Η «κλιματική κρίση» έχει μετατραπεί σε εργαλείο πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας. Στην Ελλάδα, όπως και αλλού, οι πολιτικές που προβάλλονται ως «πράσινες» δεν είναι απλώς περιβαλλοντικές. Είναι τρόπος αναδιανομής εξουσίας και κεφαλαίου, με προφανή ωφελημένους και σαφή χαμένους. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Πάρτε για παράδειγμα τις ανεμογεννήτριες. Ολόκληρα βουνά και οικολογικά ευαίσθητες περιοχές μετατρέπονται σε ενεργειακά πάρκα. Οι αποφάσεις παίρνονται με fast track διαδικασίες, παρακάμπτοντας ουσιαστικά τις τοπικές κοινωνίες. Το επιχείρημα της «πράσινης ανάπτυξης» χρησιμοποιείται για να καλύψει ένα γεγονός: τα κέρδη συγκεντρώνονται σε λίγες μεγάλες εταιρείες, ενώ το τοπίο, η φύση και η ζωή των κατοίκων πληρώνουν το τίμημα.
Στον τουρισμό, η ίδια αντίφαση επαναλαμβάνεται. Η υπερδόμηση νησιών χωρίς να έχει οριστεί επιστημονικά ποια είναι η φερουσα ικανότητα αυτών, η πίεση σε υδάτινους πόρους και η εκθετική αύξηση της ενεργειακής κατανάλωσης καθώς και των απορριμμάτων βαφτίζονται «ανάπτυξη». Αλλά το αφήγημα της «κλιματικής σωτηρίας» δεν αγγίζει αυτά τα συμφέροντα. Το μόνο που αλλάζει είναι το marketing: οικολογικότητα στα λόγια, κερδοφορία στην πράξη και μεγάλα εξωχώρια equity funds που εφορμούν ως γύπες πάνω στο απροστάτευτο σώμα της χώρας.
Η πιο προκλητική πλευρά εμφανίζεται στις εξορύξεις. Η πράσινη μετάβαση απαιτεί τεράστιες ποσότητες μετάλλων και πρώτων υλών για μπαταρίες, ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά. Η Ελλάδα συμμετέχει στην εξόρυξη είτε άμεσα, είτε ως παγκόσμιο προμηθευτικό κομμάτι, με αποτέλεσμα οι τοπικές κοινωνίες να σηκώνουν το περιβαλλοντικό βάρος, ενώ τα κέρδη μεταφέρονται σε πολυεθνικές και κράτη-επενδυτές. Η ενεργειακή μετάβαση δεν μειώνει την εκμετάλλευση — τη νομιμοποιεί και τη βαφτίζει «στρατηγική ανάγκη».
Το πολιτικό πρόβλημα είναι βαθύτερο: η κλιματική πολιτική παρουσιάζεται ως μονόδρομος. Όμως όταν μια πολιτική παρουσιάζεται ως «μονόδρομος για τη σωτηρία του πλανήτη», παύει να είναι αντικείμενο δημοκρατικής διαπραγμάτευσης. Μετατρέπεται σε δόγμα. Και τα δόγματα, ιστορικά, σπάνια παράγουν δίκαιες πολιτικές. Δεν είναι πλέον αντικείμενο διαλόγου ή δημοκρατικής διαπραγμάτευσης. Όποιος αμφισβητεί, χαρακτηρίζεται «ανεύθυνος», «ψεκασμένος» ή «συντηρητικός». Έτσι, η περιβαλλοντική αφήγηση γίνεται όπλο για να περνούν αποφάσεις που αλλιώς θα αντιμετώπιζαν κοινωνική αντίσταση. Πουλούν το ίδιο στους «ιθαγενείς» αλλά με άλλο branding.
Η Ελλάδα χρειάζεται σοβαρή, προσαρμοσμένη περιβαλλοντική στρατηγική. Όχι αντιγραφή ευρωπαϊκών προτύπων και templates. Όχι fast track άδειες για συμφέροντα που εκμεταλλεύονται το όνομα της «πράσινης ανάπτυξης». Όχι πολιτικές που χρησιμοποιούν τον φόβο της κλιματικής αλλαγής ως άλλοθι για οικονομικές και πολιτικές επιλογές.
Αν η «πράσινη μετάβαση» δεν εξασφαλίζει διαφάνεια, συμμετοχή των πολιτών και δίκαιη κατανομή κόστους και οφελών, τότε δεν είναι πολιτική για το περιβάλλον. Είναι εργαλείο συγκέντρωσης κεφαλαίου, νομιμοποίησης επενδύσεων και υποβάθμισης της δημοκρατίας. Και η κοινωνία δεν μπορεί να το αποδεχτεί χωρίς κριτική, χωρίς αντίλογο και χωρίς διεκδίκηση των δικών της συμφερόντων. Είπαμε: «μετάβαση» από ποιους , με ποιους και για ποιους !
*Δρ Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Παν/μιου ΚΡΗΤΗΣ & Ανεξάρτητος Περιφερειακός Σύμβουλος Στ. Ελλαδας
=================
-------------------------------
=================
ΓΙΑ ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ της "ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ
H Επιστήμη αποφάσισε! Μία φθινοπωρινή ημέρα, πριν από 6 χρόνια περίπου (28 Νοεμβρίου 2019 μαζεύτηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να πάρουν μια πολιτική απόφαση αν θα πρέπει να κηρύξουν την Ευρώπη σε κατάσταση κλιματικής και περιβαλλοντικής έκτακτης ανάγκης. Δηλαδή να αποφασισθεί αν οι Ευρωπαίοι υποφέρουν από την «Κλιματική κρίση», θεωρώντας ότι η άμεση δράση είναι ζωτικής σημασίας για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
Στόχος αυτών των δράσεων η... ΠΡΑΣΙΝΗ φορολογία. Ένα παράδειγμα είναι το "Τέλος Ανθεκτικότητας στην Κλιματική Κρίση", που επιβάλλεται ανά διανυκτέρευση δωματίου ή διαμερίσματος, με διαφοροποιημένα ποσά ανάλογα με την κατηγορία του καταλύματος και την εποχή. Ο στόχος είναι να χρηματοδοτηθούν δράσεις προσαρμογής στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.
Τα έσοδα εισπράττονται από το Δημόσιο και ενισχύουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Τα ετήσια έσοδα για το (2023)→202 εκατ.€, (2024)→~369 εκατ.€, (2025) → 400+ εκατ.€ (εκτίμηση), (2025–2026) (προβλεπόμενο ~400–570+ εκατ. €
Επιπλέον η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) καταγράφει συστηματικά τα έσοδα από περιβαλλοντικούς φόρους, οι οποίοι περιλαμβάνουν ενέργεια, μεταφορές, ρύπανση/χρήση πόρων κ.ά. Το 2023 αυτοί οι φόροι ανήλθαν σε ~9,26 δισ. € συνολικά και αντιπροσώπευαν περίπου το 10,6 % των συνολικών φόρων και κοινωνικών εισφορών.
Υπάρχει μια ΜΟΝΑΔΙΚΗ χώρα στον πλανήτη όπου ο τίτλος υπουργείου, περιλαμβάνει τον λογότυπο «MINISTRY of CLIMATE CRISIS». Άλλη μία ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΕΙΑ Το «ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ & Πολιτικής Προστασίας»
Αξιοσημείωτο είναι, ότι σήμερα υπάρχουν πέντε Υπουργεία στον πλανήτη που φέρουν τίτλο «Υπουργείο ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ» (United Arab Emirates, Pakistan, Fiji, Rwanda, Indonesia, Somalia, και παραδόξως από το 2015 και ο Καναδάς)
Η ψηφοφορία των Ελλήνων Ευρωβουλευτών:
(Επανακοινοποίηση (25/01) του πίνακα ψηφοφορίας στο ορθό
(συμπλήρωση 2 ακόμη βουλευτών της ΝΔ). Απολογούμαι!
Σχόλια