Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών
Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης
Η πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό. Η απομάκρυνση της σημερινής ηγεσίας της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ από τις θεμελιώδεις αρχές του κόμματος αυτού είναι εκκωφαντική και έχει εκληφθεί από την βάση και το στελεχιακό δυναμικό του κόμματος (πλην του κύκλου του Μαξίμου) ως ιδεολογική μετάλλαξη. Διότι η ηγεσία δεν μετακινήθηκε απλώς ιδεολογικά προς κάποια μετριοπαθέστερη κατεύθυνση, αλλά προσχώρησε σε θέσεις διαμετρικά αντίθετες προς τις κλασσικές κεντροδεξιές αξίες.
Στην θέση της παραδοσιακής ιδεολογίας της κεντροδεξιάς, στην προσήλωση στις παραδοσιακές αξίες της εθνικής ταυτότητας και συνείδησης, της οικογένειας, του πατριωτισμού, της ορθοδοξίας, της ελληνικής παιδείας, η κυβέρνηση έβαλε το διεθνιστικό, πολυπολιτισμικό και εθνομηδενιστικό κίνημα woke. Το κίνημα αυτό αποσκοπεί στην αποδόμηση των δυτικών κοινωνιών, και έχει προκαλέσει ήδη τεράστιες αντιδράσεις σε όλο τον δυτικό κόσμο και μαζική αποχώρηση των μετριοπαθών συντηρητικών ψηφοφόρων από τα παραδοσιακά κόμματα της Δύσης που υιοθέτησαν αυτό το ιδεολογικό μόρφωμα. Συναφώς η κυβέρνηση προώθησε τον «αντινατιβισμό», την «πολυπολιτισμικότητα» και την μαζική εισδοχή μεταναστών από τον Τρίτο Κόσμο, με τους οποίους η Ελλάς υποτίθεται ότι θα λύσει το πρόβλημα εργατικών χεριών, την υπογεννητικότητα και το ασφαλιστικό. Στην θέση της (αυτονόητης) υπεράσπισης της εθνικής αξιοπρέπειας η κυβέρνηση επέτρεψε τον εξευτελισμό της χώρας από γειτονικά κράτη ουσιαστικά χωρίς αντίδραση, με κωμικά «αυστηρά μηνύματα». Στον πρόεδρο της Αλβανίας, η κυβέρνηση επέτρεψε να πραγματοποιήσει απαράδεκτη προεκλογική φιέστα σε κλίμα ανθελληνικής υστερίας και ανάδειξης μειονοτικού ζητήματος εις βάρος της Ελλάδος (!). Στην παραβίαση (ουσιαστικώς κατάργηση) της εκτρωματικής συνθήκης των Πρεσπών από τα Σκόπια, η κυβέρνηση «προειδοποίησε αυστηρά» για την διακοπή της ευρωπαϊκής πορείας του κρατιδίου, για την οποία όμως η εθνικιστική κυβέρνηση του κρατιδίου ουδόλως ενδιαφέρεται. Στην μετατροπή πανάρχαιων ορθοδόξων ναών σε τζαμιά από την Τουρκία, η κυβέρνηση απάντησε με διακηρύξεις φιλίας, υποκλίσεις ραγιάδων, επισκέψεις με αναξιοπρεπή χαμόγελα και εκκωφαντική σιωπή για τα ουσιώδη, όπως την συνεχιζόμενη κατοχή της βόρειας Κύπρου, την απροκάλυπτη διεκδίκηση του Αιγαίου και το casus belli.
Στην θέση του κοινωνικού φιλελευθερισμού, η κυβέρνηση έβαλε μία κρατικιστική πελατειακή πολιτική παροχών χρηματοδοτούμενων με δάνεια, ενώ ταυτόχρονα εκποιείται το σύνολο της ελληνικής οικονομίας, υποδομών, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων. Η ύπαιθρος ερημώνεται, τα υπολείμματα της βιοτεχνίας και της βιομηχανίας συρρικνώνονται με ταχείς ρυθμούς, η φορολογία παραμένει η υψηλότερη στα Βαλκάνια, ενώ ουδεμία απολύτως συζήτηση διεξάγεται για σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, ώστε η χώρα να αποκτήσει στοιχειώδη διατροφική ασφάλεια στα ακραία καιρικά και γεωπολιτικά φαινόμενα που επέρχονται. Και όλα αυτά καλύπτονται κάτω από μία οργουελλιανή ωραιοποίηση της πραγματικότητας.
Πολιτικά, δε, η κυβέρνηση προχώρησε ένα ακόμα βήμα πιό πέρα από τον παραδοσιακό ολιγαρχικό πελατειακό κοινοβουλευτισμό της Μεταπολίτευσης, στον οποίον πάντως οι βουλευτές και υπουργοί είχαν κάποιον στοιχειώδη ρόλο και βάρος, και μετέθεσε όλη την εξουσία στο Μέγαρο Μαξίμου, στο λεγόμενο «επιτελικό κράτος». Το οποίο ασκεί μανιακό έλεγχο σε όλο του εύρος του κομματικού και κυβερνητικού μηχανισμού, αλλά ταυτόχρονα έχει διακριθεί για την βαρύτατη διοικητική του ανεπάρκεια, όπως αποδεικνύουν τα Τέμπη, η οικολογική καταστροφή της Εύβοιας, της Δυτικής Θράκης και της Θεσσαλίας.
Η πλήρης ιδεολογική μεταστροφή του κυβερνώντος κόμματος, με σοβαρές επιπτώσεις στην όλη πορεία της χώρας, έχει οδηγήσει σε συνειδησιακή κρίση τον μέσο κεντροδεξιό ψηφοφόρο. Το μεγαλύτερο μέρος της κομματικής βάσης της ΝΔ παραμένει εγκλωβισμένη λόγω νομιμοφροσύνης, αλλά οι διαρροές προς τα πατριωτικά δημοκρατικά κόμματα ΝΙΚΗ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ κ.ά. ήδη προσλαμβάνουν μαζικές διαστάσεις. Το κυβερνητικό επιτελείο προσπαθεί να τις αναχαιτίσει, αποκαλώντας με αντιεπιστημονικό και παραπλανητικό τρόπο «ακροδεξιά πολυκατοικία» αυτά τα πατριωτικά δημοκρατικά (πιό δημοκρατικά πάντως από την κυβέρνηση) κόμματα και προσπαθώντας να τα ταυτίσει με την ακροδεξιά. Η επιχείρηση αυτή ιδεολογικής αμαύρωσης όμως δεν αποδίδει, όπως αποδεικνύει το συνολικό 15-18% που αποδίδουν οι δημοσκοπήσεις στα κόμματα αυτά. Αλλά τεράστια σημασία έχει και η τεράστια, απροσδιόριστη ακόμα αποχή, που πιθανότατα θα φθάσει το 25-30% και προέρχεται κυρίως από απογοητευμένους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους.
Η πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό. Η λύση στο κεντροδεξιό αδιέξοδο θα δοθεί όπως δόθηκε τον Αύγουστο του 1951, όταν η ίδρυση του Ελληνικού Συναγερμού συσπείρωσε όλη την κεντροδεξιά βάση από τις παρυφές της μετριοπαθούς αριστεράς έως την σκληροπυρηνική δεξιά, συγκέντρωσε ό,τι καλύτερο διέθετε η ελληνική κοινωνία (Παπάγος, Μαρκεζίνης, Κανελλόπουλος, Τσουδερός, Παπανδρέου, Στεφανόπουλος, Καραμανλής, Παπαληγούρας, Καλλίας κλπ.) και έβγαλε την χώρα από το αδιέξοδο. Τα μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου (ΕΣΤΙΑ, ΔΟΛ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) στήριξαν το εγχείρημα. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1951 το Λαϊκό Κόμμα (η ΝΔ της εποχής) σαρώθηκε, ο Συναγερμός με 36,54% έγινε αξιωματική αντιπολίτευση και στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1952 έλαβε 49,22% και έγινε κυβέρνηση. Με αποτελέσματα σωτήρια για την χώρα. Αναζητείται ο Παπάγος ή οι Παπάγοι που θα αναλάβουν και σήμερα την πρωτοβουλία.
Σχόλια