=======================
Το προσχέδιο των είκοσι σημείων που αποδίδονται στον Trump διατηρεί ως κεντρικό άξονα τη μεταμόρφωση της Γάζας σε έναν μητροπολιτικό κόμβο υψηλού κεφαλαίου — πολυτελή ακίνητα και διαμετακομιστική υποδομή για φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Ωστόσο, υπάρχει σαφής απόκλιση από ό,τι είχε αρχικά διαρρεύσει: αντί για μαζική απομάκρυνση ή εξόντωση των κατοίκων, το νέο σενάριο προβλέπει την παραμονή τους, αλλά ως φτηνό, σχεδόν απλήρωτο εργατικό δυναμικό που θα αξιοποιηθεί στην ανοικοδόμηση.
Στο ίδιο πλάνο, μεγάλοι επενδυτικοί όμιλοι και πολυεθνικές του real estate από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη αναλαμβάνουν το κύριο βάρος της υλοποίησης· η ανάγκη εισαγωγής εργατών από ξένες χώρες θεωρείται περιττή, αφού το τοπικό ανθρώπινο δυναμικό θα καλύψει τη ζήτηση εργασίας. Η διοίκηση της περιοχής προτείνεται να περάσει σε μια τεχνοκρατική επιτροπή, με κεντρικό πρόσωπο τον ίδιο τον Trump και μερικούς ομοϊδεάτες, μεταξύ των οποίων και πολιτικοί της διεθνούς σκηνής — λειτουργώντας υπό το καθεστώς μιας ειδικής οικονομικής ζώνης.
Παράλληλα, το σχέδιο αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο εθελουσίας μετανάστευσης: όσοι Παλαιστίνιοι θελήσουν να φύγουν, θα μπορούν να το κάνουν χωρίς νομικά εμπόδια. Ωστόσο, διακηρύσσει επίσης ότι η ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους αναβάλλεται επ’ αόριστον — ουσιαστικά μια υπόσχεση για «μελλοντική» λύση που πιθανότατα δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ.
Με λίγα λόγια, η Γάζα μετατρέπεται σε περιουσιακό στοιχείο προς εκμετάλλευση· η ανοικοδόμηση, υποστηρίζεται ότι θα χρηματοδοτηθεί κυρίως από ξένους επενδυτές που θα επωφεληθούν από φορολογικά κίνητρα και ευνοϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο. Το προφανές αποτέλεσμα θα είναι η εκποίηση κατεστραμμένων ιδιοκτησιών σε εξαιρετικά μειωμένες τιμές — μια διαδικασία που θα αναγκάσει πολλούς ντόπιους να πουλήσουν τα όποια περιουσιακά στοιχεία τους έχουν απομείνει, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα προς το ζην ή ένα εισιτήριο εξόδου.
Δεν είναι εύκολο να θεωρήσει κανείς αυτήν την προσέγγιση ειρηνευτική· προφανώς θα δυσαρεστήσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ αν απορριφθεί, αλλά κυρίως λειτουργεί ως επιβεβαίωση για όσους υποψιάζονταν ότι οι πράξεις τιμωρίας και οι επακόλουθες «λύσεις ανοικοδόμησης» κρύβουν οικονομικά κίνητρα. Συγχρόνως, θυμίζει ξανά τις αποικιοκρατικές πρακτικές του προηγούμενου αιώνα — τον έλεγχο μέσω «προστασίας» και επιτροπών, όπου η ισχύς συνθλίβει κάθε πολιτικό επιχείρημα.
Σε αυτή την οπτική, η βία και η οικονομική εκμετάλλευση γίνονται τα κύρια εργαλεία διαμόρφωσης της διεθνούς πολιτικής πραγματικότητας. Η «μεγαλοψυχία» που θα παρουσιαστεί ως επιχείρημα για την ανοικοδόμηση μπορεί να κρύβει την πραγματική πρόθεση: την μετατροπή κατοίκων σε αναλώσιμο, φθηνό προσωπικό και την παράδοση γης και ακινήτων σε κεφάλαια και ξένες εταιρείες.
Τέλος, αν ληφθεί υπόψη ότι η εναλλακτική λύση — η πλήρης και βραδεία εξόντωση μεγάλου αριθμού ανθρώπων — είναι αποτρόπαιη αλλά ρεαλιστικά πιθανή, τότε πολλοί κάτοικοι της Γάζας μάλλον θα νιώσουν πως δεν έχουν σοβαρή επιλογή παρά να αποδεχτούν μια τέτοια «ανάπλαση» για να επιβιώσουν. Το ίδιο, μελλοντικά, μπορεί να συμβεί και στη Δυτική Όχθη: μια συστηματική απαλλοτρίωση και ανακατανομή του χώρου υπό το πρόσχημα της «βελτίωσης» και της «επανόρθωσης», αφήνοντας πίσω κατοίκους χωρίς ουσιαστική δυνατότητα αντίστασης.
via Κοινοβουλευτική Κηδεμονία των ησύχων << Θερσίτης >>
Σχόλια