Όποιος φτάσει εδώ, μένει κιόλας; Ενώ οι άλλοι αρχηγοί κρατών περιμένουν να δουν πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, η Ιταλίδα πρωθυπουργός πηγαίνει στα όρια του ευρωπαϊκού δικαίου ασύλου. Το νέο της νομοσχέδιο, που προβλέπει θαλάσσιους αποκλεισμούς (sea blockades) και κυρώσεις κατά των μη κυβερνητικών οργανώσεων διάσωσης στη θάλασσα, αποτελεί μόλις το πρώτο βήμα.
Πάνω από 20.000 άνθρωποι από το Μπαγκλαντές έφτασαν πέρυσι μέσω της Λιβύης στην Ιταλία και, κατ’ επέκταση, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για παράνομη είσοδο. Σχεδόν όλοι ταξίδεψαν για καθαρά οικονομικούς λόγους και, κατά κανόνα, δεν είχαν καμία ρεαλιστική προοπτική να λάβουν άσυλο. Επιπλέον, η Ιταλία έχει χαρακτηρίσει το Μπαγκλαντές ασφαλή χώρα προέλευσης, ακριβώς για να επιταχύνει τις διαδικασίες εξέτασης αιτήσεων ασύλου.
Άρα όλοι οι μετανάστες που δεν έλαβαν άσυλο επαναπροωθήθηκαν σε αυτή την ασιατική χώρα;
Καθόλου. Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία παραμένει στην ΕΕ, εντάσσεται συνήθως στην εθνική κοινότητα εκεί και βρίσκει – τις περισσότερες φορές – εργασία στον άτυπο τομέα.
Το ίδιο ισχύει και για άλλες χώρες προέλευσης οικονομικών μεταναστών. Πρόκειται για το γνωστό φαινόμενο «όποιος μια φορά φτάσει εδώ, μένει κιόλας», το οποίο εδώ και πάνω από μία δεκαετία αποτελεί το κεντρικό πρόβλημα της αποτυχίας των κρατών-μελών της ΕΕ στο ζήτημα της μετανάστευσης.
Μόνο όταν οι άνθρωποι που δεν έχουν δικαίωμα παραμονής στην ΕΕ δεν μπορούν καν να πατήσουν το πόδι τους στο έδαφός της, υπάρχει ελπίδα να επανακτηθεί μόνιμα η ασφάλεια των ευρωπαϊκών συνόρων – όπως είναι απαραίτητο και συνηθισμένο, αν θέλουμε τα δημοκρατικά κοινωνικά κράτη να παραμείνουν ασφαλή, ευημερούντα και σταθερά στη σημερινή παγκόσμια συγκυρία.
Άρα όλα εξακολουθούν να είναι δυσλειτουργικά όπως πάντα στο μεταναστευτικό ;
Όχι ακριβώς. Η συζήτηση συχνά γυρίζει σε κύκλους, αλλά με αργούς ρυθμούς υπάρχουν πρόοδοι. Σιγά-σιγά η Ευρώπη φτάνει στο σημείο όπου η μόνη πολιτικά και νομικά λογική λύση για το πρόβλημα της μετανάστευσης γίνεται ρεαλιστική : η λύση των τρίτων χωρών, δηλαδή η μεταφορά των διαδικασιών ασύλου σε χώρες εκτός ΕΕ.
Στο μεταξύ, διαφαίνεται πλέον ξεκάθαρα μια δυναμική προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ένα νομοθετικό πακέτο της Ιταλίδας πρωθυπουργού Giorgia Meloni, το οποίο ψηφίστηκε την Τρίτη, κινείται ακριβώς προς τα εκεί.
Το πακέτο αυτό προβλέπει ότι, σε περιόδους «εξαιρετικής πίεσης», η Ιταλία θα μπορεί να απαγορεύει σε σκάφη μεταναστών την είσοδο στα χωρικά της ύδατα.
Πιο σημαντική, όμως, είναι η απόφαση που έλαβε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – μάλλον όχι τυχαία – σχεδόν ταυτόχρονα με το νόμο της Meloni. Οι ευρωβουλευτές ενίσχυσαν τη μεταρρύθμιση του ευρωπαϊκού δικαίου ασύλου σε ένα τεχνικό, αλλά κρίσιμο σημείο: αφαίρεσαν το λεγόμενο «κριτήριο σύνδεσης» (Verbindungskriterium).
Αυτό το κριτήριο προέβλεπε ότι οι αιτούντες άσυλο μπορούν να μεταφερθούν μόνο σε τρίτες χώρες με τις οποίες έχουν προσωπική σχέση ή σύνδεση. Με την κατάργησή του, πλέον καθίσταται θεωρητικά δυνατό να στέλνονται αιτούντες άσυλο σε οποιαδήποτε χώρα εκτός ΕΕ, αρκεί αυτή να πληροί τις νομικές προϋποθέσεις για ασφαλείς και δίκαιες διαδικασίες ασύλου.
Μέχρι τώρα, ιταλικά δικαστήρια εμπόδιζαν την προσπάθεια της Ιταλίας να εκχωρήσει διαδικασίες ασύλου στην Αλβανία. Το ίδιο συνέβη και με το λεγόμενο «μοντέλο Ρουάντα» του Ηνωμένου Βασιλείου. Ωστόσο, ειδικοί σε θέματα μετανάστευσης, όπως ο Gerald Knaus – ο αρχιτέκτονας της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας του 2016 – τονίζουν ότι τα μοντέλα τρίτων χωρών δεν παραβιάζουν αυτομάτως τη Σύμβαση της Γενεύης για τους Πρόσφυγες, εφόσον οι αιτούντες περνούν από νομικά ασφαλείς διαδικασίες εκεί – οι οποίες θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να διενεργούνται από την UNHCR.
Η ΕΕ πλησιάζει πλέον νομικά και πολιτικά σε μια φάση όπου οι αρχηγοί κυβερνήσεων μπορούν πραγματικά να εφαρμόσουν το μοντέλο των τρίτων χωρών. Αυτό ισχύει και για τον Γερμανό καγκελάριο Friedrich Merz (CDU), ο οποίος έχει ταχθεί επανειλημμένα υπέρ του. Ωστόσο, μέχρι στιγμής αφήνει την πρακτική υλοποίηση της ιδέας στην Ιταλίδα ομόλογό του Meloni, η οποία συνεχίζει να δοκιμάζει τα όρια του ευρωπαϊκού δικαίου ασύλου – ενός πλαισίου που, σε παγκόσμια σύγκριση, αφήνει στα κράτη-μέλη ελάχιστο περιθώριο ελιγμών.
Το τρέχον νομοσχέδιό της, που πέρα από τη δυνατότητα θαλάσσιων αποκλεισμών προβλέπει και κυρώσεις κατά των διασωστών στη θάλασσα, αποτελεί πιθανότατα ένα νέο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Το απαγορευτικό της μη επαναπροώθησης (Non-Refoulement)
Παραμένει, ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα: Αφού αποκρουστούν, τα σκάφη πρέπει να επιστρέψουν πίσω στη χώρα προέλευσης;
Τα ευρωπαϊκά δικαστήρια θα το θεωρούσαν πιθανότατα «pushback» – δηλαδή παράνομη επαναπροώθηση –, που παραβιάζει τη Σύμβαση της Γενεύης. Το γνωρίζει καλά και η ίδια η Giorgia Meloni. Το 2012, η Ιταλία είχε χάσει μια υπόθεση ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (που ισχύει μέχρι σήμερα): η ακταιωρός της είχε αναχαιτίσει πρόσφυγες καθ’ οδόν προς την Ιταλία και τους είχε επαναφέρει στη Βόρεια Αφρική.
Από τότε τουλάχιστον, η αρχή της μη επαναπροώθησης – ο πυρήνας της Σύμβασης της Γενεύης – είναι εφαρμόσιμη δικαστικά στην Ευρώπη και, συνεπώς, πολύ πιο ισχυρά κατοχυρωμένη νομικά από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.
Η Ιταλίδα πρωθυπουργός, ωστόσο, με το νέο της νόμο πιθανότατα στοχεύει ακριβώς στο να ξαναβάλει σε τροχιά, σιγά-σιγά και σταδιακά, τα σχέδιά της για την Αλβανία που είχαν μπει στον πάγο.
Γιατί τι συμβαίνει όταν σε ένα σκάφος προσφύγων απαγορεύεται η είσοδος στα ιταλικά χωρικά ύδατα – και στη συνέχεια κατευθύνεται προς την Αλβανία ή προς κάποια άλλη τρίτη χώρα με την οποία υπάρχει συμφωνία, όπου τον περιμένει μια νομικά ασφαλής διαδικασία ασύλου σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ;
Οι πιθανότητες να μην εμποδιστεί αυτή η πρακτική από τα δικαστήρια είναι σημαντικά μεγαλύτερες.
Και αυτό γιατί, πλέον, ούτε το «κριτήριο σύνδεσης» δεν θα στέκεται εμπόδιο σε μια τέτοια λύση.
Η λύση των τρίτων χωρών θα αποτελούσε μια πραγματική εναλλακτική απέναντι σε δύο προσεγγίσεις που έχουν αποδειχθεί αδιέξοδες.
Από τη μία πλευρά, οι παράνομες «pushbacks» (αναγκαστικές επαναπροωθήσεις), που παραβιάζουν κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Από την άλλη, η ιδέα της εξέτασης αιτήσεων ασύλου επί ευρωπαϊκού εδάφους, η οποία στην πράξη λειτουργεί σαν de facto εισιτήριο εισόδου στην Ευρώπη – διότι οι αποχωρήσεις (απελάσεις) αποτυγχάνουν σχεδόν πάντα.
Ακόμα και η μεταρρύθμιση του ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου, που πρόκειται να τεθεί σε ισχύ τον Ιούνιο, θα διατηρήσει αυτό το βασικό πλαίσιο: παρά τους πολλούς νέους κανόνες, στην ουσία δεν αλλάζει σχεδόν τίποτα ουσιαστικό.
Μόνο η λύση των τρίτων χωρών, ως «τρίτος δρόμος», προσφέρει μια βιώσιμη και μακροπρόθεσμη διέξοδο.
Συμμαχικές χώρες για αυτή την οδό μπορούν να βρεθούν. Και δεν χρειάζεται να φοβούνται ότι θα καταλήξουν να φιλοξενούν μαζικά μεγάλους αριθμούς μεταναστών.
Γιατί η πυρηνική αρχή αυτής της λύσης δημιουργεί μια αυτοενισχυόμενη δυναμική:
Όταν οι μετανάστες – π.χ. από το Μπαγκλαντές – καταλάβουν ότι δεν υπάρχει πια καμία προοπτική (ούτε παράνομη, ούτε ανεκτή) να παραμείνουν στο έδαφος της ΕΕ, απλώς δεν θα ξεκινούν το ταξίδι.
Αλβανία ή Ρουάντα αντί για Ιταλία ή Γερμανία: με αυτή την προοπτική, οι αριθμοί των παράνομων εισόδων από ανθρώπους χωρίς ρεαλιστική πιθανότητα ασύλου θα πέσουν δραστικά.
Και η Ευρώπη θα μπορούσε επιτέλους να επικεντρωθεί στους πραγματικά ευάλωτους και προστατευτέους – εκείνους που σήμερα τις περισσότερες φορές μένουν μακριά από τη Μεσόγειο, ακριβώς επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τα υπέρογκα ποσά που ζητούν οι μαφίες των διακινητών.
Die Welt
13/2/26
==============
via Babis Georges Petrakis
===============
Ο συνιδιοκτήτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Sir Jim Ratcliffe δήλωσε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει «αποικιστεί» από μετανάστες, οι οποίοι αποστραγγίζουν πόρους από το κράτος ενώ προειδοποιεί ότι η χώρα αντιμετωπίζει βαθιές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις. Ο Πρωθυπουργός Keir Starmer του ζήτησε να πει συγγνώμη.
Φυσικά δεν θα σας πει τέτοια "κακά" πράγματα η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.
JDD : Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει αποικιστεί από μετανάστες: Ο συνιδιοκτήτης της Manchester United προσεγγίζει τον Nigel Farage
Σε συνέντευξή του στο βρετανικό μέσο ενημέρωσης Sky News, ο Sir Jim Ratcliff, υποστηρίζει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο χρειάζεται «κάποιον που είναι προετοιμασμένος να μην είναι δημοφιλής για ένα διάστημα για να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα».
Μη συνηθισμένος στις εμφανίσεις στα μέσα ενημέρωσης, ο Τζιμ Ράτκλιφ, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του πετροχημικού ομίλου Ineos, έδωσε μια συγκλονιστική συνέντευξη στο βρετανικό κανάλι Sky News την Τετάρτη, κατά την οποία δήλωσε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο «αποικίζεται από μετανάστες».
«Δεν μπορείς να έχεις μια οικονομία με εννέα εκατομμύρια ανθρώπους που εξαρτώνται από την κοινωνική πρόνοια και μια μαζική εισροή μεταναστών», δήλωσε ο συνιδιοκτήτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο οποίος κατέχει επίσης την ποδοσφαιρική ομάδα OGC Nice και την ποδηλατική ομάδα Ineos-Grenadiers. «Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει αποικιστεί από μετανάστες, έτσι δεν είναι ; Δηλαδή, ο πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν 58 εκατομμύρια το 2020, τώρα είναι 70 εκατομμύρια. Αυτοί είναι 12 εκατομμύρια άνθρωποι», υποστήριξε. Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, η χώρα είχε ακριβώς 67 εκατομμύρια κατοίκους το 2020 και προβλέπεται να φτάσει τα 70 εκατομμύρια το 2024.
Σχέσεις με τον Νάιτζελ Φάρατζ
Ο επιχειρηματίας δεν αμφιβάλλει για τις καλές προθέσεις της κυβέρνησης των Εργατικών του πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ στην καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης, επικρίνει όμως παράλληλα το έργο του ενοίκου της Ντάουνινγκ Στριτ: «Ο Κιρ (Στάρμερ) είναι ένας καλός άνθρωπος, μου αρέσει, αλλά είναι μια δύσκολη δουλειά και νομίζω ότι πρέπει να ληφθούν αυστηρά μέτρα για να επαναφέρουμε το Ηνωμένο Βασίλειο σε τροχιά, Αυτή τη στιγμή η οικονομία δεν πάει καλά»
Le Journal du Dimanche
12/2/26
Σχόλια