Le Point : Η χειραφετητική δύναμη του δύναμη του δυτικού πολιτισμού είναι απαράμιλλη στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.
Σε αυτήν οφείλουμε, κατά τη διάρκεια των ταραχών του Ιουνίου, την επίθεση σε 168 σχολεία, τις ζημιές σε βιβλιοθήκες και δημόσια κτίρια. Σε αυτήν οφείλουμε τη δολοφονία τώρα του Dominique Bernard, καθηγητή φιλολογίας στο Arras. Σε αυτήν οφείλουμε τις αμέτρητες επιθέσεις κατά του κοσμικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης στα σχολεία μας : την εισβολή των abayas και τα qamis (ισλαμικές ενδυμασίες) στα σχολεία μας, τις αρνήσεις παρακολούθησης μαθημάτων ζωγραφικής ή μουσικής, την διαρκή αμφισβήτηση της γνώσης, την ξέφρενη καταγγελία "ακαθαρσιών" κάθε είδους, τη μόνιμη πίεση στο προσωπικό των καθηγητών... Δεν είναι ούτε προσωρινή τρέλα των ημερών, ούτε η κραυγή των «καταραμένων της γης» της Αριστεράς αλλά μια ξεκάθαρη, συνεκτική και κατακτητική ιδεολογία, που επέλεξε να κάνει το σχολείο εμπόλεμη ζώνη... του πολέμου πολιτισμών. Πρέπει να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε τα έργα των Gilles Kepel, Bernard Rougier, Hugo Micheron, Florence Bergeaud-Blackler και πολλών άλλων για να παραδεχτούμε ότι υπάρχει στην επικράτειά μας ένα μέρος του πληθυσμού μας του οποίου το έργο είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στην καταστροφή του τρόπου ζωής μας. Η Florence Bergeaud-Blackler τους κατονομάζει χωρίς περιστροφές. Είναι η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία έχει κάνει το σχολείο τον κύριο στόχο της.
Αλλά αυτό δεν είναι ακόμα το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι αυτός ο ισλαμιστικός φονταμενταλισμός συχνά γίνεται δεκτός με ανοιχτές αγκάλες στα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα από αφελείς ή κυνικούς. Αφελείς είναι όλοι αυτοί που δεν θέλουν να δουν ότι ο εχθρός είναι υπαρκτός. Για αυτούς υπάρχουν μόνο «μοναχικοί λύκοι» ή τα θύματα της Δύσης. Οι κυνικοί είναι αυτοί που βλέπουν αυτόν τον εχθρό ως τον σύμμαχο τους για τα σχέδιά τους να πάρουν την εξουσία. Για αυτούς, οι ισλαμιστές αποτελούν τον «εφεδρικό στρατό» της επερχόμενης επανάστασης. Αυτά τα δύο στρατόπεδα συγκλίνουν για να αποδυναμώσουν το σχολείο που πολιορκείται. Συγκλίνουν στο να καταγγέλουν τη (συμβολική) βία κατά των μαθητών ενώ οι δάσκαλοί τους είναι αυτοί που πραγματικά δολοφονούνται. Συγκλίνουν στο να αποκαλούν τις θηριωδίες των τρομοκρατών «αυτοάμυνα». Συμφωνούν στην αμφισβήτηση του κοσμικού χαρακτήρα του Γαλλικού Κράτους στο όνομα ενός υπερατομικισμού για να την αφοπλίσουν απλώς απέναντι στον κοινοτισμό (το Βέλγιο είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κοινοτισμού).
«Ελάτε όπως είστε», λένε ουσιαστικά στα παιδιά, «οι ιδιαίτερες ταυτότητές σας είναι υπέροχες. Μην διανοείστε να τις αλλάξετε. Εμείς οι ενήλικες, εξ ορισμού ένοχοι φοβόμαστε μήπως τυχόν κάνουμε διακρίσεις εις βάρος σας για να σας επιβάλουμε εκπαιδευτικά πλαίσια. Εμείς οι ενήλικες έχουμε πάρα πολλές αμφιβολίες για τις γνώσεις μας για να ελπίζουμε να σας εκπαιδεύσουμε. Εμείς οι μεγάλοι ντρεπόμαστε πολύ για την ιστορία μας για να τολμήσουμε να σας τη μεταδώσουμε. » Και να το άλλο μήνυμα που συνεχίζουν να στέλνουν στους νέους: «Η Γαλλία σήμερα είναι πατριαρχική, ρατσιστική, νεοαποικιακή, αδιάφορη για τη μοίρα του πλανήτη, άνιση, ισλαμοφοβική, ομοφοβική, τρανσφοβική, αντινεανική, δεν σέβεται τους ηλικιωμένους , αφιλόξενη, μεροληπτική, ανήθικη, εγωιστική, απεχθής...» Θα μπορούσαμε εύκολα να συνεχίσουμε τη λίστα αυτής της αυτο-απέχθειας που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της θεμιτής αυτοκριτικής. Διότι το θέμα δεν είναι να αυτό-θαυμάζεσαι χωρίς επιφυλάξεις αλλά το απλό γεγονός ότι με το να καλλιεργείς το μίσος κατά του εαυτού σου καταλήγεις απλώς να αυτοκαταστραφείς. Κανένα σχολείο, καμία μετάδοση γνώσης και πολιτισμικών περιεχομένων δεν έχει νόημα από τη στιγμή που ένας πολιτισμός αρχίζει να ντρέπεται για τον εαυτό του.
Μόνο που δεν υπάρχει κανένας λόγος να ντρεπόμαστε. Αντιθέτως. Ο πολιτισμός της δημοκρατίας που γεννήθηκε στην Ευρώπη μπορεί να είναι περήφανος, γιατί είναι μοναδικός στο είδος του : είναι «ο πολιτισμός των μοναδικών ανθρώπων». Στην ιστορία των πολιτισμών, υπάρχει ένας –και μόνο ένας– που προώθησε αυτήν την περίεργη και μοναδική ιδέα ότι όλοι οι άνδρες –συμπεριλαμβανομένων των γυναικών– μπορούν να γίνουν σπουδαίοι άνθρωποι. Αυτός ο πολιτισμός είναι δυτικός πολιτισμός – και πρωτίστως ευρωπαϊκός. Για τον πολιτισμό μας ούτε η φυλή, ούτε η γέννηση, ούτε ο πλούτος, ούτε η κοινωνική τάξη, ούτε καν η ηλικία, δεν μπορούν να εμποδίσουν κάποιον από το να αναγνωριστεί ως «σπουδαίος και άξιος».
Ο δυτικός πολιτισμός υπήρξε και σεξιστικός, και ρατσιστικός και ιμπεριαλιστικός και εμποτισμένος με την ανωτερότητά του. Αλλά ήταν όπως όλοι οι άλλοι μεγάλοι γνωστοί πολιτισμοί. Από την άλλη πλευρά, αυτό που τον διακρίνει, σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, είναι ότι ήταν ο μόνος που προήγαγε τον αντιρατσισμό, τον αντιιμπεριαλισμό, την κατάργηση της δουλείας, τη χειραφέτηση των γυναικών. Επίσης ήταν ο μόνος που έδειξε τόση περιέργεια για τους άλλους και έλξη για ξένες συνήθειες. Το βλέπει κανείς και στα προγράμματα σπουδών των πανεπιστημίων μας αλλά και στην Τέχνη και στη μόδα. Ολα αυτά ξεκινούν από την Ευρώπη. Πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην το αντιληφθεί, ότι η χειραφετητική δύναμη του πολιτισμού μας είναι απαράμιλλη στην ανθρώπινη ιστορία. Το πολιτισμικό του μήνυμα μπορεί να συνοψιστεί σε αυτές τις τρεις προτάσεις που κάθε άλλο παρά έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους : όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί και μπορούν να γίνουν σπουδαίοι…και το πιο όμορφο, αναμφίβολα : μπορούμε να ζήσουμε μαζί. Αυτό μισούν και πολεμούν οι ισλαμιστές φονταμενταλιστές και οι αξιοθρήνητοι σύμμαχοί τους. Γι' αυτό θέλουν να καταστρέψουν το σχολείο και γι' αυτό πρέπει να το υπερασπιστούμε χωρίς υποχωρήσεις. Γιατί ποτέ, από την ίδρυσή του, δεν απειλήθηκε τόσο πολύ.
Pierre – Henri Tavoillot
Le Point
18/10/23
VIA Babis Georges Petrakis
Σχόλια