========================
Και η αποχή είναι πολιτική επιλογή
----------------------------
Η προσέλευση στις κάλπες σημαίνει :
Αποδέχομαι ,συναινώ,νομιμοποιω ,επικυρώνω κ εξουσιοδοτω το πολιτειακό κ πολιτικό σύστημα για όλα όσα περιγράφονται στο παρακάτω άρθρο του Δημήτρη Γρηγορόπουλου "
Υ.γ Αξίζει τον χρόνο σας
*Απόσπασμα*α)
................"Στο κάπως δυσνόητο παράθεμά του
ο Αγκάμπεν αναπαράγει στην εποχή μας την έννοια του «δικαίου του ισχυρού» στην οποία εντρύφησαν οι αρχαίοι Έλληνες.
Το δίκαιο δεν ορίζεται, όπως καθιερώθηκε απ’ τις αστικές επαναστάσεις ως καθολικό δικαίωμα των ανθρώπων, αλλά ως «δίκαιο του ισχυρού».
Το «δίκαιο του ισχυρού» όχι ως κατάσταση εξαίρεσης σε συνθήκες ακραίων κινδύνων για την κοινωνία, αλλά ως γενική συνθήκη που συνδέει το ζωντανό ον με το δίκαιο του ισχυρού.
Αντίληψη που συνεπάγεται την απόλυτη και διαρκή κυριαρχία του ισχυρού και την απογύμνωση της ζωντανής ύπαρξης των αδύναμων από δικαιώματα και κοινωνικοπολιτική προστασία."
*Απόσπασμα*β)
Η αστική δημοκρατία πάντα απείχε απ’ το ιδεότυπό της. Στον 18ο και 19ο αιώνα η ορμή των αστικών επαναστάσεων είχε προσδώσει δύναμη στο αστικό κοινοβούλιο. Αυτό όμως δεν ενείχε κινδύνους για την αστική τάξη, αφού με την τιμοκρατική ψήφο, δικαίωμα ψήφου είχαν οι ανώτερες τάξεις, ενώ οι κατώτερες τάξεις και οι γυναίκες στο σύνολό τους δεν απολάμβαναν αυτό το δικαίωμα. Στο στάδιο του ιμπεριαλισμού τα μονοπώλια συνδέθηκαν και επιδρούσαν στην κυβέρνηση, για να υπηρετεί αποτελεσματικότερα τα συμφέροντά τους. Γι’ αυτό το λόγο, ενώ το εκλογικό δικαίωμα γενικεύτηκε, το κοινοβούλιο έγινε ακίνδυνο για την κυρίαρχη τάξη. Στον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτικό καπιταλισμό, το κοινοβούλιο, και σε σημαντικό βαθμό η δικαιοσύνη, έχουν αποψιλωθεί απ’ τις εξουσίες τους και έχει υπερδιογκωθεί η εκτελεστική εξουσία και ο κατασταλτικός τομέας του κράτους. Έχει επιβληθεί ένα μόνιμο καθεστώς έκτακτης ανάγκης με συνταγματικά νομιμοποιημένη τη διαρκή ουσιαστικά αναστολή βασικών ελευθεριών, χωρίς να καταργείται συνολικά η αστική δημοκρατία.
Η ανάλυση του σύγχρονου χαρακτήρα της αστικής δημοκρατίας απαντά και στο ερώτημα που θέσαμε στον πρόλογο. Στη σύγχρονη υπεραυταρχική δημοκρατία, ο μεταρρυθμισμός αποδεικνύεται προφανώς ουτοπικός και δικαιώνεται ο επαναστατικός δρόμος ριζικής αλλαγής της κοινωνίας, με αναγκαίους βέβαια και σύγχρονους προσδιορισμούς
Σχόλια