Επισυνάπτω ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό και απαιτητικό ανάγνωσμα, «Καιρός για επανάσταση»:
«Το «παρελθόν» του ανθρώπου αποτελεί την ιστορία του. Όταν σκέφτομαι το όνομα «παρελθόν» με αυτή την έννοια, βρίσκομαι συνήθως μπροστά στην εσφαλμένη ιδέα μιας συνεχούς γέννησης του παρόντος, εκτεινόμενης σε μια (τακτοποιημένης ή όχι, το ίδιο κάνει) απόθεση συντελεσμένων ανθρώπινων συμβάντων. Αλλά το να βλέπουμε εκείνο που υπήρξε πριν από εμάς ως συσσώρευση διασχισμένου χρόνου, χωρίς να επανακτούμε -στιγμή προς στιγμή, σημείο προς σημείο- τη ζωτικότητα που τον δημιούργησε, τις μονάδες του καιρού που βρίσκουν σε αυτόν την έκφρασή τους, αντιβαίνει στην εμπειρία μας της χρονικότητας, που είναι ακριβώς η εμπειρία της χρονικότητας ως δημιουργικής δύναμης.
Με τον χρόνο που ήρθε πριν από αυτούς και που λαθεμένα φαντάζονται ότι συσσωρεύεται σε μια τάξη κοιμητηρίου, οι άνθρωποι διασκεδάζουν να κάνουν ιστορία (ιστοριογραφία), να ερμηνεύουν (λένε) το παρελθόν. Όμως δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα να βυθιστείς σε εκείνο το είναι που έρχεται πρώτα, παρά μόνο φωτίζοντάς το με το παρόν, ανασυνθέτοντάς το και νιώθοντάς το να ζει στο παρόν. Με άλλα λόγια: το κοινό όνομα της ιστορικής πράξης δεν μπορεί παρά να είναι μια «γενεαλογία του παρόντος», δηλαδή μια φαντασία η οποία κάνει να είναι ό, τι ήρθε πριν, με τον ίδιο τρόπο που συγκροτεί και το επερχόμενο.»
Aλιευμένο
Σχόλια