Η άποψη του αναγνώστη Ήφαιστου σε σχόλιό του που συνόδευσε το άρθρο μου για το πρώτο Μνημόνιο ότι «έπρεπε να κηρύξουμε στάση πληρωμών και να απαιτήσουμε από τη Γερμανία την καταβολή των αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου που άρχισε να αποπληρώνει ο Χίτλερ αλλά όχι οι πολιτικοί του απόγονοι…», μού θύμισε ένα μέγιστο εθνικό, πολιτικό και οικονομικό θέμα, το οποίο όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις συντηρούν επί πάνω από επτά δεκαετίες με το γνωστό “στρίβειν δι΄επιτροπών … λεονταρισμών και δηλώσεων”, διότι, μόλις έρχονται τα δύσκολα από την Μέρκελ και την οποιαδήποτε Μέρκελ, το ξεχνάνε το θέμα για να το ξαναθυμηθούνε στη συνέχεια σε επετείους εκ του ασφαλούς ως αντιπολίτευση και να το αποφεύγουν ως “καυτή πατάτα” ως κυβέρνηση!
Όπως ο “Μάρτης δεν λείπει από καμιά Σαρακοστή”, έτσι και το περιβόητο
θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και κατοχικών δανείων δεν λείπει από
καμιά ελληνική κυβέρνηση έτσι για να το… θυμόμαστε! Όπως, για
παράδειγμα, με την αναζωπύρωσή του το 2018 και τον Απρίλιο του 2019 με
τη συγκρότηση της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής για το ίδιο, την
κατάθεση και πανηγυρική έγκριση με μεγαλοστομίες από όλα τα κόμματα
(πλην της “Χρυσής Αυγής”!) του σχετικού πολυσέλιδου Πορίσματος και τη
δέσμευση για υποβολή του στη Γερμανία μήπως συγκινηθούν “τάχατες” οι
ασυγκίνητοι επί 75 χρόνια Γερμανοί.
Αλλά, γιατί, άραγε, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, στελέχη κυβερνήσεων και αντιπολιτεύσεων ξαναλένε τα ίδια που έχουν πολύ πρόσφατα ξαναπεί; Μήπως, διότι ξεχνάνε τί έχουν πει ή δηλώσει ή ανακοινώσει ή μήπως τα ξαναλένε νομίζοντας ότι τα ξεχνάει ο “λαός” κι έτσι συντηρούν ένα “πιασάρικο” θέμα για εσωτερική κατανάλωση;
Στις 17 Αυγούστου του 2018 ο τότε πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, προαναγγέλλοντας την ψήφιση στη Βουλή του Πορίσματος, αναφέρθηκε στις μεγάλες καταστροφές που υπέστη η χώρα μας «από τους κατακτητές, σε συνεργασία με προδότες-δωσίλογους μέσα από το λαό μας» και στην … καθυστέρηση δεκαετιών για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και κατοχικών δανείων. Συγκεκριμένα, επεσήμανε, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
«Η χώρα έχει καθυστερήσει πάρα πολύ, σε διεθνή και σε ευρωπαϊκή κλίμακα, να διεκδικήσει την αλήθεια και τη μνήμη σε σχέση με την αποκατάσταση, τις επανορθώσεις, τις αποζημιώσεις, αλλά ακόμα και με τη λεηλασία των αρχαίων θησαυρών της. Αυτή η καθυστέρηση δεκαετιών λήγει μέχρι το τέλος του έτους και τους δύο ερχόμενους μήνες στην Ολομέλεια της Βουλής θα έρθει προς ψήφιση το αναλυτικό και επίσημο πόρισμα, με τη βοήθεια του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που αφορά το σύνολο αυτών των απαιτήσεων από την πλευρά της Ελλάδας. Θα χαράξουμε και θα υλοποιήσουμε την πολιτική και τη στρατηγική της διεκδίκησης, σε διεθνές διακοινοβουλευτικό, διακρατικό και νομικό επίπεδο έτσι ώστε να υπάρξει η αποκατάσταση, έστω και μετά από τόσα χρόνια».
Από τότε (το 2018) και από τις δηλώσεις και “δεσμεύσεις” όλων και, κυρίως, του Κυριάκου Μητσοτάκη τον Απρίλιο του 2019 στη Βουλή (βλέπε πιο κάτω) ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης πέρασαν επτά και έξι χρόνια αντίστοιχα, αλλά “άκρα του τάφου σιωπή”!!!
Το χρονικό των … 80 ετών
Έτσι, ο κ. Ήφαιστος μού θύμισε πολλά που εκτείνονται σε βάθος δεκαετιών, έως το … 1945: Θυμήθηκα τον καθηγητή μου Αγγελόπουλο, ο οποίος σε συζητήσεις μαζί του μού είχε επισημάνει ότι από το 1945 είχε θέσει, με τη δημοσίευση του βιβλίου του “Το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος”, με στοιχεία και αριθμούς το θέμα της πληρωμής των δανείων που είχαν πάρει στην Κατοχή οι Γερμανοί και οι Ιταλοί με τη μορφή πιστώσεων. Τότε, μού είχε πει ότι από το Σεπτέμβριο του 1947 είχε υποβάλει μελέτη στο Διεθνές Στατιστικό Συνέδριο, που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, στην οποία ανέλυε το θέμα αυτό και παρουσίαζε τους υπολογισμούς του ως προς τις απαιτήσεις εκ μέρους της Ελλάδος, ενώ με επανειλημμένα άρθρα του είχε επαναφέρει τα κατοχικά δάνεια και είχε προτείνει τη ρύθμιση και του προπολεμικού χρέους της χώρας μας. Και, λοιπόν; Σήμερα είμαστε στο μακρινό … 2025!
Θυμήθηκα ότι, όπως μού είχε πει πάλι ο Άγγελος Αγγελόπουλος, το θέμα αυτό επανήλθε με άρθρο του στο περιοδικό “Νέα Οικονομία” το Μάϊο του 1964 με τη μελαγχολική διαπίστωση ότι για τα κατοχικά δάνεια δεν είχε αναλάβει έως τότε καμιά ελληνική κυβέρνηση πρωτοβουλία για την απόδοσή τους από τους Γερμανούς. Και, λοιπόν; Σήμερα είμαστε στο μακρινό … 2025!
Σχόλια