Η δίκη για τα Τέμπη δεν είναι απλώς μια δικαστική διαδικασία. Είναι ένα σημείο όπου συναντιούνται το τραύμα, η κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, αλλά και η απαίτηση ενός ολόκληρου λαού για δικαιοσύνη και αξιοβίωτη χώρα. Μέσα σε αυτό το φορτισμένο πλαίσιο, η παρουσία της Καρυστιανού αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Όχι μόνο για όσα λέει, αλλά για τον τρόπο που στέκεται. Η Καρυστιανού δεν προέρχεται από το πολιτικό σύστημα. Δεν έχει περάσει από κομματικούς μηχανισμούς, δεν έχει μάθει τη γλώσσα των ισορροπιών, δεν έχει εκπαιδευτεί στην τέχνη της υπεκφυγής. Και αυτό φαίνεται. Φαίνεται τόσο στις αιχμηρές της διατυπώσεις της, στο ότι λέει όσα κανείς άλλο δεν λέει, αλλά και στις αστοχίες της, στις στιγμές που εκτίθεται. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ιδιαιτερότητά της. Γιατί αυτό που της λείπει ως πολιτική εμπειρία, το καλύπτει με κάτι σπανιότερο: την αταλάντευτη π ο λ ι τ ι κ ή β ο ύ λ η σ η. Δεν μιλά για να ισορροπήσει, μιλά για να επιμείνει. Δεν κινείται για να ενταχθεί, αλλά για να ανατρέψει. Και αυτή η επιμονή -ακόμη και όταν είναι αδέξια- είναι που της δίνει βαρύτητα. Σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου η εμπειρία συχνά ταυτίζεται με την προσαρμογή, η «ωριμότητα» με την υποχώρηση και ο «ρεαλισμός» με την υποταγή, η παρουσία της λειτουργεί σαν μια αντίστιξη στη σήψη. Δεν είναι η τελειότητα που κινητοποιεί, αλλά η ένταση. Δεν είναι η στρατηγική που εμπνέει, αλλά η αίσθηση ότι κάποιος δεν θα κάνει πίσω. Η Καρυστιανού δεν εκφράζει την ασφάλεια του έμπειρου πολιτικού· εκφράζει την ανησυχία μιας κοινωνίας που δεν αντέχει άλλο να περιμένει. Και ίσως γι’ αυτό, παρά τις αντιφάσεις της, παραμένει για πολλούς μια μορφή που δεν μπορεί εύκολα να απορροφηθεί: γιατί δεν εκπροσωπεί την εμπειρία της εξουσίας, αλλά την ανάγκη ενός ολόκληρου Λαού να συγκρουστεί μαζί της. Και σ' αυτόν τον αγώνα δεν είναι η πολιτική εμπειρία που της δίνει δύναμη, είναι η άρνησή της να συνηθίσει. Και ίσως αυτό φοβίζει το σύστημα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω.
===================
Ποιο ειναι το όνομα του μεγάλου εργολάβου που πιστόλιασε την σύμβαση 717;
Που είναι οι δημοσιογράφοι; Όλοι οι παράγοντες της δίκης πρέπει να το
ζητήσουν. Οι δικηγόροι οπωσδήποτε! Ο λαός πρέπει να μάθει, το Σύνταγμα
πρέπει να λειτουργήσει. Τι φοβούνται και κάνουν τις πάπιες; Πρόκειται
για ιστορική δική μεγάλου κοινωνικού, πολιτικού και νομικού
ενδιαφέροντος.
Το 2021, δύο χρόνια πριν το ατύχημα, ο Σταθμαρχης του Βόλου Γιώργος Αποστολέρης προειδοποιούσε ότι προβλέπει ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ.
Ο Υπουργός Μεταφορών Κώστας Καραμανλής έγραφε στα π@π@ρια του όλες τις προειδοποιήσεις.
Πως να εμπιστευτούμε τώρα την δικαιοσύνη όταν καλύπτουν αυτό το κάθαρμα με νύχια και με δόντια? Είναι δυνατόν να μην είναι στην λίστα των κατηγορουμένων ο βασικός ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ?
● «Έγινε αυτό που φοβόμασταν όλοι και βεβαίως το περιμέναμε. Η αίθουσα αυτή είναι ακατάλληλη». Αυτές τις 14 λέξεις χρησιμοποίησε η δικαστική ρεπόρτερ του ΣΚΑΪ, Άννα Κανδύλη, για να περιγράψει το νέο φιάσκο στην υπόθεση των Τεμπών που αφορά στη διεξαγωγή της δίκης. Μιλάμε για την ίδια αίθουσα που κόστισε 1,5 εκατ. ευρώ και την οποία διαφήμιζαν για μήνες Γιώργος Φλωρίδης και Κυριάκος Μητσοτάκης.
● «Πριν τρία χρόνια μπάζωσαν τα παιδιά μου και τα πέταξαν 12 χιλιόμετρα μακριά,σε ένα οικόπεδο στην μέση του πουθενά. Σήμερα μπάζωσαν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μας», έγραψε ο Νίκος Πλακιάς και ζήτησε την παραίτηση του Γιώργου Φλωρίδη. Δεν ξέρει μάλλον ότι το πιθανότερο είναι να δεχθεί συγχαρητήρια…
● Δώσαμε τόσα χρήματα για να φτιαχτεί αυτή η αίθουσα για έναν και μόνο σκοπό, να φιλοξενήσει μία από τις σημαντικότερες δίκες της Μεταπολίτευσης. Και τελικά είναι ανίκανοι ακόμα και γι’ αυτό. Δεν χωρούσαν οι συγγενείς, δεν χωρούσαν οι κατηγορούμενοι, δεν χωρούσαν οι δικηγόροι. Τους τελευταίους, δε, τους έβαλαν σε αυτά τα καρεκλάκια που κάθονται οι μαθητές φροντιστηρίων. Και μόνο που κάποιος υπέγραψε να δοθεί 1,5 εκατ. ευρώ γι’ αυτή την αίθουσα, αξίζει να γίνει ξεχωριστή δίκη.
Τι πήγε λάθος; Τίποτα. Αυτός ήταν εξ αρχής ο σχεδιασμός…
● Η δίκη διακόπηκε γιατί «υπήρχαν συνθήκες λιποθυμίας», όπως είπε η έδρα. «Η αίθουσα που έχουμε στοιβαχτεί θυμίζει συνθήκες σταβλισμού», είπε ο δικηγόρος Γιάννης Μαρακάκης, τονίζοντας ότι δεν χωράει ούτε το 1/3 των ανθρώπων που είχε προβλεφθεί να βρίσκεται εκεί. Ένας άλλος συνάδελφός του δήλωσε ότι εργάζεται 51 χρόνια και δεν έχει ξαναδεί τόσο κακές συνθήκες και υποστήριξε ότι αυτό που γίνεται αποτελεί προσβολή για τους νεκρούς.
● Οι πρώτοι που βγήκαν έξω ήταν οι δημοσιογράφοι για λόγους έλλειψης χωρητικότητας. Ποιος ξέρει, όταν αρχίσει ξανά οι δίκη μπορεί να ζητήσουν να κάνουν το ίδιο και οι συγγενείς των θυμάτων, μετά θα βγουν έξω οι δικηγόροι, μετά οι κατηγορούμενοι. Στο τέλος θα λάμψει, πάντως, η δικαιοσύνη, που είναι άλλωστε και το ζητούμενο.
● Δεν τους ενδιαφέρει καν η ασφάλεια που στο τέλος τέλος η δίκη αφορά ακριβώς αυτό. Την ασφάλεια. Αν συμβεί κάτι μέσα στην αίθουσα, πώς ακριβώς θα βγει ο κόσμος έξω;
Δεν χωρούσαν οι συγγενείς, ενώ θα έπρεπε να μην χωράνε οι κατηγορούμενοι.
● Η έλλειψη σεβασμού εκ μέρους της κυβέρνησης απέναντι στα θύματα και στις οικογένειές τους επιβεβαιώνεται και από την ανακοίνωση των μέτρων στήριξης. Το Μέγαρο Μαξίμου αποφάσισε ότι (προχθές), πρώτη μέρα διεξαγωγής της πολύκροτης δίκης των Τεμπών, ήταν η κατάλληλη μέρα για τις σχετικές ανακοινώσεις. Δεν μπορούσαν να περιμένουν μία μέρα, έστω για τα μάτια του κόσμου, για να μην μας προλάβουν άλλες χώρες. Τι; Μας πρόλαβαν και τα μέτρα τους έχουν εντονότερο κοινωνικό χαρακτήρα;
Σχόλια