Πράγματι η Ελληνική Αριστερά είναι ανατρεπτική και καινοτόμος. Η νέα της πρόταση είναι ότι μπορεί να υπάρξει σοσιαλιστικός μετασχηματισμός στην ευρωζώνη βασισμένος αποκλειστικά στη φορολογίας (T). Δηλαδή, στο ερώτημα πως θα υλοποιηθούν όλες αυτές οι υποσχέσεις, η απάντηση είναι θα φορολογήσουμε τους πλούσιους, θα πληρώσουν οι πλούσιοι. Τρέμε Μαρξ, Τρέμε Κέυνς!
Το νέο αφήγημα της «προοδευτικής πολιτικής» εντός ευρωζώνης, αποτελεί μια στρατηγική ουτοπία που προκύπτει είτε από άγνοια , είτε από την κυνική επιθυμία να κυβερνήσουν, όπως το 2015 με το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Την ώρα που το κράτος έχει απεμπολήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της παραγωγικής του βάσης, απορείς κανείς πως είναι δυνατόν εκστομίζονται τέτοιες ανοησίες. Αυτό που ισχυρίζονται, είναι μαθηματικά αδύνατο.
Σε ένα περιβάλλον ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων, η μεταβλητή του φόρου (T) είναι διάτρητη. Χωρίς εθνικό νόμισμα, κάθε προσπάθεια αναδιανομής εντός του αξιώματος της ευρωζώνης T > G, δηλαδή οι φόροι να είναι μεγαλύτεροι των δαπανών του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των πληρωτέων τόκων (μην ξεχάσουμε τις Τράπεζες), καταλήγει σε ανακύκλωση της εγχώριας φτώχειας, καθώς το πραγματικό κεφάλαιο δραπετεύει από τα όρια της εθνικής δικαιοδοσίας.
Και όχι μόνον αυτό. Τι νόημα έχει να φορολογήσεις τον πλούσιο για να δώσεις επίδομα στον φτωχό, αν η ΕΚΤ ή οι αγορές ενέργειας (επειδή κλείσαμε τον λιγνίτη) ανεβάσουν τις τιμές; Στο τέλος, ο φτωχός έχει περισσότερα χαρτονομίσματα στα χέρια του, αλλά λιγότερο φαγητό και λιγότερη θέρμανση.
Είναι σαν να κυνηγάς μια σκιά. Νομίζεις ότι η πολιτική σου έχει αποτέλεσμα επειδή αλλάζουν οι αριθμοί, αλλά η πραγματική ζωή (η αγοραστική δύναμη) καθορίζεται από αυτούς που ελέγχουν την παραγωγή και το νόμισμα, όχι από αυτόν που μοιράζει τα νούμερα.
Η πολιτική κυριαρχία προϋποθέτει ενεργειακή και αμυντική αυτονομία. Η αποδοχή της βίαιης απολιγνιτοποίησης στερεί από τη χώρα την ικανότητα να παράγει φθηνή ενέργεια ως κοινωνικό αγαθό, καθιστώντας την «αριστερή» ρητορική κενή περιεχομένου, αφού η επιβίωση του λαού εξαρτάται πλέον από εισαγωγές και ξένα κέντρα αποφάσεων.
Χωρίς τον έλεγχο των εργαλείων άσκησης πολιτικής (Νόμισμα, Ενέργεια, Άμυνα), η διακυβέρνηση υποβιβάζεται σε μια απλή διαχείριση της εθνικής συρρίκνωσης.
Ο «Σοσιαλισμός της μιας Μεταβλητής» είναι η αυταπάτη ότι μπορείς να αλλάξεις το σύστημα παραμένοντας δέσμιος των κανόνων που σχεδιάστηκαν για να σε περιορίζουν, ήτοι μέσα στην ευρωζώνη, αλλά και εκτός ευρωζώνης με τον έλεγχο μια μεταβλητής τίποτα δεν μπορείς να κάνεις!
spyridonstalias@hotmail.com
New York 20/2/2026
Σπυρίδων Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D
=================
Σχόλια