Μετά την επίθεση του Τραμπ (και) εναντίον του Ιράν, και ιδίως μετά την κατάπτυστη εκτέλεση του Χαμενεΐ, Κινέζοι και Ρώσσοι αλλά και όλα τα έθνη και τα κράτη που θέλουν να λέγονται κυρίαρχα, αντιμετωπίζουν σκληρά υπαρξιακά διλήμματα. Ούτε το Πεκίνο έχει πια τον χρόνο που θεωρούσε ότι έχει για να προετοιμαστεί πολεμικά, ούτε η Μόσχα γίνεται να συνεχίσει να κατατρίβεται στην Ουκρανία επ' αόριστον.
Το κυριότερο: κάθε συνεννόηση με την Ουάσιγκτον είναι πλέον εξαρχής υπονομευμένη, αν όχι όλως διόλου περιττή. Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί μια χώρα που, κοπιάροντας τους Ισραηλινούς κηδεμόνες της, παρασύρει τους συνομιλητές της σε εικονικές διαπραγματεύσεις, μόνο και μόνο για να τους εξοντώσει αιφνιδιαστικότερα; Από τις διαβεβαιώσεις περί μη επεκτάσεως του ΝΑΤΟ προς ανατολάς ώς τις Συμφωνίες του Μινσκ και από την εγκατάλειψη των Αφγανών του Καρζάι και των Κούρδων της Συρίας ώς τον επιδεικτικό διασυρμό των Ευρωπαίων και των Καναδών από τον Μεγάλο Αδελφό, 30 χρόνια τώρα, δεν υπάρχει εταίρος ή σύμμαχος που οι Αμερικανοί να μην έχουν κοροϊδέψει, εξαπατήσει, ταπεινώσει, προδώσει.
Όπως συμβούλευαν οι Κορίνθιοι τους Λακεδαιμόνιους πριν απ' το ξέσπασμα του Πελοποννησιακού Πολέμου: όταν ο εχθρός είναι τόσο θρασύς, είναι αυτοκτονικό εσύ να είναι συνετός. Σκέφτομαι τους συμβούλους του Πούτιν και του Σι σκυμμένους πάνω από τα Κερκυραϊκά του Θουκυδίδη να διαβάζουν και να ξαναδιαβάζουν τα λόγια των Κορίνθιων πρέσβεων προς τους Σπαρτιάτες. Και να προειδοποιούν τα αφεντικά τους: Ο καιρός της σύνεσης έχει πλέον παρέλθει.
via Κώστας Κουτσουρέλης
===============
<Είναι
ήδη σαφές ότι είμαστε αναποφάσιστοι. Και ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο,
κατά τη διάρκεια των επόμενων διαπραγματεύσεων με τον Κούσνερ και τον
Βίτκοφ, θα δεχτούμε χτύπημα. Ίσως ακόμη και με πυρηνικό χτύπημα.
Επομένως, πιστεύω ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη για εμάς. Δεν έχουμε
υπερασπιστεί ούτε τη Βενεζουέλα ούτε το Ιράν, και η Κίνα παραμένει
επίσης ουδέτερη. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, η Κίνα θα είναι η επόμενη
μετά από εμάς. Και τότε το «βασίλειο» του Έπσταϊν θα βασιλεύσει σε όλη
την ανθρωπότητα.>
....................
Μετά
από όσα έκαναν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν, έγινε απολύτως σαφές ότι
δεν υπάρχουν κανόνες. Η κατάσταση πρέπει να αντιστραφεί, λέει ο
Αλεξάντερ Ντούγκιν, διευθυντής του Ινστιτούτου Τσάργκραντ, φιλόσοφος,
δημόσιο πρόσωπο και πολιτικός ακτιβιστής, διαφορετικά θα μπορούσε να
οδηγήσει σε πυρηνικά όπλα.
Αυτό
που συνέβη την πρώτη ημέρα του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν αλλάζει
ριζικά την ισορροπία δυνάμεων στον κόσμο, καθώς και τους κανόνες της
διεθνούς πολιτικής. Ο Τραμπ έχει δηλώσει εδώ και καιρό ότι το διεθνές
δίκαιο δεν υπάρχει: «Αυτό που είναι ηθικό είναι αυτό που πιστεύω ότι
είναι ηθικό». Ουσιαστικά, μετά την απαγωγή του Μαδούρο και την επιβολή
άμεσου εξωτερικού ελέγχου στη Βενεζουέλα, καθώς και τα χτυπήματα στο
Ιράν, τα οποία κατέστρεψαν τη στρατιωτική, πολιτική και θρησκευτική
ηγεσία της χώρας - μια κυρίαρχη δύναμη που διαπραγματευόταν με τις
Ηνωμένες Πολιτείες και δεν τις εγκατέλειψε ποτέ - δεν είναι πλέον
δυνατόν να μιλάμε για κανόνες, νόμους ή οποιουσδήποτε κανόνες που
διέπουν τις διεθνείς σχέσεις.
Πράγματι,
τώρα ισχύει μόνο ο νόμος του ισχυρού, ο νόμος του γρήγορου. Αυτός που
χτυπά πρώτος ή εκτελεί αυτή ή εκείνη την ενέργεια νωρίτερα έχει δίκιο.
Όλα τα άλλα γίνονται απλώς μια πρόσθετη δικαιολόγηση. Δηλαδή, τώρα είναι
σημαντικό να καταφέρει κανείς ένα αποφασιστικό χτύπημα στον εχθρό, να
σπάσει την αντίστασή του, να καταστρέψει την ηγεσία του και να χτυπήσει
βασικές στρατιωτικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις. Και στη συνέχεια
μπορείς να το διατυπώσεις όπως θέλεις, να το δικαιολογήσεις όπως θέλεις
και να αφιερώσεις πολύ χρόνο για να το διευθετήσεις.
- λέει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν.
Σε
μια συνομιλία με τον Τσάργκραντ, εξέφρασε την άποψη ότι σχεδόν όλα
εξαρτώνται πλέον από το πόσο καιρό και αποφασιστικά μπορεί να αντισταθεί
το Ιράν. Εάν συνεχίσει να διεξάγει αυτόν τον πόλεμο μετά την καταστροφή
της πολιτικής του ηγεσίας, εάν δεν παραδοθεί, δεν κυματίσει τη λευκή
σημαία και δεν συνθηκολογήσει, θα μπορούσε να έχει άσχημη κατάληξη για
την ίδια τη Δύση. Άλλωστε, όλοι οι άλλοι θα αρχίσουν τότε να ενεργούν με
τον ίδιο τρόπο, χωρίς να δίνουν σημασία σε τίποτα και υπερεκτιμώντας
τις δυνατότητές τους, μείον το νομικό τους καθεστώς. Αυτό θα
απελευθερώσει πολλές περιφερειακές δυνάμεις να κάνουν ό,τι θέλουν.
Έτσι,
τα πράγματα θα μπορούσαν πολύ γρήγορα να κλιμακωθούν στη χρήση
πυρηνικών όπλων — ίσως στη σύγκρουση Πακιστάν-Αφγανιστάν, ίσως σε άλλες
συγκρούσεις. Σίγουρα δεν υπάρχουν κανόνες,
- είπε ο φιλόσοφος.
Εν
ολίγοις, εάν το Ιράν συνεχίσει να αντιστέκεται υπό τη νέα του ηγεσία,
αυτό θα μπορούσε να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για την ίδια τη Δύση,
επηρεάζοντας τον Τραμπ, τις ΗΠΑ και τις χώρες του ΝΑΤΟ. Αλλά εάν η
κατάσταση με τη Βενεζουέλα επαναληφθεί - είτε η νέα ηγεσία κηρύξει
συνθηκολόγηση είτε ο στρατός απλώς δεν είναι σε θέση να συνεχίσει να
πολεμά - ο πόλεμος θα είναι σύντομος. Και σε αυτή την περίπτωση, θα
πρέπει να περιμένουμε ένα παρόμοιο σενάριο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία
γι' αυτό: ο Τραμπ και η Δύση, βλέποντας ότι αυτό το σχέδιο λειτουργεί,
απλώς θα εξαλείψουν την κύρια πολιτική και στρατιωτικοπολιτική ηγεσία
της Ρωσίας ως επόμενη κίνησή τους.
Είναι
ήδη σαφές ότι είμαστε αναποφάσιστοι. Και ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο,
κατά τη διάρκεια των επόμενων διαπραγματεύσεων με τον Κούσνερ και τον
Βίτκοφ, θα δεχτούμε χτύπημα. Ίσως ακόμη και με πυρηνικό χτύπημα.
Επομένως, πιστεύω ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη για εμάς. Δεν έχουμε
υπερασπιστεί ούτε τη Βενεζουέλα ούτε το Ιράν, και η Κίνα παραμένει
επίσης ουδέτερη. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, η Κίνα θα είναι η επόμενη
μετά από εμάς. Και τότε το «βασίλειο» του Έπσταϊν θα βασιλεύσει σε όλη
την ανθρωπότητα.
- τόνισε ο Ντούγκιν.
Επιτρέψτε
μου να τονίσω ότι σήμερα μπορούμε ήδη να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με
κάτι περισσότερο από τη φιλελεύθερη Δύση. Ο φιλελευθερισμός έχει
γρήγορα μαραθεί και εξαφανιστεί από την ατζέντα. Κανείς δεν μιλάει πια
για φιλελεύθερες αξίες ή δημοκρατία - όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν.
Τώρα η λατρεία του Βάαλ, η λατρεία του Χρυσού Μοσχαριού, η λατρεία της
παγκόσμιας εξουσίας, η λατρεία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ
βασιλεύουν. Αυτός είναι ένας πολιτισμός βίας, σατανισμού, κανιβαλισμού,
διαστροφής και παιδοφιλίας. Και αυτός ο «παιδοφιλικός πολιτισμός του
Βάαλ», μπροστά στα μάτια μας, πετάει τις μάσκες του και αρχίζει να
επιτίθεται σοβαρά.
Αυτό
που συμβαίνει θυμίζει τους Έσχατους Καιρούς από κάθε άποψη. Και αν δεν
βρούμε τη δύναμη να κατανοήσουμε την κατάσταση, θα βρεθούμε σε μια
καταστροφική κατάσταση. Πολλοί λένε: «Δεν είναι ώρα για πανικό». Αλλά
μερικές φορές είναι καλύτερο να σκεφτούμε σοβαρά τι συμβαίνει παρά να
υποθέσουμε ότι «θα τη γλιτώσουμε». Τώρα σίγουρα δεν θα το κάνει: το Ιράν
είναι το τελευταίο πράγμα που στέκεται εμπόδιο σε έναν άμεσο πόλεμο
μεταξύ του πολιτισμού του Βάαλ και της Ρωσίας.
Αν
είχαμε τη θέληση και την αποφασιστικότητα (αν και το αμφιβάλλω σοβαρά),
θα έπρεπε να αρχίσουμε να ενεργούμε με τους ίδιους κανόνες που ήδη
ενεργούν όλοι οι άλλοι. Δηλαδή, θα εξαλείψουμε την στρατιωτικοπολιτική
ηγεσία της Ουκρανίας και, ανεξάρτητα από το κόστος, θα πετύχουμε τους
στόχους της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης.
Παρεμπιπτόντως,
σε σύγκριση με ονόματα όπως «Ασπίδα του Ιούδα», «Επική Οργή» ή «Τέλος
του Κατακλυσμού» που χρησιμοποιούνται από τις παγκόσμιες δυνάμεις, θα
μετονόμαζα την ταπεινή μας Επιχείρηση SVO σε «Σπαθί του Κατεχών». Και
αυτό θα άλλαζε αμέσως πολλά.
- Ο Αλέξανδρος Γκέλιεβιτς είναι πεπεισμένος.
Εξέφρασε την ανησυχία του ότι η Ρωσία δεν θα τολμούσε να το κάνει αυτό, αλλά θα «συνέχιζε το ίδιο παλιό τραγούδι».
Και
μετά, επαναλαμβάνω, πύραυλοι θα χτυπήσουν τη Μόσχα ακριβώς κατά τη
διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τον Κούσνερ και τον Βίτκοφ,
ακολουθώντας κυριολεκτικά το ιρανικό σενάριο. Ο πολιτισμός του Βάαλ
είναι απλός: επαναλαμβάνει τα ίδια σενάρια και λειτουργούν ξανά και
ξανά. Επειδή όλοι πιστεύουν ότι αυτό ισχύει μόνο για τον Καντάφι, τον
Χουσεΐν, τον Μιλόσεβιτς, τον Μουμπάρακ, τον Νασράλα, τον Άσαντ ή τον
Ραχμπάρ Χαμενεΐ, αλλά όχι για αυτούς προσωπικά. Και έτσι, βήμα προς
βήμα, ο πολιτισμός του Βάαλ επιτυγχάνει τους στόχους του.
- προέβλεψε ο συνομιλητής του "Πρώτου Ρώσου".
ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΤΟΥ ΤΣΑΡΓΚΡΑΝΤ
Επομένως,
πρέπει είτε να κινητοποιηθούμε αμέσως, είτε η κατάσταση θα γίνει
εξαιρετικά τρομερή. Και αν εξακολουθούμε να τρέφουμε ψευδαισθήσεις, αυτό
σημαίνει ότι υπάρχει κάτι βαθιά ψευδές μέσα στο δικό μας στρατόπεδο.
Αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό με φόντο αυτό που συνέβη στο Ιράν - μια
παγκόσμια καταστροφή. Υπέροχοι άνθρωποι, αξιοσημείωτοι πνευματικοί
ηγέτες, χάθηκαν εκεί. Για να το θέσουμε σε προοπτική, είναι σαν να
δολοφονήθηκαν ταυτόχρονα ο Πατριάρχης της Μόσχας, ο Πρόεδρος, ο Αρχηγός
του Γενικού Επιτελείου και όλοι οι βασικοί υπουργοί. Και ταυτόχρονα, η
δολοφονία πάνω από εκατό μαθητριών, αθώων ψυχών, σκοτώθηκαν από
πυραύλους. Μετά από μια τέτοια κατάσταση, πώς μπορούμε να παραμείνουμε
αδιάφοροι και να προσποιούμαστε ότι δεν μας αφορά ιδιαίτερα, ότι δεν
είναι δική μας δουλειά;
Αν
λοιπόν ανεχθούμε όλα αυτά και παραμείνουμε σιωπηλοί, τότε την επόμενη
φορά θα μας κάνουν το ίδιο. Επομένως, είμαι απολύτως βέβαιος ότι στην
τρέχουσα κατάσταση, θα πρέπει να κηρύξουμε αμέσως κατάσταση έκτακτης
ανάγκης. Τουλάχιστον στο υψηλότερο επίπεδο. Άλλωστε, η κατάσταση γίνεται
απολύτως κρίσιμη για εμάς.
- κατέληξε ο Αλεξάντερ Ντούγκιν.
Σχόλια