Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D
Η ελληνική γλώσσα δεν είναι μια απλή συλλογή λέξεων· είναι ένας κώδικας πνευματικής αποκάλυψης. Εκεί που οι άλλοι λαοί έβλεπαν το αντικείμενο, ο Έλληνας έβλεπε την ουσία και το συναίσθημα που αυτό γεννά.
Όταν οι ‘βάρβαροι’ αντίκριζαν ένα καλλιτέχνημα, έβλεπαν ένα αντικείμενο που στέκεται ακίνητο και το ονόμασαν με βάση τη στασιμότητά του (όπως το λατινικό statua από το stare – στέκομαι). Ο Έλληνας, όμως, κοιτάζοντας το ίδιο έργο, ένιωθε την ψυχή του να πλημμυρίζει από φως και χαρά. Ένιωθε αγαλλίαση. Γι' αυτό και το ονόμασε Άγαλμα. Για τον Έλληνα, το αντικείμενο δεν ‘στέκεται’ απλώς ‘αγάλλει’ την ψυχή του θεατή. Αυτή η ικανότητα του Ελληνικού Λόγου να μετατρέπει την ύλη σε πνεύμα είναι η ίδια δύναμη που σήμερα μας επιτρέπει να ονομάζουμε την υποδούλωση ‘φυλακή’ και την αυτονομία ‘ελπίδα’.
Η αφετηρία μας είναι η παραδοχή ότι το Πνεύμα προηγείται της Γλώσσας. Πριν από κάθε οικονομικό μέγεθος, προϋπάρχει η πνευματική κατάσταση ενός λαού.
• Η "Περιαγωγή": Όπως στον Πλάτωνα, η έξοδος από την κρίση απαιτεί μια βίαιη στροφή του βλέμματος μακριά από τις ‘σκιές’ (τα spreads και την ξύλινη γλώσσα των Βρυξελλών) προς το ‘Φως’ της πραγματικής κυριαρχίας.
• Η Ιδέα της Ελευθερίας: Αν το πνεύμα δεν συλλάβει πρώτα την Ιδέα της ανεξάρτητης Ελλάδας, καμία πολιτική δεν μπορεί να την υλοποιήσει. Η υποδούλωση ξεκινά όταν ο νους αποδέχεται τη μοίρα του ‘δεσμώτη’ ως τη μοναδική πραγματικότητα.
Η γλώσσα μας δεν είναι μια απλή «σύμβαση», αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που σκέφτεται και παρακινεί το πνεύμα σε διάλογο.
• Η Ρίζα ως Ταυτότητα: Από το ρηματικό θέμα ΜΑ- (Μανθάνω, Μάθηση, Μητέρα, Μαία, Μήτρα, Μαστός) έως την Ετυμολογική Διαφάνεια, η ελληνική γλώσσα μας συνδέει με το οντολογικό μας βάθος. Οι λέξεις στην ελληνική κυριολεκτούν: η ‘Ελευθερία’ περιέχει την πράξη του ‘έρχεσθαι’.
• Η Διαλεκτική ως Αντίσταση: Ο διάλογος που αναζητά την αλήθεια είναι η μόνη άμυνα ενάντια στη «φθηνή πολιτική». Η συρρίκνωση της γλώσσας που βιώνουμε σήμερα είναι μια σκόπιμη προσπάθεια συρρίκνωσης της σκέψης μας. Η ανάκτηση της γλώσσας είναι το πρώτο βήμα για την ανάκτηση της εθνικής μας αξιοπρέπειας.
Η πολιτική οικονομία είναι η «τελική πράξη» που δίνει σάρκα και οστά στις πνευματικές συλλήψεις.
• Η Καταγγελία της Αυταπάτης: Καταγγέλλουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη εντός ενός δομικά άδικου συστήματος (Ευρωζώνη). Η ταύτιση συμβόλων της κοινωνίας με το ‘κατεστημένο του αργού θανάτου’ είναι η ήττα του πνεύματος μπροστά στον φόβο.
• Το Μανιφέστο της Ελπίδας: Η επιστροφή ας πούμε στον Λιγνίτη δεν είναι οπισθοδρόμηση, αλλά μια επιλογή για το ‘κοινό όφελος’. Είναι η χρήση του εγχώριου πλούτου για τη στήριξη της εγχώριας ζωής.
• Ενέργεια καί Νόμισμα: Η εθνική νομισματική κυριαρχία είναι το εργαλείο που θα επιτρέψει στο Πνεύμα να εκφραστεί δημιουργικά, μετατρέποντας την Ελλάδα από αποικία χρέους σε παραγωγικό κέντρο.
Η Ελλάδα της «κουκκίδας» στο παγκόσμιο χάρτη δημιούργησε αυτή τη γλώσσα και αυτό το πνεύμα γιατί η γεωγραφία και η ιστορία της την ανάγκασαν να αναζητά το Μέτρο και την Αλήθεια.
Σήμερα, η ‘φθηνή πολιτική’ προσπαθεί να μας πείσει ότι η ελευθερία μας είναι ‘αστείο’ και το μέλλον μας είναι η ‘φυλακή’. Εμείς απαντάμε ότι όσο το Πνεύμα οράται τις Ιδέες, όσο η Γλώσσα αρθρώνει την Αλήθεια και όσο η Πολιτική υπηρετεί την Αυτονομία, η ελπίδα δεν είναι απλώς μια λέξη, αλλά η αναπόφευκτη κατάληξη της ιστορίας μας.
«Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;» – Διονύσιος Σολωμός.
Spyros Stalias
spyridonstalias@outlook.com
New York 12/2/2026
Σχόλια