----------------------------------------------
Εδώ
στην Ελλάδα αντί Θουκυδίδη όπου και όλα τα αξιώματα –και Αριστοτέλη συν
πολλούς άλλους κλασικούς και διαχρονικά εμπράγματα πολύτιμους ως προς
την δημοκρατική συγκρότηση– κυριαρχούν ανυπόστατοι εθνομηδενιστικοί
μεταμοντερνισμοί, Φουκώ, Χόσπμπάουμ, Χάμπερμανς και πολλά άλλα παρόμοια
και παραπλήσια.
- Η παγκοσμιοπληξία και η ευρωλαγνεία τα κορύφωσε. Το τι παθαίνουν οι Αρμένιοι μπροστά στα μάτια μας, επίσης, είναι πάθημα για πολλά μαθήματα. Όπως μου έγραψε διεθνολόγος της νεότερης γενιάς που μου έστειλε τον σύνδεσμο, «Ποια ανάλυση διεθνούς πολιτικής απαντά σε αυτό; Ή αλλιώς... Το διεθνές δίκαιο στα καλύτερά του!
Οι
Αρμένιοι των περιοχών, που παραδίδονται στους Αζέρους, ανοίγουν τους
τάφους και παίρνουν μαζί τους τα οστά των προγόνων τους». Για το διεθνές
δίκαιο κανείς μπορεί εκτός από τα βιβλία μπορεί να ανατρέξει και σε
πολλές παρεμβάσεις όπου εξηγείται ότι είναι ένα πράγμα το διεθνές δίκαιο
της διεθνούς τάξης που βασικά ορίζεται ή «ορίζεται» μετά τον τελευταίο
πόλεμο και άλλο η διεθνής δικαιοσύνη για το που είναι τα σύνορα και τι
συμβαίνει στο εσωτερικό των κρατών. Σε όσους Αρμένιους γνωρίζω για να
διασώσουν ίσως και ότι τους απέμεινε θα δωρίσω τον Θουκυδίδη: ««ΌΣΟΙ (ΟΜΩΣ) ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ»: Θουκιδύδης: Διάλογος Μηλίων-Αθηναίων (εδ. 89-116): (εδάφιο.89).
Αθηναίοι: α) υπαινίσσονται πως δίκαια έχουν την ηγεμονία β)
υποδεικνύουν το γεγονός πως κάθε πλευρά έχει την δική της αντίληψη περί
δικαίου-δικαιοσύνης και γ) ρητά προειδοποιούν τους Μήλιους πως «όταν
υπάρχη ίση δύναμη για την επιβολή του, κι ότι, όταν αυτό δεν συμβαίνη,
οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι
υποχωρούν κι αποδέχονται». (Εδάφιο 97). Αθηναίοι: «λόγια που να στηρίζονται στο δίκαιο δεν λείπουν από κανένα. ... όσοι (όμως) διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους». (εδάφιο 103). Αθηναίοι: «Η ελπίδα,
παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι
αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα
παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν». Κατάληξη: (εδάφιο
114). «άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα
στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης έζωσαν κυκλικά με τείχος τους
Μηλίους ... έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία ανάμεσα στους Μηλίους ...
(οι Αθηναίοι) σκότωσαν όσους Μηλίους ενήλικούς έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες.
Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους
αποίκους». Σπεύδω βέβαια όπως κάνω σε πολλές αναλύσεις να τονίσω ότι η
ανάλυση αυτή είναι περιγραφική και αξιολογικά ουδέτερη. Προειδοποιεί
τους Μήλιους και κάθε άλλο ότι απαιτείται να έχει επαρκή εσωτερική
(οικεία ισχύς) και εξωτερική (σωστές συμμαχίες και σωστές συναλλαγές με
τα άλλα κράτη ιδιαίτερα τα ηγεμονικά) εξισορρόπηση κατά των απειλών.
Γιατί κάποιοι φορείς ανυπόστατων ιδεολογημάτων οίκοι δεν έχασαν χρόνο
και δήλωσαν ότι ο Θουκυδίδης αποφαίνεται ότι ο λιγότερο ισχυρός πρέπει
να υποχωρεί και να γίνεται υποχείριο του ισχυρού. Αυτή βέβαια δεν είναι η
μόνη ασυναρτησία που ακούμε στην Ελλάδα εξ ου και ενδεχομένως πολλές
επερχόμενες συμφορές."...
Σχόλια