...το παλιό ρητό historia magistra vitae (η ιστορία είναι ο δάσκαλος της ζωής) είναι πιο σοβαρό από όσο πιστεύεται συνήθως, γιατί, αν ο Χίτλερ είχε διαβάσει κάτι για τον Ναπολέοντα (ή τουλάχιστον τον Πόλεμο και την Ειρήνη του Τολστόι), θα είχε συνειδητοποιήσει ότι είναι πολύ δύσκολο για έναν στρατό να φτάσει στη Μόσχα πριν φτάσει ο χειμώνας – και αν ο Μπους είχε διαβάσει τεκμηριωμένες ιστορικές αναφορές των βρετανικών και ρωσικών προσπαθειών να κερδίσουν έναν πόλεμο στο Αφγανιστάν τον 19ο αιώνα, θα υποψιαζόταν ότι αυτή η χώρα είχε πολλά χαρακτηριστικά γεωγραφικά και κοινωνικά που καθιστούν πολύ δύσκολη την κατάληψη της περιοχής.
- Το θέμα που τίθεται εδώ είναι ότι κανένας πολιτισμός (με την ανθρωπολογική έννοια της λέξης, νοούμενος ως σύστημα επιστημονικών και καλλιτεχνικών ιδεών, μύθων, θρησκειών, αξιών και καθημερινών συνηθειών) δεν μπορεί να υπάρξει και να επιβιώσει χωρίς συλλογική μνήμη.
Οι κοινωνίες βασίζονταν πάντα στη μνήμη για να διατηρήσουν την ταυτότητά τους, ξεκινώντας από τον γέρο που, καθισμένος κάτω από ένα δέντρο, έλεγε ιστορίες για την εκμετάλλευση των προγόνων του και τον ιδρυτικό μύθο της φυλής. Και όταν κάποια πράξη λογοκρισίας εξαφανίζει ένα μέρος της μνήμης μιας κοινωνίας, αυτή η κοινωνία περνάει μια κρίση ταυτότητας.”
ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ [Από ομιλία του στόν ΟΗΕ]
VIA Φωτεινή Γεωργίου
Σχόλια