων. Δεν είναι βέβαια ο μοναδικός τρόπος που οι Ελληνες φορολογούμενοι πληρώνουν το «μάρμαρο» της εξυγίανσης των τραπεζών.
Το Δημόσιο συμμετείχε και στις τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις των ελληνικών τραπεζών στη διάρκεια των Μνημονίων. Το κόστος δεκάδες δισεκατομμύρια.... (έχει χαθεί το μέτρημα)
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ, το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας εκτινάχθηκε από 366,9 δισ. ευρώ το 2008, σε 590,3 δισ. ευρώ το 2025. Δηλαδή, όχι μόνο δεν μειώθηκε στη διάρκεια της πιο σκληρής περιόδου λιτότητας που γνώρισε μεταπολεμικά η χώρα, αλλά κατέγραψε νέα ιστορικά υψηλά στη μεταμνημονιακή εποχή – οπότε υποτίθεται ότι η οικονομία θα «απελευθερωνόταν». Μετά την πρώτη εκτόξευση στα χρόνια της κρίσης, το εξωτερικό χρέος αποκλιμακώνεται ελαφρώς μέχρι το 2017. Ωστόσο, από το 2018 και μετά επανέρχεται σε ανοδική τροχιά, για να ξεπεράσει τα 500 δισ. ευρώ το 2020 και να προσεγγίσει τα 600 δισ. μέσα σε λίγα χρόνια (βλέπε πίνακα).
Πίσω από αυτήν την εξέλιξη κρύβεται μια μετατόπιση που δεν συζητήθηκε σχεδόν ποτέ με πολιτικούς όρους, καθώς γκρεμίζει το αφήγημα των Μνημονίων και αποκαλύπτεται πως η ελληνική οικονομία λειτουργεί με δανεικά από το εξωτερικό σε όλα τα επίπεδα.
Μεγάλο μέρος αυτής της «έκρηξης» χρέους αφορά τη μαζική πώληση «κόκκινων» δανείων από τις ελληνικές τράπεζες στα ξένα funds. Με αυτόν τον τρόπο το εσωτερικό χρέος μετατράπηκε σε εξωτερικό. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, που κάποτε ξεπερνούσαν τα 100 δισ. ευρώ, περιορίστηκαν σε μονοψήφια ποσοστά, με το τραπεζικό σύστημα να εμφανίζεται πλέον «καθαρό», αφού οι τράπεζες «καθάρισαν» τους ισολογισμούς τους. Και μόλις βρήκαν ευκαιρία -καθώς πήραν το πράσινο φως από την κυβέρνηση Μητσοτάκη-, άρχισαν να μοιράζουν προκλητικά μεγάλα ποσά σε μερίσματα.
Ωστόσο, οι δανειολήπτες παρέμειναν οι ίδιοι και το χρέος από εσωτερικό μετατράπηκε σε… εξωτερικό, με τη χώρα να γίνεται ακόμα πιο εξαρτημένη από διεθνείς πιστωτές.
Αξίζει να διευκρινιστεί πως αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο καταγράφονται διεθνώς οι υποχρεώσεις στο εξωτερικό χρέος μιας χώρας. Ομως, το ζήτημα είναι καθαρά πολιτικό και κοινωνικό, καθώς το ξένο fund που αγόρασε το δάνειο έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει έως και το σύνολο της απαίτησης, χωρίς να σημαίνει ότι θα το εισπράξει στο ακέραιο. Σε πολλές περιπτώσεις καταλήγουν σε ρυθμίσεις με μικρά «κουρέματα», φυσικά υπό τις προϋποθέσεις που ορίζουν αυθαίρετα τα ίδια τα funds. Ωστόσο, ακόμα και αν τελικά πληρωθεί οποιοδήποτε ποσό, δεν κατευθύνεται πλέον στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα, αλλά μεταφέρεται στο εξωτερικό.
Συνεπώς ούτε τα δάνεια διαγράφηκαν και ούτε οι δανειολήπτες απαλλάχθηκαν από τις οφειλές τους. Το μόνο που άλλαξε είναι ο πιστωτής και ο μόνος που κερδίζει από τη μαζική πώληση των δανείων είναι τα ξένα funds τα οποία δεν διαθέτουν καν γραφεία στην Ελλάδα και εκπροσωπούνται από του servicers. Το fund, δηλαδή, που αγόρασε ένα δάνειο 100.000 ευρώ με 10.000 ευρώ θα διεκδικήσει ολόκληρο το ποσό. Ακόμα και αν αποδεχτεί μια ρύθμιση με «κούρεμα» στα 80.000 ευρώ, όπου ο δανειολήπτης θα κερδίσει 20.000 ευρώ.
Και εδώ προκύπτει ακόμα μια προκλητική διάσταση του θέματος, καθώς έχει μεταφερθεί στο εξωτερικό ένα μεγάλο μέρος των μελλοντικών εισοδημάτων των πολιτών και κατ’ επέκταση της ελληνικής οικονομίας.
===============
Βασίλης Βιλιάρδος 
Έχουμε τεκμηριώσει πολλές φορές ότι, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη και στην παγκόσμια ιστορία που χρεοκόπησε με γεμάτα ταμεία - όπως είχε αποκαλύψει στέλεχος του ΔΝΤ το 2013.
Τα χρήματα αυτά, άνω των 25 δις €, υπήρχαν στους λογαριασμούς των φορέων του δημοσίου – οι οποίοι, μετά το 2015 και κατ' εντολή της Τρόικα, υποχρεώνονται να καταθέτουν τα αποθεματικά τους στην ΤτΕ, κρατώντας μόνο χρήματα για τις ανάγκες τους 15 ημερών.
Από την ΤτΕ δε, τα δανείζεται το κράτος με repos για να πληρώνει τις υποχρεώσεις του – άνω των 60 δις € σήμερα. Μαζί με αυτά, το κράτος μας χρωστάει περί τα 423 δις € - ή 124 δις € περισσότερα από το 2010 που χρεοκόπησε, παρά το PSI κλπ.!
Αυτά τα 423 δις € πάντως, είναι τα μόνα συγκρίσιμα με το 2010 – αφού τότε δεν αφαιρούνταν τα χρήματα των φορέων. Σήμερα, σχεδόν 15 χρόνια μετά, φαίνεται ότι το «ανακάλυψε» μία σοβαρή οικονομική ιστοσελίδα – γράφοντας τα παρακάτω:
«Στις αρχές Μαΐου του 2010, η Ελλάδα είχε κάπου 3 δισ. ευρώ στο ταμείο της και έπρεπε να πληρώσει κοντά στα 10 δισ. ευρώ σε τοκοχρεολύσια τους κατόχους των ομολόγων της λίγες μέρες αργότερα. Η αγορά δεν τη δάνειζε και η τότε κυβέρνηση αναγκάσθηκε να απευθυνθεί στην ΕΕ και στο ΔΝΤ για δάνειο, το οποίο συνοδεύθηκε με πρόγραμμα λιτότητας.
Το Φθινόπωρο του 2013, ένας οικονομολόγος του ΔΝΤ γνωστοποιούσε σε συνάντηση με τους επικεφαλής δημοσίων φορέων ότι «τα μαγαζιά» τους είχαν συνολικά απόθεμα ρευστότητας μερικών δισ. ευρώ. Το είχε υποτιμήσει. Το απόθεμα ήταν ακόμη μεγαλύτερο και ανερχόταν σε λίγες δεκάδες δισ. ευρώ, όπως γνωρίζουμε σήμερα.
Στις αρχές Μαΐου του 2010, οι δημόσιοι φορείς εκτιμάται ότι είχαν συνολικά 20-40 δισ. ευρώ, τα οποία θα μπορούσαν να δανείσουν στην κεντρική κυβέρνηση για να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια.
Έτσι, η Ελλάδα έγινε η πρώτη χώρα που χρεοκόπησε τον Μάιο του 2010 αν και είχε τα λεφτά, γιατί δεν ήξερε η δεξιά του κράτους τι ποιούσε η αριστερά».
Κλείνοντας, πρόκειται προφανώς για το μακράν μεγαλύτερο έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας και των Πολιτών της - για το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει τιμωρηθεί κανείς.
Ακόμη χειρότερα, το κόμμα που το διέπραξε συνεχίζει να ευρίσκεται στη Βουλή, παρά το ότι χρωστάει περί τα 500 εκ. € που δεν πρόκειται να πληρώσει ποτέ - ενώ έχει εφεύρει το σκανδαλώδες τέχνασμα των δύο ΑΦΜ!
 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου