ΖΑΠΠΑΣ ΝΙΚΟΣ
Η Ευρώπη, βυθισμένη σε μια “Νιρβάνα” δεκαετιών άγνοιας βιωσιμότητας, αυτάρκειας και αμυντικής κυριαρχίας, με το τέλος της συνόδου του Νταβός βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσάρεστη θέση, που πλέον μόνο ως ανώμαλη προσγείωση μπορεί να χαρακτηριστεί. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ηττημένη ήπειρος υπνωτίστηκε από τη “μέθη αζώτου” της αμερικανικής προστασίας, χάνοντας την επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα της γεωπολιτικής. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Αυτή η περίοδος βολέματος, ενισχυμένη μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, έκανε τους Ευρωπαίους, αλλά και τους δυτικούς λαούς, ευάλωτους σε χειρισμούς από αντιπάλους, ενώ το lobbying εξελίχθηκε σε μηχανισμό υπονόμευσης της δυτικής ηγεμονίας.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι
Ηνωμένες Πολιτείες ανέλαβαν τον ρόλο του εγγυητή της ασφάλειας και της
οικονομικής σταθερότητας της Ευρώπης μέσω του ΝΑΤΟ και του Σχεδίου
Μάρσαλ, επιτρέποντάς της να αναπτυχθεί σε ένα περιβάλλον στρατηγικής
εξάρτησης. Αυτή η “προστασία” καλλιέργησε μια συλλογική ψευδαίσθηση
αυτοματισμού: Η οικονομική ευμάρεια και η ενεργειακή αυτάρκεια
θεωρήθηκαν δεδομένες, ενώ η αμυντική αυτονομία περιττή.
Μετά το 1991, η διάχυση αυτής της “μέθης” εντάθηκε, καθιστώντας τις δυτικές κοινωνίες ευάλωτες σε εξωτερικούς χειρισμούς – από ρωσική ενεργειακή διπλωματία, έως κινεζική οικονομική διείσδυση. Παράλληλα, το lobbying, αρχικά ως μηχανισμός εγχώριας διαπλοκής, εξελίχθηκε σε συστημικό εργαλείο προώθησης αντιδυτικών αφηγημάτων, ροκανίζοντας τα θεμέλια της δυτικής κοινωνίας, αλλά και της δυτικής ηγεμονίας.
ΜΜΕ, πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα διεξήγαγαν συστηματική πλύση εγκεφάλου, προάγοντας ιδεολογήματα που υπονόμευσαν την κοινωνική συνοχή και την εθνική ταυτότητα. Ο δικαιωματισμός, συνδυαστικά με ανορθολογικές φιλοσοφικές θεωρίες, αναδείχθηκαν ως οι “νέες νόρμες”, προβάλλοντας την παρακμή ως αρετή και ωθώντας τον σύγχρονο “προοδευτικό” δυτικό πολίτη σε υπνοβασία, προς την πνευματική και νομοτελειακή του αυτοχειρία.
Η εργαλειοποίηση της μαζικής μετανάστευσης
Η μαζική εισροή μεταναστών, με δισεκατομμύρια ευρώ δαπανηθέντα σε Ευρώπη και ΗΠΑ, πέρα από το αφήγημα των φθηνών εργατικών χεριών, αποσκοπούσε παράλληλα στη συμμετοχή των μεταναστών στην εκλογική διαδικασία. Υπό τον αριστερό μανδύα, η μετανάστευση εργαλειοποιήθηκε συστηματικά, μετατρέποντας μεγάλους πληθυσμούς μεταναστών σε ψηφοφόρους αντιλαϊκών πολιτικών, ευνοϊκών τόσο για τα δικά τους συμφέροντα όσο και για τα συμφέροντα των ελίτ. Αυτή η δυναμική οδήγησε σε βαθιά πόλωση, με μετανάστες να ενισχύουν κόμματα που προωθούν επέκταση της πρόνοιας και ανοιχτά σύνορα.
Κυβερνήσεις, ΜΜΕ και ισχυρά ιδρύματα χαρακτηρίζουν “ακροδεξιούς” ή “φασίστες” όσους ασκούν κριτική στις πολιτικές ανοιχτών συνόρων. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 2023 καταγράφηκαν πάνω από 12.000 συλλήψεις (περίπου 33 ημερησίως) υπό τον νόμο περί κακόβουλων επικοινωνιών (Malicious Communications Act,1988) και τον Communications Act 2003 για online περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένων posts σχετικών με τη μετανάστευση. Λιγότερο από 10% οδήγησαν σε καταδίκες (περίπου 1.100 το 2023), ενώ οι συλλήψεις διπλασιάστηκαν από το 2017, δείχνοντας τάση καταστολής. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, χιλιάδες έχουν φυλακιστεί για παρόμοιες τοποθετήσεις.
Παράλληλα με το ντελίριο της ΕΕ στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων, στις 13 Ιουνίου 2024 επέβαλε στην Ουγγαρία πρόστιμο 200 εκατομμυρίων ευρώ εφάπαξ και ένα εκατομμύριο ευρώ ημερησίως για τη μη συμμόρφωση με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της ΕΕ σχετικά με την πρόσβαση αιτούντων σε άσυλο και την επιστροφή παράτυπων μεταναστών (pushbacks). Η Ουγγαρία αρνείται την πληρωμή (έχει ήδη συσσωρευτεί ποσό άνω των 500 εκατ. ευρώ έως το 2025), χαρακτηρίζοντάς το «άνευ προηγουμένου», και προσέφυγε στο Γενικό Δικαστήριο της ΕΕ.
===============
Μια ακόμη ανηλεή επίθεση κατά της Ευρώπης έκανε ο Τραμπ από το βήμα του Νταβός. Δήλωσε ότι ορισμένες περιοχές της Ευρώπης είναι πλέον «μη αναγνωρίσιμες» με αρνητικό τρόπο, αποδίδοντας την κατάσταση αυτή στη μαζική μετανάστευση και την εγκατάλειψη των παραδοσιακών δυτικών αξιών. Αφού απεφεύχθη προσώρας μια μετωπική ρήξη για την Γροιλανδία, επανήλθε στις απειλές, προειδοποιώντας με «βαριά αντίποινα» την Ευρώπη σε περίπτωση που υπάρξουν κινήσεις πώλησης αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων (assets). Παρά τους υψηλούς τόνους, ο Τραμπ ανέφερε ότι «αγαπά την Ευρώπη» και επιθυμεί την επιτυχία της, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα αλλάξει πορεία και θα ακολουθήσει το οικονομικό μοντέλο των ΗΠΑ!
Αν και την επίθεση... αγάπης του Τραμπ την περιμέναμε, δεν ισχύει το ίδιο για τα σκληρά λόγια που ακούστηκαν από το στόμα του Ουκρανού Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Σε μια ασυνήθιστα σκληρή ομιλία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός στις 22 Ιανουαρίου 2026, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά της Ευρώπης, κατηγορώντας την για αδράνεια και έλλειψη αποφασιστικότητας. Συνέκρινε την κατάσταση στην Ευρώπη με την ταινία «Η Ημέρα της Μαρμότας», υποστηρίζοντας ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανακυκλώνουν τις ίδιες συζητήσεις χωρίς να λαμβάνουν δραστικά μέτρα κατά της Ρωσίας. Περιέγραψε την Ευρώπη ως ένα «όμορφο αλλά κατακερματισμένο καλειδοσκόπιο μικρών και μεσαίων δυνάμεων» που φαίνεται χαμένο, προσπαθώντας μάταια να πείσει τον Ντόναλντ Τραμπ να αλλάξει στάση. Ξεχνώντας προφανώς τα 193,3 δισεκατομμύρια ευρώ που έχει δαπανήσει η ΕΕ για να κρατηθεί όρθια η Ουκρανία από την αρχή της εισβολής αλλά και την καταφυγή του ιδίου στους Ευρωπαίους όταν πιεζόταν από τον Τραμπ να υπογράψει μια γρήγορη ανακωχή με τους Ρώσους.
Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος θα σκεφτεί κανείς. Πράγματι έτσι είναι, ωστόσο δεν μπορεί να μην επισημάνει και την αλήθεια που κρύβουν τα λεγόμενα των δύο ανδρών.
- Είναι πλέον σαφές ότι η ΕΕ έχει φτάσει σε ένα επικίνδυνο τέλμα. Έχει απολέσει το κύρος και την αξιοπιστία της. Δεν έχει στρατηγική πυξίδα και το κυριότερο δεν φαίνεται να κατανοεί ποιες μάχες αξίζει να δώσει και ποιες όχι.
Επί πέντε χρόνια στηρίχθηκε στο ουκρανικό αφήγημα, διαρρηγνύοντας κάθε δεσμό με την Μόσχα, που πλέον δεν θέλει ούτε να την ακούει. Πώς λοιπόν να παίξει ρόλο στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνη στην Ουκρανία, όταν η ρωσική πλευρά αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή της;
Πώς μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια των κρατών μελών της, όταν δυσκολεύεται τόσο πολύ να αντιμετωπίσει τις παράλογες απαιτήσεις του Αμερικανού Προέδρου για την Γροιλανδία; Δεν πρέπει κάποια στιγμή να ορθώσει ανάστημα;
Δεν πρέπει κάποια στιγμή να σοβαρευτεί, αφήνοντας στην άκρη τα πράσινα..άλογα και τις woke ατζέντες; Και να ασχοληθεί με τα σοβαρά; Την στρατηγική και στρατιωτική της αυτονομία, την τόνωση της ανταγωνιστικότητά της, την πάταξη της υπογεννητικότητας και της παράνομης μετανάστευσης, την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της.
Και - φίλοι Ευρωπαίοι - το διεθνές δίκαιο, δεν το επικαλούμαστε όποτε μας συμφέρει. Υπάρχουν και κράτη μέλη που εξακολουθούν να ζουν υπό το καθεστώς απειλών όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Νισάφι πια με την υποκρισία!
==========================
---------------
Σχόλια