Συμμαχίες, εγγυήσεις, Δανοί και τώρα Γάλλοι αλεξιπτωτιστές, στρατηγική κουλτούρα και εθνική στρατηγική

Εντός του ανταγωνιστικού και συχνά συγκρουσιακού διεθνούς συστήματος το κράτος το οποίο επιδιώκει να έχει μια αποτελεσματική και αξιόπιστη εθνική στρατηγική απαιτείται να διαθέτει επαρκή ισχύ. Ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε αποτρεπτική στρατηγική και πολύ περισσότερο όταν βρισκόμαστε σε μεταβατική φάση όπως η παρούσα όταν εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων ανασυντάσσεται το πολυπολικό διεθνές σύστημα, δύο σημαντικές παράμετροι είναι η εσωτερική και εξωτερική εξισορρόπηση των εξωτερικών απειλών. Η εσωτερική εξισορρόπηση αφορά την οικεία ισχύ και όπως έχουμε αναφέρει σε άλλες αναλύσεις αφορά την βέλτιστη χρήση των μέσων που διαθέτει ένα κράτος για να επιτύχει τον βέλτιστο συνδυασμό των οικείων συντελεστών ισχύος. Η εξωτερική εξισορρόπηση αφορά τις τυπικές ή άτυπες ή ακόμη και αθέατες συμμαχικές συγκλίσεις, συμφωνίες και συναλλαγές εντός και εκτός συμμαχιών. Χωρίς να επεκταθούμε καθότι έχουμε εξετάσει και αυτό το ζήτημα επανειλημμένα ερωτάται: Είναι για παράδειγμα ενισχυτική απόφαση η αγορά πολεμικών αεροπλάνων, πολεμικών πλοίων και άλλων πολεμικών μέσων από μια Ευρωπαϊκή ή μη Ευρωπαϊκή χώρα; Η απάντηση είναι άμεση και στην στρατηγική ανάλυση δεδομένη: Εξαρτάται από τα εκατέρωθεν συμφέροντα και τις συναλλαγές των εμπλεκομένων κρατών και επηρεάζεται από πλήθος ρευστών κριτηρίων και παραγόντων της διεθνούς πολιτικής καθώς διαρκώς εξελίσσονται. Απαιτείται πάντως να είναι πλήρως

κατανοητό ότι η έξωθεν βοήθεια και ιδιαίτερα η έμπρακτη πολεμική βοήθεια εάν υπάρχει ανάγκη, ενώ δεν αποκλείεται εάν ένα άλλο κράτος έχω μεγάλο συμφέρον να συνδράμει στρατιωτικά, αυτό ποτέ δεν είναι σίγουρο. Η σωστή αξιοποίηση της οικείας ισχύος είναι ο πιο σημαντικός παράγων, εξ ου και συχνά υποστηρίζεται ότι εάν λάβει χώρα πολεμική σύγκρουση το μόνο σίγουρο είναι αρχή της αυτοβοήθειας.  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ