Πολιτικός σεισμός στην Πολωνία - Ο εθνικιστής πρόεδρος Nawrocki λέει όχι στο ευρώ, όχι στη λαθρομετανάστευση
(upd) Με μια μαχητική και συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία, ο νέος Πρόεδρος της Πολωνίας, Karol Nawrocki,
καθόρισε τις βασικές κατευθύνσεις της θητείας του κατά την ορκομωσία
του, παρουσιάζοντας ένα εθνικιστικό και ευρωσκεπτικιστικό όραμα για τη
χώρα
Στην εισαγωγή της ομιλίας του ενώπιον του πολωνικού
κοινοβουλίου, ο Nawrocki τόνισε πως η νίκη του είναι αποτέλεσμα της
«ελεύθερης επιλογής ενός ελεύθερου έθνους», παρά την, όπως την
χαρακτήρισε, «εκστρατεία προπαγάνδας, ψεμάτων και πολιτικού θεάτρου» που
αντιμετώπισε στην πορεία προς την προεδρία. Δήλωσε: «Και συγχώρησα… ως
Χριστιανός… συγχωρώ αυτή την περιφρόνηση». ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Επίθεση στην κυβέρνηση Tusk
Στη συνέχεια, σύμφωνα με τον Guardian, επιτέθηκε στην κυβέρνηση, αποφεύγοντας να αναφέρει ονομαστικά τον Πρωθυπουργό Donald Tusk,
λέγοντας ότι «οι εκλογές έστειλαν ένα ισχυρό μήνυμα – ένα μήνυμα από
τον κυρίαρχο λαό προς ολόκληρη την πολιτική τάξη – ότι τα πράγματα δεν
μπορούν να συνεχίσουν να κυβερνώνται με αυτόν τον τρόπο.
Ότι η Πολωνία δεν πρέπει να μοιάζει όπως μοιάζει σήμερα».
Υπεράσπιση του εθνικού νομίσματος
Ο Nawrocki διακήρυξε ότι η
προεδρία του θα πει «όχι στη λαθρομετανάστευση», «ναι στο πολωνικό
ζλότι» και «όχι στην ένταξη στο ευρώ».
Επιπλέον, δήλωσε πως θα μπλοκάρει οποιαδήποτε απόπειρα αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης.
Παρ’ όλο που η ομιλία του είχε ξεκάθαρο ιδεολογικό στίγμα, ο Nawrocki υποστήριξε ότι θα λειτουργήσει «ως φωνή του έθνους» και ότι σκοπεύει να κινηθεί «υπεράνω των πολιτικών διχασμών».
«Μέλος της ΕΕ, αλλά όχι μέρος της ΕΕ»
Υπογράμμισε την πρόθεσή του να διατηρηθεί η κυριαρχία της Πολωνίας εντός της ΕΕ,
λέγοντας πως θέλει μια Πολωνία που «είναι μέρος της ΕΕ, αλλά δεν
γίνεται η ΕΕ» και δήλωσε πως δεν θα αποδεχτεί καμία περαιτέρω μεταφορά
αρμοδιοτήτων προς τις Βρυξέλλες.
Αναφορά στη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ
O Nawrocki έκανε ειδική αναφορά στις σημαντικές συμμαχίες της Πολωνίας, με έμφαση στη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παρόντες στην ορκωμοσία του ήταν Αμερικανοί αξιωματούχοι, με επικεφαλής την Kelly Loeffler, επικεφαλής της Υπηρεσίας Μικρών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ.
Ο Nawrocki εμφανίστηκε φορώντας τη χαρακτηριστική του κόκκινη γραβάτα, επηρεασμένη από το στυλ Trump, επιβεβαιώνοντας τον ιδεολογικό προσανατολισμό της νέας προεδρίας.
Οι δικαστές «δεν είναι θεοί»
Ο Nawrocki
ξεκαθάρισε ότι σκοπεύει να μπλοκάρει διορισμούς δικαστών που, κατά την
κρίση του, δεν είναι κατάλληλοι για να επιτελέσουν τον ρόλο τους.
Τόνισε χαρακτηριστικά ότι οι δικαστές «δεν είναι θεοί, αλλά υπηρετούν το έθνος».
Νέο Σύνταγμα μέχρι το 2030
Ανακοίνωσε επίσης τη δημιουργία ενός ειδικού συμβουλίου με σκοπό την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης στην Πολωνία.
Στόχος του είναι η εκπόνηση και υιοθέτηση ενός ανανεωμένου Συντάγματος έως το 2030, το οποίο – όπως άφησε να εννοηθεί – θα αντανακλά περισσότερο τις παραδοσιακές αξίες και την εθνική κυριαρχία.
«Πρόσφατα,
το πολωνικό σύνταγμα παραβιάσθηκε κατά τόσο συστηματικό τρόπο, που
εμείς, ως πολιτική τάξη, πρέπει να αρχίσουμε να επεξεργαζόμαστε λύσεις
για ένα νέο σύνταγμα που θα είναι έτοιμο προς έγκριση, ελπίζω και
πιστεύω, το 2030», τόνισε χαρακτηριστικά.
Ολοκλήρωσε την ομιλία του με έντονη φόρτιση, φωνάζοντας: «Ο Θεός να ευλογεί την Πολωνία – Ζήτω η Πολωνία!»
www.bankingnews.gr
=============
================
Με οικονομικό εκτόπισμα που την κατατάσσει δεύτερη δύναμη παγκοσμίως, με πληθυσμό σχεδόν 450 εκατομμυρίων πολιτών και με τεράστια συνεισφορά στην επιστήμη, την τεχνολογία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα περίμενε κανείς πως η φωνή της ΕΕ στη διεθνή σκηνή θα ήταν βαρύνουσα και σεβαστή.
Κι όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.
Η Ευρώπη, παρά το μέγεθός της, εμφανίζεται κατακερματισμένη, αναποφάσιστη, εσωστρεφής και συχνά ανήμπορη να υπερασπιστεί τα συλλογικά της συμφέροντα.
Η πρόσφατη στάση της απέναντι στις πιέσεις του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ, ήταν αναμενόμενη.
Δεν είχε προβάλλει καμία σοβαρή αντιπαράθεση στις διεκδικήσεις του. Είναι το σύμπτωμα μιας βαθύτερης θεσμικής και πολιτικής αδυναμίας.
Η Ευρώπη, σήμερα, λειτουργεί ως μια «Ένωση των Αδυνάμων».
Η ΕΕ αποτελείται από 27 κράτη-μέλη, με τεράστιες αποκλίσεις σε μέγεθος, οικονομική ισχύ, γεωπολιτικές προτεραιότητες και εξωτερικές εξαρτήσεις.
Η Γερμανία και η Γαλλία ηγούνται σε επίπεδο μεγέθους και επιρροής, αλλά δεν μοιράζονται πάντα κοινή στρατηγική.
Οι χώρες του Νότου, πρόσφατα και η Γαλλία, αντιμετωπίζουν επίμονες οικονομικές δυσχέρειες, υψηλό δημόσιο χρέος και χαμηλή ανταγωνιστικότητα.
Οι ανατολικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενταγμένες μετά το 2004, εμφανίζονται πιο πρόθυμες να ευθυγραμμιστούν με τις ΗΠΑ, ακόμη και εις βάρος της ευρωπαϊκής συνοχής.
Αυτές οι διαφορές καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη τη χάραξη κοινής πολιτικής.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ούτε ομοσπονδία ούτε ενιαίο κράτος.
Είναι ένα σύνολο κρατών, με το κάθε ένα να διαφυλάσσει τα εθνικά του συμφέροντα.
Αυτό οδηγεί σε παραλυσία αποφάσεων, αδυναμία στρατηγικής αντίδρασης και διαρκείς εσωτερικούς συμβιβασμούς.
Η επιλογή των προσώπων που ηγούνται των ευρωπαϊκών θεσμών (Επιτροπή, Συμβούλιο, Κοινοβούλιο) γίνεται μέσω πολιτικών συμφωνιών που εξασφαλίζουν γεωγραφική, ιδεολογική και πολιτική ισορροπία.
Δεν επιλέγονται με κριτήριο την ηγετική ικανότητα ή το όραμα, αλλά για να "συμβολίζουν" ισορροπίες: μια γυναίκα, ένας από τον Νότο, ένας από τη Δεξιά, ένας Φιλελεύθερος κ.ο.κ.
Αυτή η διαδικασία δημιουργεί ηγεσίες με περιορισμένο εκτόπισμα, χωρίς σαφές πολιτικό πρόγραμμα και κυρίως χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση από τους Ευρωπαίους πολίτες.
Η Ευρώπη δεν διαθέτει πρόσωπα που να εμπνέουν, να καθοδηγούν ή να συγκρούονται αποφασιστικά.
Οι πολιτικές προσωπικότητες είναι αποτέλεσμα συμβιβασμών, όχι επιλογή αξιών ή σχεδίου.
Η δομή της λήψης αποφάσεων είναι δυσκίνητη και αντιδημοκρατική.
Το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, παρά τις προσπάθειες ενοποίησης, παραμένει γραφειοκρατικό και αδιαφανές.
Οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (οι αρχηγοί κρατών), με αρχή της ομοφωνίας σε πολλά ζωτικά ζητήματα.
Αυτό σημαίνει πως μια χώρα μπορεί να μπλοκάρει σημαντικές αποφάσεις για λόγους που ελάχιστα σχετίζονται με το ευρύτερο ευρωπαϊκό συμφέρον.
Η αρχή της ομοφωνίας θα έπρεπε να υπάρχει μόνο για λόγους Εθνικής άμυνας.
Η Κομισιόν έχει περιορισμένες εκτελεστικές δυνατότητες.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διαθέτει ελάχιστη πρωτοβουλία πολιτικής. Και το αποτέλεσμα είναι μια Ευρώπη που δεν μπορεί να αντιδράσει έγκαιρα ούτε στον πόλεμο της Ουκρανίας, ούτε στην ενεργειακή κρίση, ούτε στην τεχνολογική εξάρτηση, ούτε στον δημογραφικό μαρασμό.
Η πρόσφατη στάση της ΕΕ έναντι των μονομερών αμερικανικών δασμών και η συμφωνία με την κυβέρνηση Τραμπ αποκαλύπτουν το μέγεθος της αδυναμίας.
Η ΕΕ απέφυγε να υπερασπιστεί δημόσια το συμφέρον της, ακόμη και όταν διακυβεύεται η εμπορική της ισορροπία.
Το γεγονός ότι δεν τέθηκε καν στο τραπέζι η συζήτηση για το αρνητικό ισοζύγιο των υπηρεσιών κατά 150 δις. € υπέρ των ΗΠΑ, είναι εντυπωσιακό.
Η μονομερής αύξηση των δασμών πλήττει την ευρωπαϊκή παραγωγή. Ασφαλώς και ορισμένους κλάδους στην Ελλάδα.
Γιατί όμως αυτή η υποχωρητικότητα; ο φόβος για εμπορικά αντίποινα; ο διχασμός στο εσωτερικό της ΕΕ; η απουσία ενιαίας εξωτερικής πολιτικής και διπλωματικής φωνής; η έλλειψη στρατηγικής αυτονομίας;
Η Γερμανία, με τον εξαγωγικό της προσανατολισμό, δεν θέλει ρήξη.
Στη Γαλλία φάνηκε ότι ο Μακρόν επιδίωκε συμβιβασμό.
Οι Ανατολικές χώρες αποφεύγουν κάθε αντιπαράθεση με τον Αμερικανό Πρόεδρο. Και έτσι, η ΕΕ, ακόμη και όταν αδικείται, επιλέγει τη σιωπή.
Αυτή λοιπόν η Ευρώπη, των διαρκών εσωτερικών εκπτώσεων και των εξωτερικών σιωπών, κατέληξε σε συμφωνία με τις ΗΠΑ, αποδεχόμενη όρους που σε άλλη συγκυρία θα προκαλούσαν πολιτική θύελλα.
Αποδέχθηκε εισαγωγές ενεργειακών προϊόντων αξίας 750 δισ. δολαρίων, παρότι είναι γνωστό πως οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν ούτε τις παραγωγικές δυνατότητες ούτε τις υποδομές για τέτοιες εξαγωγές, τουλάχιστον εντός εύλογου χρονικού ορίζοντα.
Ωστόσο, σημαντικές ποσότητες θα εισαχθούν στην Ευρώπη και σε υψηλότερο κόστος, το οποίο θα επιβαρύνει τους Ευρωπαίους πολίτες και παραγωγούς.
Ασφαλώς και τους Έλληνες.
Ταυτόχρονα, δεσμεύτηκε σε επενδύσεις 600 δισ. δολαρίων στην αμερικανική οικονομία, παρά το γεγονός ότι η ΕΕ δεν είναι, ούτε θεσμικά ούτε πολιτισμικά, Αραβική Ένωση με κρατικά επενδυτικά ταμεία ή Σοβιετική Ένωση με κεντρικό σχεδιασμό και χωρίς ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια.
Πρόκειται για δεσμεύσεις που δεν είναι μόνο συμβολικές ή επικοινωνιακές.
Έχουν το εμπορικό και οικονομικό βάρος τους, αλλά κυρίως έχουν την πολιτική βαρύτητα και σημασία τους.
Η «ΕΕ των Αδυνάμων» δεν είναι προσβολή.
Είναι η διαπίστωση μιας πραγματικότητας που έχει ήδη αποτυπωθεί στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια