ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΤΣΕΤΕΣ
Αφού το κράτος δεν μπορεί, μπορούν οι πολίτες. Η «Κοινωνία των Πολιτών», όπως ευσχήμως αναγορεύονται από το Λεξικό της Πολιτικής Ορθότητας οι παρεμβάσεις του λαϊκού παράγοντα στις εξελίξεις, άπλωσε τις πετσέτες μπροστά στις ξαπλώστρες των 100 ευρώ. Έτσι, κάπως απρόσμενα ξεκίνησε το «κίνημα της πετσέτας» όπως το βάπτισε η αριστερή ιντελιγκέντσια για να του προσδώσει και πολιτικό πρόσημο, αφού φυσικά για μία ακόμη φορά το λαϊκό στοιχείο προσπέρασε την καφενειακή της απραξία.
Τι βρίσκεται λοιπόν κάτω από τις πετσέτες; Μα η ταχέως διαδιδόμενη αίσθηση του κόσμου ότι εν τέλει δεν υπάρχει κράτος. Μα οι πάντες γνωρίζουν πως υπάρχει κράτος, έστω και πελατειακό, έστω και αναποτελεσματικό, ανορθολογικό και κοστοβόρο. Ναι όντως ο κόσμος πίστευε ότι υπάρχει κράτος. Όμως, τα γεγονότα ήρθαν να διαψεύσουν ακόμη και αυτή την εκδοχή του κράτους. Το ντόμινο κρουσμάτων συστημικής κατάρρευσης, με απόγειο την τραγωδία των Τεμπών αποτέλεσε ένα κρίσιμο σοκ που εκφράστηκε πολιτικά με την δεύτερη τετραετία Μητσοτάκη.
Ευτυχώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρόλαβε εγκαίρως να κάνει μια οντολογική επίδειξη και να πείσει πως κράτος υπάρχει. Έτσι, απρόσμενα το «κράτος» εμφανίστηκε στη Μύκονο και άρχισε κατεδαφίσεις εξπρές στο Nammos της Μυκόνου και την επιβολή προστίμου ύψους 22,2 εκατομμυρίων ευρώ για τα 40.000 τετραγωνικά παρανομιών στο Principote, αλλά και με τη σύλληψη δύο υπόπτων μετά από δύο χρόνια ερευνών για την δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ… Με αυτόν τον τρόπο καλύφθηκαν όπως όπως άλλα επεισόδια συστημικής κατάρρευσης, σαν την κατάρρευση της ηλετρο-τροφοδοσίας κατά την επανεκκίνηση των τρένων, την αδυναμία προφύλαξης της 12χρονης του Κολωνού από το μαχαίρωμα και λίγο νωρίτερα, τον εγκλωβισμός στα χιόνια της Αττικής Οδού κλπ.
Παρ΄όλα αυτά και μετά το ολοκαύτωμα της Ρόδου, ήρθαν οι εκρήξεις στη Νέα Αγχίαλο. Εκεί κλείδωσε η αίσθηση πως το όλο σύστημα είναι σε συστημική κατάρρευση, ακόμη και η πολεμική αεροπορία που είναι η αιχμή του αμυντικού μας δόρατος. Ήρθε και η είδηση πως τα 187 εκατ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης που έχουν δεσμευθεί για τις πυρκαγιές, τα έχουμε εκεί για να κάθονται… ή γιατί δεν βρέθηκαν ακόμη οι μίζες για τις κατάλληλες (
αγορές. Η ασθένεια είναι χρόνια και βαριά, ακόμα και τους εθελοντές ξεδοντιάζει το σύστημα. Θυμάστε τα 100 ειδικά για δύσβατες περιοχές πυροσβεστικά που κάθονται από το 2014 στα συρτάρια της ελληνικής γραφειοκρατίας και της πολιτικής ανικανότητας και διαφθοράς…
αγορές. Η ασθένεια είναι χρόνια και βαριά, ακόμα και τους εθελοντές ξεδοντιάζει το σύστημα. Θυμάστε τα 100 ειδικά για δύσβατες περιοχές πυροσβεστικά που κάθονται από το 2014 στα συρτάρια της ελληνικής γραφειοκρατίας και της πολιτικής ανικανότητας και διαφθοράς…Είναι και εκείνο το ακατανόητο περί «υποχωρήσεων»… Είναι και η αμερικάνικη τροπολογία για νέες βάσεις στα νησιά του Αιγαίου που δεν μπορεί να ψηφίστηκε χωρίς την σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης. Μυστική διπλωματία ερήμην του ελληνικού λαού…
Συνεπώς, κάτω από τις πετσέτες δεν είναι μόνο η ανακατάληψη του δημόσιου χώρου, είναι η ανακατάληψη του κράτους και της πολιτικής από τους πολίτες… θα δούμε πολλά.
===============
Επι Γαλλικης επανάστασης, τυπους σαν αυτον τον 'αρθρογραφο' της Καθημερινης που βαφτιζει τον Ελληνα οικογενειαρχη ως 'αλητοτουριστα', επειδη ασκει το δικαίωμα του να ξαπλώσει στην παραλία δωρεαν με την πετσέτα του, αντι να πληρώσει 20-80 ευρω σε μια μισοσκισμενη ομπρελα και δυο βρωμικες ξαπλωστρες, θα τους ειχαν βαλει ολοι ξερουνε που. Εχουν ξεφυγει μερικοι...
================
Και οι ξαπλώστρες είναι απαραίτητες
Σάκης Μουμτζής
Να ξεκαθαρίσω ευθύς εξαρχής πως είμαι πολύ επιφυλακτικός όταν ακούω τη λέξη «κίνημα». Συνήθως τα κινήματα είτε χειραγωγούνται από τους ακραίους είτε εργαλειοποιούνται από αντισυστημικές συλλογικότητες ποικίλων και ετερόκλητων ιδεολογικών ρευμάτων. Το λεγόμενο «κίνημα της πετσέτας» έχει μια σωστή αφετηρία. Το δικαίωμα πρόσβασης στις ακτές. Για το ότι αυτό το αυτονόητο δικαίωμα είναι προς διεκδίκηση, ενώ θα έπρεπε να ήταν δεδομένο, η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τους τοπικούς άρχοντες και την πολιτεία. Το πρόβλημα αρχίζει και τελειώνει στην εφαρμογή των νόμων και στην τήρηση των όρων των συμβάσεων που υπέγραψαν οι επιχειρηματίες με την τοπική αυτοδιοίκηση. Ολα τα υπόλοιπα είναι εκ του περισσού.Από τη στιγμή που ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας, το ζητούμενο είναι πλέον τι προϊόν παράγουμε και σε τι συσκευασία το πουλάμε.
Λόγω αυτής της αβελτηρίας του ελληνικού Δημοσίου, στην ευρύτερη έννοιά του, κινδυνεύουμε να περιπέσουμε στο άλλο άκρο. Δηλαδή το «κίνημα της πετσέτας» να μετατραπεί σε «κίνημα κατά της ξαπλώστρας». Πολύ εύκολα τα κινήματα, χειραγωγούμενα, εκτρέπονται από τον αρχικό τους στόχο και τείνουν να λάβουν διαστάσεις, που ουδεμία σχέση έχουν με το αίτημα που τα γέννησε. Ηταν σταθερή η προσπάθειά μας να προσελκύσουμε τουρίστες υψηλού οικονομικού επιπέδου. Σταδιακά τα καταφέραμε και συγκεκριμένες περιοχές απέκτησαν μια κοσμοπολίτικη φυσιογνωμία και έγιναν ένας παγκόσμιος πόλος έλξης. Σε αυτή την πορεία δεν υπήρξαν στρεβλώσεις; Δεν υπήρξαν υπερβολές; Δεν υπήρξαν ακραίες καταστάσεις; Φυσικά και υπήρξαν, αλλά γι’ αυτό υπάρχουν οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες. Να επαναφέρουν στην τάξη τους παραβάτες. Τις άλλου είδους ακρότητες τις ρυθμίζει η αγορά και ο ανταγωνισμός. Αν το προϊόν που πουλάμε ο πελάτης το βρίσκει πιο φθηνά σε άλλον προορισμό, πηγαίνει εκεί. Ή αν βρίσκει αλλού, στην ίδια τιμή, καλύτερες υπηρεσίες, δεν έρχεται στην Ελλάδα. Αυτές οι διορθώσεις λειτουργούν αυτομάτως και οι ευφυείς επιχειρηματίες, αφού λάβουν το μήνυμα, λαμβάνουν και τα μέτρα τους.
Είναι λογικό να υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία ιδιαίτερα πλούσιων τουριστών που η παραμονή τους στην ακτή είναι κάτι μεταξύ διασκέδασης, επίδειξης και δημοσίων σχέσεων. Αυτοί οι άνθρωποι –και είναι πολλοί– δεν πάνε να κάνουν το μπάνιο τους. Κατεβαίνουν στην αμμουδιά για να τους δουν και για να δουν. Είναι λογικό να μη θέλουν δίπλα στην ακριβοπληρωμένη ξαπλώστρα τους να έρθει μια τετραμελής οικογένεια με την ομπρέλα της, την πετσέτα της και τα ταπεράκια της. Ετσι παίζεται το παιχνίδι παγκοσμίως. Εκτός αν θέλουμε να επιστρέψουμε στην εποχή του μπατιροτουρισμού. Να αναβιώσουμε την ανοησία που εκστόμισε ο αείμνηστος, σε στιγμές τριτοκοσμικού οίστρου, πως δεν θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης. Σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο, το ζήτημα δεν είναι αν θα είμαστε γκαρσόνια ή όχι, αλλά αν θα είμαστε καλά και επιτυχημένα γκαρσόνια – πάντα με τη μεταφορική έννοια. Από τη στιγμή που ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας, το ζητούμενο είναι πλέον τι προϊόν παράγουμε και σε τι συσκευασία το πουλάμε.
==============
Η καλύτερη ανάρτηση που διάβασα για το θέμα:
Βασικά ο κύριος λόγος γίνεται για «επιχειρηματίες» που κάνουν ότι θέλουν γιατί δεν έχουν έλεγχο. Η αλήθεια είναι ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό που ασχολείται με τα Beach Bar, ειδικά αυτά της σειράς που ξεπετάγονται παντού, δεν ήταν ποτέ επιχειρηματίες. Η πρώτη επιχείρηση που έκαναν είναι το Beach Bar και να σας εξηγήσω το γιατί. Το θεωρούν σίγουρη επένδυση χωρίς ρίσκο, αλλά κυρίως το κίνητρο για να ασχοληθούν με αυτό το είδος της επιχειρηματικότητας, είναι ότι πρώτα είχαν την άκρη μέσα στον Δημο και σκέφτηκαν να την εκμεταλευτουν
Σε παρα πολλές περιπτώσεις, σε καλά κομμάτια παραλίας, οι «επιχειρηματίες» είναι μπροστινοι είτε του Δημαρχου, είτε κάποιου δημοτικού συμβούλου, που έχουν μπει με ποσοστό μέσα στην επιχείρηση. Δηλαδή πάνε και βρισκουν έναν συγγενή τους, η κάποιον γνωστό τους που ξέρει κάπως την δουλειά ( πολλές φορές δεν την ξέρει καν ) και του προτείνουν να μπει μπροστά να πάρουν την ταδε καντίνα, στην ταδε παραλία του Δήμου τους. Γιατί αυτό που δεν ξέρετε πολλοί είναι ότι τα περισσότερα Beach Bar, το 90%, με άδεια καντίνας είναι 25- 40 τετραγωνικών το πολύ και σταδιακά παράνομα επεκτείνονται, γίνονται μέχρι και μαγαζιά πολυτελείας ακόμα. Λέω πάλι. Με άδεια καντίνας
Έτσι είναι το κόλπο. Αριβίστες που πάνε για την αρπαχτή είναι οι περισσοτεροι που συνδέονται άμεσα με τον Δημο και όχι «επιχειρηματίες». Για ψαχτε να δείτε πόσοι από αυτούς έχουν και άλλες επιχειρήσεις για του λόγου του αληθές
Και ενώ το πρόβλημα ξεκινάει από εκεί, κανείς δεν το πιάνει, όλοι γράφουν αυτά που φαντάζονται, γιατί κανένας δεν έχει την εμπειρία του αντικειμένου και πως λειτουργεί το σύστημα. Το έχω γράψει και άλλη φορά. Εγώ έφυγα από την Ελλάδα, κατάλαβα ότι ήμουν καμένο χαρτί, όταν ένας Δήμαρχος είπε «το δίνω σε άλλον εκτός από τον Σπύρου». Επίσης πριν φύγω για Μπαλί ήμουν πολύ κοντά να πάρω ένα πολύ ωραίο και καλό Beach Bar σε μια πανέμορφη παραλία στην Σύρο και να επενδύσω ένα καρο λεφτά. Όταν πηγα εκεί όμως και ενώ όντως ήταν πολύ καλό και το σημείο και το μαγαζί, άρχισαν να έρχονται ένας ένας κάτι δημοτικοί σύμβουλοι, κάτι άλλοι περίεργοι και μου έκαναν περίεργες ερωτήσεις. Εεε, τότε είπα, που πας να μπλέξεις ρε μ@λακα πάλι με τους μαφιόζους και το έκλεισα οριστικά αυτό το κεφάλαιο και έφυγα για Μπαλί
Όλα ξεκινούν από την διαφθορά σε Δήμους και δημόσιες υπηρεσίες που εμπλέκονται στις άδειες και τον τρόπο λειτουργίας των Beach Bar. Επίσης οι νόμοι σκόπιμα έχουν τόσα κενά και παράθυρα, που μπορεί ο άλλος να είναι τέρμα παράνομος, να τον συλλαμβάνουν, να τον πηγαίνουν αυτόφωρο και το μαγαζί να παραμένει ανοιχτό. Να βγαίνει απόφαση δικαστική να κλείσει και να πηγαίνει σε άλλο δικαστήριο που να δέχεται την ένσταση του
Όσο κανείς δεν έχει διάθεση να αγγίξει την ρίζα του προβλήματος, δυο θα κλείνουν και τρία θα ανοίγουν. Στην Ελλάδα κοροϊδευομαστε μεταξυ μας, να είχαμε να λέγαμε. Όλα, μα όλα, ξεκινούν από την διαφθορά των κρατικών υπηρεσιών. Τελεία.»
Leonidas Spyrou
Σχόλια