Μετά την επίθεση του Τραμπ (και) εναντίον του Ιράν, και ιδίως μετά την κατάπτυστη εκτέλεση του Χαμενεΐ, Κινέζοι και Ρώσσοι αλλά και όλα τα έθνη και τα κράτη που θέλουν να λέγονται κυρίαρχα, αντιμετωπίζουν σκληρά υπαρξιακά διλήμματα. Ούτε το Πεκίνο έχει πια τον χρόνο που θεωρούσε ότι έχει για να προετοιμαστεί πολεμικά, ούτε η Μόσχα γίνεται να συνεχίσει να κατατρίβεται στην Ουκρανία επ' αόριστον.
Το κυριότερο: κάθε συνεννόηση με την Ουάσιγκτον είναι πλέον εξαρχής υπονομευμένη, αν όχι όλως διόλου περιττή. Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί μια χώρα που, κοπιάροντας τους Ισραηλινούς κηδεμόνες της, παρασύρει τους συνομιλητές της σε εικονικές διαπραγματεύσεις, μόνο και μόνο για να τους εξοντώσει αιφνιδιαστικότερα; Από τις διαβεβαιώσεις περί μη επεκτάσεως του ΝΑΤΟ προς ανατολάς ώς τις Συμφωνίες του Μινσκ και από την εγκατάλειψη των Αφγανών του Καρζάι και των Κούρδων της Συρίας ώς τον επιδεικτικό διασυρμό των Ευρωπαίων και των Καναδών από τον Μεγάλο Αδελφό, 30 χρόνια τώρα, δεν υπάρχει εταίρος ή σύμμαχος που οι Αμερικανοί να μην έχουν κοροϊδέψει, εξαπατήσει, ταπεινώσει, προδώσει.
Όπως συμβούλευαν οι Κορίνθιοι τους Λακεδαιμόνιους πριν απ' το ξέσπασμα του Πελοποννησιακού Πολέμου: όταν ο εχθρός είναι τόσο θρασύς, είναι αυτοκτονικό εσύ να είναι συνετός. Σκέφτομαι τους συμβούλους του Πούτιν και του Σι σκυμμένους πάνω από τα Κερκυραϊκά του Θουκυδίδη να διαβάζουν και να ξαναδιαβάζουν τα λόγια των Κορίνθιων πρέσβεων προς τους Σπαρτιάτες. Και να προειδοποιούν τα αφεντικά τους: Ο καιρός της σύνεσης έχει πλέον παρέλθει.
via Κώστας Κουτσουρέλης
Σχόλια