Όλοι γνωρίζουμε, ακόμα κι αν το ξεχνάμε εύκολα, ότι εκδηλώνουμε γνωστικές προκαταλήψεις τη στιγμή που ισχυριζόμαστε ότι αναλύουμε αντικειμενικά ένα φαινόμενο. Είμαστε δέσμιοι των παθών μας, της ενημέρωσης μας, του χαρακτήρα μας. Θα θέλαμε να τις απωθήσουμε αλλά αυτές οι στρεβλώσεις είναι επίμονες και δεν τα παρατάνε ποτέ.
Γιατί αυτή η υπενθύμιση σήμερα ; Γιατί οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές θα είναι ένα προνομιακό πεδίο για όλους αυτούς τους εισβολείς που θα παρασιτίσουν την νοημοσύνη μας τους επόμενους μήνες, όπως μας υπενθύμισε η κάλυψη από τα ΜΜΕ της αποχώρησης του Τζο Μπάιντεν από την κούρσα και την αντικατάστασή του από την Καμάλα Χάρις. Ακούγοντας τους περισσότερους σχολιαστές, μια απόφαση που ελήφθη βιαστικά την τελευταία στιγμή βαφτίστηκε στρατηγική νίκη και μία υποψήφιος που επιλέχθηκε ως η προβλεπόμενη και θεσμικά επιλογή, χρίστηκε κιόλας νικήτρια της ψηφοφορίας.
Η Καμάλα Χάρις μπορεί, πράγματι, να νικήσει τον Trump, αλλά αυτή η ενθουσιώδης παρουσίαση είναι ενδεικτική της μεροληψίας των αναλυτών. Ξεχνούν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βυθιστεί, όπως οι περισσότερες δυτικές δημοκρατίες, σε μια λαϊκιστική κρίση που είδε τον Τραμπ να κερδίζει το 2016, να χάνει οριακά το 2020 – μια μετατόπιση 120.000 ψήφων θα ήταν αρκετή για να νικήσουν πάλι οι Ρεπουμπλικάνοι – σε μια χώρα όπου οι Δημοκρατικοί χρειάζονται προβάδισμα 4 μονάδων για να κερδίσουν τις προεδρικές εκλογές.
Τώρα η Καμάλα Χάρις η οποία έχει μόνο λίγο περισσότερους από τρεις μήνες για να μπει σε τροχιά νίκης, έχει σίγουρα κάνει ένα καλό ξεκίνημα αλλά μέχρι πρόσφατα δεν ήταν ιδιαίτερα αρεστή στους Αμερικανούς. Προσωπικά εύχομαι τη νίκη της αλλά την θεωρώ δύσκολη. Δεν είναι πάντως τα μεγάλα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης που θα μας επιτρέψουν να το κρίνουμε. Η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι εχθρική προς τον ανταγωνιστή της Καμάλα Χάρις.
Από την μεριά μας είναι η ενστικτώδης απόρριψη του ίδιου του Τραμπ που εξηγεί τη δυσκολία που αντιμετωπίζουμε στην κατανόηση και την αντικειμενική ανάλυση του τραμπισμού. Σχεδόν όλοι είμαστε προκατειλημμένοι. Οφείλουμε να πούμε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ελκυστικός χαρακτήρας, είναι βάναυσος, χυδαίος, ανέντιμος, αδαής, καταδικασμένος βιαστής, αναγνωρισμένος παραβατικός, πάντα προσβλητικός και με έτοιμο το ψέμα στα χείλη του.
Έχοντας παρευρεθεί σε πολλές συναντήσεις με τον πρώην Πρόεδρο, μπορώ να καταθέσω ότι ζει κλεισμένος σε μια γνωστική σφαίρα όπου ανθεί ο ναρκισσισμός του. Δεν ξέρει τίποτα, αλλά αποφασίζει για όλα. Ο προφήτης του τραμπισμού προκαλεί τέτοια αποστροφή, δικαιολογημένη, που λανθασμένα ανάγουμε αυτό το φαινόμενο στις θλιβερές ιδιοτροπίες ενός ηλικιωμένου όλο και πιο εξτρεμιστή και όλο και πιο ασυνάρτητου.
Ωστόσο, ο Τραμπισμός είναι πράγματι μια ιδιαίτερη στιγμή στην αμερικανική πολιτική ζωή, αυτή μιας λαϊκιστικής εξέγερσης ενάντια στις ελίτ. Αυτή είναι η «ιδιοφυΐα» του Τραμπ, αφού το κατάλαβε και καβαλούσε αυτό το κύμα λαϊκής οργής ενισχύοντάς το και διοχετεύοντάς το προς όφελός του.
Για την αντιμετώπιση του Ρεπουμπλικανικού υποψηφίου δεν έχει λοιπόν νόημα να εστιάσουμε στην προσωπική του αναξιοπρέπεια, να επισημαίνουμε τις αμέτρητες αναλήθειες που αραδιάζει στις ομιλίες του, να αγανακτούμε για την αγένειά του. Είναι ανθρώπινος πειρασμός να πέσει κανείς σε αυτό το σφάλμα αλλά το μόνο που προσφέρει στον εαυτό του είναι η ικανοποίηση να αισθάνεται ηθικά και διανοητικά ανώτερος από τον αντίπαλο χωρίς όμως αυτό να φέρνει κάποιο αποτέλεσμα.
Εξάλλου, ο ίδιος ο Τραμπ ξέρει ότι ένα τέταρτο κακής δημοσιότητας είναι καλύτερο από τη σιωπή. Επιβάλλεται με άνεση στα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ που απλώς εξαντλούνται καταγγέλλοντας τα ολισθήματα του.Οι ψηφοφόροι του Τραμπ όχι μόνο αδιαφορούν για αυτές τις επικρίσεις αλλά βλέπουν σε αυτές το μίσος των ελίτ προς έναν άνθρωπο τον οποίο οι ελίτ μισούν ακριβώς επειδή υπερασπίζεται τα συμφέροντά των ψηφοφόρων του και μιλά τη γλώσσα τους.
Επιπλέον, γνωρίζουν ότι ο υποψήφιος τους δεν είναι άγιος. βρίσκουν ότι μερικές φορές απλώς το παρακάνει χωρίς να παίρνουν στα σοβαρά όλα όσα λέει. Απλώς απαντούν με χαμόγελο «That's Trump» χωρίς η αφοσίωση στο πρόσωπο του να κλονιστεί στο ελάχιστο. Δεν θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά ο κόσμος να ακούσει την φωνή τους και νομίζουν ότι έχουν βρει τον κατάλληλο εκπρόσωπο για αυτό.
Για να νικήσουμε τον Τραμπ και τους οπαδούς του, το καλύτερο θα ήταν παραδόξως να τον ξεχάσουμε και να ακούσουμε την οργή των υποστηρικτών του και να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό. Ο Τραμπ είναι το σύμπτωμα. δεν είναι η ασθένεια. Αυτή είναι η πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπίσει η Καμάλα Χάρις για να κερδίσει : δεν πρέπει μόνο να καταγγείλει τον αντίπαλο της, αλλά και ίσως πάνω απ' όλα να προσπαθήσει να την ακούσουν όλοι όσοι έχουν πέσει στον τραμπισμό από απελπισία ή θυμό.
Μερικοί είναι αδιόρθωτοι αλλά άλλοι οδηγούνται από την επιθυμία για αλλαγή και πολλοί από αυτούς ψήφισαν τον Ομπάμα για αυτόν τον λόγο. Θα μπορούσαν να βρουν τον δρόμο της επιστροφής στο Δημοκρατικό Κόμμα και είναι η Κάμαλα Χάρις το άτομο που μπορεί να το κάνει να συμβεί.
Είναι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας της 5ης Νοεμβρίου. Παρεμπιπτόντως, αυτό είναι επίσης ένα ερώτημα που πρέπει να θέσουν στον εαυτό τους τα πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη που αντιμετώπισαν λίγο πολύ την ίδια εξέγερση...
Gérard Araud
Πρέσβης της Γαλλίας στις ΗΠΑ (2014-2019)
Le Point
12/8/24
via Babis Georges Petrakis
=============
LA CHRONIQUE DE GÉRARD ARAUD. Donald Trump et Kamala Harris, deux candidats à la présidentielle américaine que tout oppose. Battre Trump, un défi trop dur à relever pour Harris ?
================
Σχόλια