Του Σπυρίδωνα Στάλια, Οικονομολόγου Ph.D
Η διαδρομή της Ελλάδας από το 2002 έως σήμερα ακολουθεί με μαθηματική ακρίβεια τη δομή μιας αρχαίας τραγωδίας. Η είσοδος στο ευρώ υπήρξε η Ύβρις της άγνοιας κινδύνου και της εθνικής αυταπάτης. Η Άτη (η τύφλωση) μας οδήγησε στις επεκτατικές πολιτικές μιας πλασματικής ευημερίας, για να ακολουθήσει η Νέμεσις: τα Μνημόνια, η βίαιη φτωχοποίηση και η μετατροπή της χώρας σε μια απέραντη αποικία χρέους.
Σήμερα, το έγκλημα των Τεμπών στέκει ως η τραγικότερη κορύφωση αυτής της πορείας. Δεν ήταν ένα τυχαίο τεχνικό σφάλμα. Ήταν το νομοτελειακό αποτέλεσμα της Ύβρεως μιας εξουσίας που θεώρησε ότι μπορεί να θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή και την ασφάλεια των υποδομών στον βωμό των λογιστικών πλεονασμάτων. Όταν η ασφάλεια των πολιτών υποβαθμίζεται σε «δημοσιονομικό κόστος», η καταστροφή παύει να είναι ατύχημα και γίνεται προδιαγεγραμμένο γεγονός.
Η Απάτη της Δημοσιονομικής Πειθαρχίας
Οι Εθνικοί Λογαριασμοί είναι αμείλικτοι: η Ελλάδα είναι μια χώρα υποθηκευμένη μέχρι το 2099, καταδικασμένη να χρωστά ακόμα και μετά το 2070. Σε αυτό το καθεστώς «χρήστη ξένου νομίσματος», κάθε συζήτηση για εθνική ανασυγκρότηση παραμένει κενή περιεχομένου.
Οφείλουμε να το πούμε καθαρά: Χωρίς Εθνικό Νόμισμα, όλα τα μεγάλα αιτήματα της κοινωνίας παραμένουν λόγια χωρίς ελπίδα υλοποίησης.
• Υγεία και Παιδεία: Θα παραμένουν υποχρηματοδοτούμενες, καθώς οι δαπάνες τους θεωρούνται «βαρίδια» για τα πλεονάσματα.
• Βιομηχανία και Αγροτικός Τομέας: Χωρίς εθνική συναλλαγματική πολιτική και φθηνή ρευστότητα, η παραγωγή μας θα αφανίζεται από τον ξένο ανταγωνισμό.
• Ανεργία και Γεννήσεις: Η δημογραφική κατάρρευση και η μετανάστευση των νέων είναι η άμεση συνέπεια μιας οικονομίας που δεν μπορεί να δημιουργήσει χρήμα για να στηρίξει την εργασία και την οικογένεια.
• Εθνική Άμυνα και Ασφάλεια: Η θωράκιση της χώρας γίνεται έρμαιο των διαθέσεων των πιστωτών, καθιστώντας την εθνική κυριαρχία μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση.
Το Πολιτικό Διακύβευμα της κυρίας Καρυστιανού
Η κυρία Καρυστιανού κατάφερε να ενώσει ένα εκατομμύριο πολίτες πάνω στο αίτημα για Δικαιοσύνη. Όμως, Δικαιοσύνη σε μια αποικία χρέους δεν υφίσταται.
Εδώ ελλοχεύει ο μέγιστος κίνδυνος: η κυρία Καρυστιανού να εγκλωβιστεί στη γυάλινη σφαίρα της «ευρωπαϊκής κανονικότητας» και να μετατραπεί σε μια ηγέτιδα του χρέους. Αν η νέα πολιτική κίνηση που κυοφορείται δεν θέσει ως κεντρικό στόχο την ανάκτηση της Νομισματικής Κυριαρχίας, η κυρία Καρυστιανού κινδυνεύει να σηκώσει έναν «Σταυρό του Ιησού» χωρίς την ελπίδα της Ανάστασης. Χωρίς το εργαλείο του εθνικού νομίσματος, η δικαιοσύνη που ζητά θα προσκρούει πάντα στον τοίχο της «βιωσιμότητας του χρέους». Θα είναι μια πορεία προς τον Γολγοθά, δίχως τη λύτρωση της εθνικής επιβίωσης.
Η Κάθαρση απαιτεί Λευτεριά
Η Κάθαρση απαιτεί ρήξη με τον μηχανισμό που πνίγει την Ελλάδα. Η πραγματική δικαίωση για τα θύματα των Τεμπών, αλλά και για τα εκατομμύρια των «ζωντανών-νεκρών» αυτής της οικονομικής κρίσης, περνά μέσα από την απελευθέρωση.
Το κράτος πρέπει να ανακτήσει το νομισματικό του εργαλείο για να μετατρέψει το έλλειμμα σε αποταμίευση για τον πολίτη και να χρηματοδοτήσει την αναγέννηση της χώρας. Οτιδήποτε λιγότερο είναι απλώς διαχείριση της εθνικής μας αργίας.
Η Δικαιοσύνη απαιτεί Λευτεριά. Και η Λευτεριά σήμερα ξεκινά από το Εθνικό Νόμισμα
Επικοινωνία: spyridonstalias@outlook.com
New York, 19/01/2026
================
Σχόλια