VIA Ilias Karavolias
«Ο Παράδεισος βρίσκεται όπου είμαι εγώ» (Βολταίρος)
Ο άνθρωπος είναι ένα ον που όπως προαναφέραμε σχετικά νωρίς. Και παρά τις θρησκείες, ιδεολογίες, επαναστάσεις, παρά την κατάκτηση των «διακοπών» (καλή ώρα όπως τώρα )βαρέθηκε την αληθινή κοινωνία.
Για την ακρίβεια, μάλλον βαρέθηκε μόνος του μέσα στους πολλούς (ειδικά επειδή το Internet τους έκανε άπειρους- και σχεδόν όλους «φίλους»)
Και γι αυτό ίσως ο καθένας κι η καθεμιά συνεχίζει να φουσκώνει. Ε λοιπόν : αυτό το φούσκωμα μάλλον είναι η καλά κρυμμένη αιτία πίσω από όλες τις φούσκες.
Αυτό το φούσκωμα συντηρεί τις τιμές και τις σχέσεις όλων με όλους σε υψηλά επίπεδα κόστους - κέρδους.
Προφανώς και αν δεν δώσει εντολή καθίζησης ο καπιταλισμός εμείς θα συνεχίσουμε να επιδοτούμε την ακρίβεια.
Ο λόγος ; Μα οτιδήποτε φθηνό πολύ απλά μας θυμίζει το συρρικνωμένο εγώ μας.
Η αλήθεια είναι μια : είμαστε εντελώς εγκλωβισμένοι στις ατομικές φούσκες μας. Και η υπερσυνδεσιμότητα στο internet δημιουργεί συνθήκη για μια «αρχαιολογία του οικείου»
Ο Αντρέ Γκρην, πχ στο βιβλίο του « Ναρκισσισμός ζωής/ Ναρκισσισμός θανάτου» (εκδ . Πλέθρον) δεν σταμάτησε ποτέ να ενδιαφέρεται γι' αυτό το πρόβλημα.
Επιχείρησε να συναρθρώσει τη θεωρία του ναρκισσισμού με εκείνη της τελευταίας θεωρίας των ενορμήσεων.
Και μας ξεναγεί τόσο στον «ναρκισσισμό του ίδιου» όσο και στην έννοια του «ηθικού ναρκισσισμού»
Πρέπει να ξεφύγουμε ως κοινωνίες από την θανάσιμη αυτή νεύρωση. Αλλά η φούσκα που φτιάξαμε δεν έχει τρύπες, διεξόδους και στερείται την εισροή οξυγόνου. Η κοινωνία της υπερτροφικής αναπαράστασης των ψηφιακών πολιτών πολύ απλά αυτοαναπαράγεται.
Ανασαίνει «απορροφώντας» αναπαραστάσεις και ομοιώματα στο ψηφιακό οικουμενικό χωριό.
Τα νευρωνικά κύτταρα της κοινωνίας όμως ατροφούν και υποχωρούν. Το μόνο που εξελίσσεται είναι ο ναρκισσισμός( των μικρών και των μεγάλων διαφορών)
Και φυσικά η «στάση» του καπιταλισμού δεν θα έλθει. Κρίση μπορεί να έλθει : παύση λειτουργίας όμως τις σχιζοφρενικής μεγαμηχανής, δύσκολα.
Το χειρόφρενο δεν μπορεί να τραβηχτεί εύκολα. Οι ηγεσίες - πολιτικές, πολιτισμικές, κοινωνικές - αφήνουν το εναλλακτικό στην άκρη ως αδύνατο, ως μη χωρική διέξοδο.
Ξέρουν οι ελίτ ότι πέσαμε στην φάκα : ότι μεταφερθήκαμε στα cloud, στα metaverse και στα social. Αλλά μεταφέραμε εκεί κυρίως την προβολή μας : την εξιδανικευμένη προσομοίωση και αναπαράσταση του ιδεώδους εαυτού μας….
====================
-----------------------
η διάκριση
Κοινωνική κριτική της καλαισθητικής κρίσης (Εκδ. ΠΑΤΑΚΗ)
.....Είναι καταδικασμένος στις στρατηγικές που εκτείνονται σε
πολλές γενιές και επιβάλλονται οσάκις η προθεσμία για την
πρόσβαση στο ποθούμενο αγαθό ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης
ζωής, είναι άνθρωπος της αναβεβλημένης ηδονής και του
αναβεβλημένου παρόντος, που θα τα έχει και τα δύο αργότερα,
- " όταν θα έχει χρόνο ",
- " όταν θα σταματήσει να πληρώνει ",
- " όταν θα έχει τελειώσει τις σπουδές ",
- " όταν θα μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά " ή
- " όταν θα βγει στη σύνταξη ".
δώσει τη ζωή του με π ί σ τ ω σ η, δεν θα είναι πιά καιρός
να πάρει πίσω τα λεφτά του και θα χρειαστεί, " να χαμηλώσει
τις αξιώσεις του ", ή καλύτερα να τα παρατήσει.
Δεν υπάρχει επανόρθωση για το χαμένο παρόν.....
======
... τολμώ να επεκτείνω λίγο τα προλεγόμενα από τον BOURDIEU...
...μήπως αυτό που ζούμε οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί αγοράσαμε "μπόλικο μέλλον" παραχωρώντας το παρόν μας, την καθημερινότητά μας. Οι μάγκες μας έδωσαν κάτι που δεν έχουν, το μέλλον! Το οικονομικό σύστημα αποδεικνύεται ότι έχει πολλά κοινά με την εκκλησία. "Οι ουρανοί είναι δικοί σας" φωνάζουν οι παπάδες, δίνουν κάτι που δεν είναι δικό τους! Το ίδιο και οι μάγκες οι τραπεζίτες. Παίζοντας με τις ανάγκες μας (φανταστικές κατά βάση), παρέχουν μπόλικο μέλλον, ενώ αυτοί εισπράτουν ακέραιο το παρόν μας.
Δεν είναι λίγοι που έχοντας αγοράσει μέλλον, δουλεύουν δυο τουλάχιστον δουλειές για να τα βγάλλουν πέρα, εκποιώντας έτσι τη ζωή τους.
Φυσικά δεν περιμένει κανείς από ένα υπερχρεωμένο να είναι σε θέση να αντισταθεί σε όποια επίθεση και φυσικά ούτε λόγος για σύνθετες σκέψεις. Ο άνθρωπος έχει μετατραπεί σε ζόμπι, προσπαθώντας να λύσει απλά τα βιωτικά του προβλήματα. Όλα τα άλλα είναι πλεονασμός. Ποιά είναι η απάντηση σ' όλα αυτά! Κάνετε λάθος, εδώ δεν θα βρείτε απάντηση. Μπορώ όμως να εικάσω ότι η απάντηση βρίσκεται στα βασικά, στους ορισμούς των πραγμάτων! π.χ. ποιό το νόημα της αγοράς ενός ακινήτου με δάνειο 30 χρόνων! Στην πραγματικότητα δεν θα είσαι ποτέ ιδιοκτήτης. Το μόνο που εξασφαλίζεις με τον τρόπο αυτό είναι να γνωρίζεις το μήκος της τελευταίας διαδρομής σου μέχρι το πλησιέστερο νεκροταφείο! Αξίζει άραγε γι' αυτή τη γνώση να βιδώσεις τη ζωή σου σ' ένα σπίτι;
Σχόλια