Η Ρωσία είναι η Αιώνια Ρώμη και η μάχη στην Ουκρανία το «τέλος της ανθρώπινης ιστορίας»

 

Στο πλαίσιο της γεωπολιτικής, η Ρωσία είναι η αιώνια Ρώμη, η Τρίτη Ρώμη, λέει ο Dugin.

 Στην «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» που διεξάγεται στην Ουκρανία αναφέρθηκε με άρθρο του ο στενός σύμβουλος του Ρώσου προέδρου, Vladimir Putin, Aleksandr Gelyevich Dugin..., συμπληρώνοντας πως η Ρωσία έχει εμπλακεί σε πόλεμο με έναν αντιθρησκευτικό πολιτισμό που πολεμά τον Θεό και ανατρέπει τα θεμέλια των πνευματικών και ηθικών αξιών: τον Θεό, την Εκκλησία, την οικογένεια, το φύλο, τον άνθρωπο... ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Όπως αναφέρει, «Πολλοί αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι αυτό που συμβαίνει δεν μπορεί να εξηγηθεί με κανέναν τρόπο:
ούτε με ανάλυση των εθνικών συμφερόντων, ούτε με ανάλυση των οικονομικών τάσεων ή της ενεργειακής πολιτικής, ούτε με ανάλυση των εδαφικών διαφορών ή των εθνοτικών εντάσεων.
Μοιραία, σχεδόν όλοι οι ειδικοί που προσπαθούν να περιγράψουν αυτό που συμβαίνει με τους συνήθεις προπολεμικούς όρους και έννοιες φαίνονται τουλάχιστον μη πειστικοί και συχνά απλώς ηλίθιοι.
Για να κατανοήσει κανείς έστω και επιφανειακά την κατάσταση των πραγμάτων, πρέπει να στραφεί σε πολύ βαθύτερες και πιο θεμελιώδεις κατηγορίες, σε καθημερινές αναλύσεις που σχεδόν ποτέ δεν αμφισβητούνται.

Η ανάγκη για ένα παγκόσμιο πλαίσιο

Αυτό που εξακολουθεί να ονομάζεται «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» στη Ρωσία, και που στην πραγματικότητα είναι ένας πραγματικός πόλεμος με την παγκόσμια Δύση, μπορεί να γίνει κατανοητό μόνο στο πλαίσιο προσεγγίσεων μεγάλης κλίμακας όπως:

• γεωπολιτική, βασισμένη στη θεώρηση της θανάσιμης μονομαχίας μεταξύ του πολιτισμού της θάλασσας και του πολιτισμού της ξηράς, που προσδιορίζει την τελική όξυνση του μεγάλου ηπειρωτικού πολέμου.
• ορισμός της μελλοντικής αρχιτεκτονικής της παγκόσμιας τάξης (η αντίφαση μεταξύ ενός μονοπολικού και ενός πολυπολικού κόσμου).
• το αποκορύφωμα της παγκόσμιας ιστορίας (η τελική φάση της εμφάνισης ενός δυτικού μοντέλου παγκόσμιας κυριαρχίας που αντιμετωπίζει μια θεμελιώδη κρίση).
• μακρο-ανάλυση της πολιτικής οικονομίας που βασίζεται στην καθήλωση της κατάρρευσης του παγκόσμιου καπιταλισμού.
• θρησκευτική εσχατολογία που περιγράφει τους «έσχατους χρόνους» και τις εγγενείς συγκρούσεις, καθώς και τη φαινομενολογία της έλευσης του Αντίχριστου.

Όλοι οι άλλοι παράγοντες -πολιτικοί, εθνικοί, ενεργειακά, πόροι, εθνοτικοί, νομικοί, διπλωματικοί κ.λπ. - αν και σημαντικοί, είναι δευτερεύοντες και τριτεύοντες.
Τουλάχιστον, δεν εξηγούν ούτε διευκρινίζουν κάτι ουσιαστικό.
«Πρέπει, λοιπόν, να τοποθετήσουμε την ειδική στρατιωτική επιχείρηση σε έξι θεωρητικά πλαίσια, καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει ολόκληρους κλάδους».
Αυτοί οι κλάδοι έχουν τύχει ελάχιστης προσοχής στο παρελθόν, με την προτίμηση να «πέφτει» σε πιο «θετικά» και «αυστηρά» πεδία σπουδών.

Γεωπολιτική

Όλη η γεωπολιτική βασίζεται στη θεώρηση της αιώνιας αντίθεσης μεταξύ του πολιτισμού της θάλασσας (θαλασσοκρατία) και του πολιτισμού της ξηράς (τελουροκρατία).
Μια ζωντανή έκφραση αυτών στην αρχαιότητα ήταν οι συγκρούσεις μεταξύ της χερσαίας Σπάρτης και της θαλάσσιας Αθήνας, της χερσαίας Ρώμης και της θαλάσσιας Καρχηδόνας.
Οι δύο πολιτισμοί διαφέρουν όχι μόνο στρατηγικά και γεωγραφικά, αλλά και ως προς τον κύριο προσανατολισμό τους: η χερσαία αυτοκρατορία βασίζεται στην ιερή παράδοση, το καθήκον και την ιεραρχία με επικεφαλής έναν ιερό αυτοκράτορα.
Είναι ένας πολιτισμός του πνεύματος.
Οι θαλάσσιες δυνάμεις είναι ολιγαρχίες, ένα εμπορικό σύστημα που κυριαρχείται από την υλική και τεχνική ανάπτυξη.
Είναι ουσιαστικά πειρατικά κράτη, οι αξίες και οι παραδόσεις τους είναι σχετικές και συνεχώς μεταβαλλόμενες, όπως η ίδια η θάλασσα.
Εξ ου και η εγγενής τους πρόοδος, ιδιαίτερα στην υλική σφαίρα, και, αντιστρόφως, η σταθερότητα του τρόπου ζωής τους και η συνέχεια του πολιτισμού της ηπειρωτικής χώρας, της αιώνιας Ρώμης.
Όταν η πολιτική παγκοσμιοποιήθηκε και κατέκτησε ολόκληρη την υδρόγειο, οι δύο πολιτισμοί τελικά ενσαρκώθηκαν χωρικά.
Η Ρωσία και η Ευρασία έγιναν ο πυρήνας του χερσαίου πολιτισμού, ενώ ο πόλος του θαλάσσιου πολιτισμού είναι αγκυροβολημένος στην αγγλοσαξονική ζώνη επιρροής: από τη Βρετανική Αυτοκρατορία έως τις Ηνωμένες Πολιτείες και το μπλοκ του ΝΑΤΟ.
Έτσι βλέπει η γεωπολιτική την ιστορία των τελευταίων αιώνων.
Η Ρωσική Αυτοκρατορία, η ΕΣΣΔ και η σύγχρονη Ρωσία κληρονόμησαν και έγιναν εκφραστές του ηπειρωτικού πολιτισμού.
Στο πλαίσιο της γεωπολιτικής, η Ρωσία είναι η αιώνια Ρώμη, η Τρίτη Ρώμη.
Και η σύγχρονη Δύση είναι η κλασική Καρχηδόνα.
Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ ήταν η πιο σημαντική νίκη για τον πολιτισμό της θάλασσας (ΝΑΤΟ, Αγγλοσάξονες) και μια τρομερή καταστροφή για τον πολιτισμό της γης (Ρωσία, Τρίτη Ρώμη).
Η Θαλασσοκρατία και η Τελουροκρατία είναι σαν δύο πλοία επικοινωνίας, γι' αυτό και τα εδάφη αυτά, έχοντας εγκαταλείψει τον έλεγχο της Μόσχας, άρχισαν να τίθενται υπό τον έλεγχο της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών.
Κατ’ αρχάς, αυτό άγγιξε την Ανατολική Ευρώπη και τις αποσχιστικές δημοκρατίες της Βαλτικής.
Μετά ήταν η σειρά των μετασοβιετικών κρατών.
Ο πολιτισμός της θάλασσας συνέχισε τον μεγάλο ηπειρωτικό πόλεμο με κύριο εχθρό τον πολιτισμό της ξηράς, που υπέστη βαρύ πλήγμα αλλά δεν κατέρρευσε.
Ταυτόχρονα, η ήττα της Μόσχας οδήγησε στη δημιουργία ενός αποικιακού συστήματος στην ίδια τη Ρωσία τη δεκαετία του 1990 - οι Ατλαντιστές πλημμύρισαν το κράτος με τους πράκτορες τους τοποθετημένους στις υψηλότερες θέσεις.
Έτσι διαμορφώθηκε η σύγχρονη ρωσική ελίτ: προέκταση της ολιγαρχίας, σύστημα εξωτερικού ελέγχου από τον πολιτισμό της θάλασσας.

Κάποια πρώην Σοβιετική Δημοκρατία άρχισε να προετοιμάζεται για πλήρη ενσωμάτωση στον πολιτισμό της θάλασσας.

Άλλοι ακολούθησαν μια πιο προσεκτική στρατηγική…
Δεν βιάστηκαν να διακόψουν τους ιστορικά εδραιωμένους γεωπολιτικούς δεσμούς τους με τη Μόσχα.
Δημιουργήθηκαν έτσι δύο στρατόπεδα: το Ευρασιατικό στρατόπεδο (Ρωσία, Λευκορωσία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν και Αρμενία) και το στρατόπεδο του Ατλαντικού (Ουκρανία, Γεωργία, Μολδαβία και Αζερμπαϊτζάν).
Το Αζερμπαϊτζάν, ωστόσο, απομακρύνθηκε από αυτή την ακραία θέση και πλησίασε τη Μόσχα.
Αυτό οδήγησε στα γεγονότα του 2008 στη Γεωργία και στη συνέχεια, μετά το πραξικόπημα υπέρ του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία το 2014, στην απόσχιση της Κριμαίας και στην εξέγερση στο Ντονμπάς.
Μέρος των εδαφών των νεοσύστατων οντοτήτων δεν ήθελε να ενταχθεί στον Θαλάσσιο Πολιτισμό και επαναστάτησε εναντίον αυτών των πολιτικών, αναζητώντας υποστήριξη από τη Μόσχα.
Αυτό οδήγησε στην έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης το 2022.
Η Μόσχα, ως επίγειος πολιτισμός, έγινε αρκετά ισχυρή ώστε να έρθει σε άμεση αντιπαράθεση με τον θαλάσσιο πολιτισμό στην Ουκρανία και να αντιστρέψει την τάση ενίσχυσης της Θαλασσοκρατίας και του ΝΑΤΟ σε βάρος της Τελουροκρατίας και της Τρίτης Ρώμης.
Αυτό μας φέρνει στη σημερινή σύγκρουση.
Η Ρωσία, όπως και η Ρώμη, μάχεται ενάντια στην Καρχηδόνα και τους αποικιακούς δορυφόρους της.
Αυτό που είναι νέο στη γεωπολιτική είναι ότι η Ρωσία-Ευρασία δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ο μοναδικός εκπρόσωπος του πολιτισμού στη γη σήμερα.
Εξ ου και η έννοια της κατανεμημένης Χάρτλαντ.
Υπό τις νέες συνθήκες, όχι μόνο η Ρωσία, αλλά και η Κίνα, η Ινδία, ο ισλαμικός κόσμος, η Αφρική και η Λατινική Αμερική αναδεικνύονται σε μήτρες του γήινου πολιτισμού.
Επιπλέον, αν η υπόθεση περί κατάρρευσης του θαλάσσιου πολιτισμού επαληθευτεί, οι δυτικοί «μεγάλοι χώροι» -η Ευρώπη και η ίδια η Αμερική- θα μπορούσαν να εξελιχθούν στις αντίστοιχες «Χάρτλαντ».
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό επιθυμούν σχεδόν ανοιχτά ο Trump και οι Ρεπουμπλικάνοι, που στοχεύουν ακριβώς στις κόκκινες μεσοδυτικές πολιτείες.
Στην Ευρώπη, οι λαϊκιστές και οι υποστηρικτές της έννοιας της «Ευρώπης φρουρίου» έλκονται διαισθητικά από ένα τέτοιο σενάριο.

Η Επιχείρηση στο πλαίσιο μιας σύγκρουσης πολιτισμών

Η καθαρά γεωπολιτική προσέγγιση αντιστοιχεί στην πολιτισμική.
Όμως, όπως είδαμε, η σωστή κατανόηση της ίδιας της γεωπολιτικής περιλαμβάνει ήδη μια διάσταση πολιτισμού.
Στο επίπεδο του πολιτισμού, δύο κύριοι εκπρόσωποι συγκρούονται στην Ουκρανία:
Από τη μια έχουμε τον φιλελεύθερο-δημοκρατικό ατομικισμό, την κυριαρχία της τεχνο-υλικής προσέγγισης του ανθρώπου και της κοινωνίας, την κατάργηση του κράτους, την πολιτική του τρίτου φύλου και στην ουσία την κατάργηση της οικογένειας, την κυριαρχία της Τεχνητής Νοημοσύνης (όλα ονομάζονται «προοδευτισμός» ή «το τέλος της ιστορίας»).
Από την άλλη έχουμε την πίστη στις παραδοσιακές αξίες, την ολότητα του πολιτισμού, την υπεροχή του πνεύματος έναντι της ύλης, τη διατήρηση της οικογένειας, της εξουσίας, του πατριωτισμού, τη διατήρηση της πολιτισμικής διαφορετικότητας και, τέλος, τη σωτηρία του ίδιου του ανθρώπου.
Μετά την ήττα της ΕΣΣΔ, ο δυτικός πολιτισμός έκανε τη στρατηγική του ιδιαίτερα ριζοσπαστική.
Εξ ου και η αναγκαστική επιβολή πολλών σεξουαλικών προσανατολισμών, η απανθρωποποίηση (AI, γενετική μηχανική, βαθιά οικολογία), οι «έγχρωμες επαναστάσεις» που καταστρέφουν τα κράτη κ.λπ.
Επιπλέον, ο δυτικός πολιτισμός έχει ταυτιστεί ανοιχτά με ολόκληρη την ανθρωπότητα, καλώντας όλους τους πολιτισμούς και τους λαούς να τον ακολουθήσουν.
Αλλά αυτό δεν είναι πρόταση, αλλά μια εντολή, ένα είδος κατηγορηματικής προσταγής εκ μέρους της παγκοσμιοποίησης.
Σε κάποιο βαθμό, όλες οι κοινωνίες έχουν επηρεαστεί από τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό, όπως και η ρωσική.
Υιοθετήσαμε τον φιλελευθερισμό και τον μεταμοντερνισμό ως ένα είδος λειτουργικού συστήματος και δεν μπορέσαμε να απαλλαγούμε από αυτόν, παρά τα 23 χρόνια διακυβέρνησης του Putin.
Αλλά σήμερα, η άμεση γεωπολιτική σύγκρουση με το ΝΑΤΟ και τη Δύση έχει επιδεινώσει ακόμη και αυτή την εμφύλια αντιπαράθεση.
Εξ ου και η έκκληση του Putin στις παραδοσιακές αξίες, την απόρριψη του φιλελευθερισμού, την πολιτική των φύλων κ.λπ.
Αν και δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητή από την κοινωνία και την άρχουσα ελίτ μας, η Επιχείρηση είναι μια άμεση αντιπαράθεση μεταξύ δύο πολιτισμών:
• της φιλελεύθερης, μεταμοντέρνας Δύσης και
• της παραδοσιακής κοινωνίας, που εκπροσωπείται από τη Ρωσία και εκείνους που διατηρούν τουλάχιστον κάποια απόσταση από τη Δύση.
Ο πόλεμος μετατοπίζεται έτσι στο επίπεδο της πολιτισμικής ταυτότητας και αποκτά βαθύ ιδεολογικό χαρακτήρα.
Γίνεται ένας πόλεμος πολιτισμών, μια σφοδρή αντιπαράθεση της Παράδοσης ενάντια στο Μοντέρνο και το Μεταμοντέρνο.

Μονοπολικότητα – πολυπολικότητα

Όσον αφορά την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας γεωπολιτικής, η ειδική στρατιωτική επιχείρηση είναι η κρίσιμη καμπή που θα καθορίσει εάν ο κόσμος θα είναι μονοπολικός ή πολυπολικός.
Η νίκη της Δύσης επί της ΕΣΣΔ τερμάτισε την εποχή της διπολικής οργάνωσης της παγκόσμιας πολιτικής.
Το ένα από τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα διαλύθηκε, ενώ το άλλο παρέμεινε και δήλωνε κύριο και μοναδικό.
Εκείνη τη στιγμή, ο Fukuyama κήρυξε «το τέλος της ιστορίας».
Σε γεωπολιτικό επίπεδο, αυτό αντιστοιχούσε σε μια αποφασιστική νίκη του πολιτισμού της θάλασσας έναντι του πολιτισμού της ξηράς.
Πιο προσεκτικοί ειδικοί στις διεθνείς σχέσεις (C. Krauthammer) χαρακτήρισαν την κατάσταση «μονοπολική στιγμή», επισημαίνοντας ότι το σύστημα που προέκυψε είχε τη δυνατότητα να παγιωθεί, δηλαδή ένας πραγματικά «μονοπολικός κόσμος», αλλά μπορεί να μην αντέξει.
Αυτό ακριβώς αποφασίζεται στην Ουκρανία:
Μια ρωσική νίκη θα σήμαινε ότι η «μονοπολική στιγμή» έχει τελειώσει και ότι η πολυπολικότητα έχει γίνει κάτι μη αναστρέψιμο.
Διαφορετικά, οι υποστηρικτές του μονοπολικού κόσμου θα έχουν την ευκαιρία να καθυστερήσουν το τέλος τους, τουλάχιστον με κάθε κόστος.
Και εν προκειμένω πρέπει να αναφερθούμε στη γεωπολιτική έννοια της «Χάρτλαντ», η οποία συνιστά μια σημαντική διόρθωση σε σχέση με την κλασική γεωπολιτική:
Αν ο πολιτισμός της θάλασσας έχει πλέον παγιωθεί και αντιπροσωπεύει κάτι ενιαίο, ένα πλανητικό σύστημα φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης υπό τη στρατηγική ηγεσία, της Ουάσιγκτον και της διοίκησης του ΝΑΤΟ η Ρωσία μάχεται όχι μόνο για τον εαυτό της, αλλά και για την αρχή της Χάρτλαντ, αναγνωρίζοντας τη νομιμότητα της επί γης.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ρωσία ενσαρκώνει μια πολυπολική παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού

Ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός είναι καπιταλιστικός.
Βασίζεται στην παντοδυναμία του κεφαλαίου, στην κυριαρχία των οικονομικών και των τραπεζικών συμφερόντων.
Ο καπιταλισμός έγινε το πεπρωμένο της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας από τη στιγμή που διέρρηξε τη σχέση του με την Παράδοση, η οποία απέρριπτε την εμμονή με τις υλικές πτυχές της ύπαρξης θεωρώντας τες κάτι βαθιά ασεβές, άδικο και ανήθικο.
Μόνο με την απαλλαγή από τα θρησκευτικά ταμπού μπόρεσε η Δύση να αγκαλιάσει πλήρως τον καπιταλισμό.
Ο καπιταλισμός δεν είναι αχώριστος ούτε ιστορικά ούτε δογματικά από τον αθεϊσμό, τον υλισμό και τον ατομικισμό, που σε μια πλήρως πνευματική και θρησκευτική παράδοση δεν είναι καθόλου ανεκτά.
Είναι ακριβώς η αχαλίνωτη ανάπτυξη του καπιταλισμού που οδήγησε τον δυτικό πολιτισμό στην ατομικότητα, στη μετατροπή όλων των αξιών σε εμπόρευμα και, τελικά, στην εξίσωση του ίδιου του ανθρώπου με ένα πράγμα.
Οι κριτικοί φιλόσοφοι της σύγχρονης Δύσης έχουν ομόφωνα ταυτίσει τον μηδενισμό με την καπιταλιστική έκρηξη του πολιτισμού.
Πρώτα υπήρξε ο «θάνατος του Θεού» και μετά, λογικά, ο «θάνατος του ανθρώπου», ο οποίος έχασε κάθε σταθερό περιεχόμενο χωρίς Θεό.
Εξ ου και ο μετα-ανθρωπισμός, η τεχνητή νοημοσύνη και τα πειράματα σύντηξης ανθρώπου-μηχανής.
Αυτό είναι το αποκορύφωμα της «προόδου» στη φιλελεύθερη-καπιταλιστική ερμηνεία της.
Για άλλη μια φορά, η αναφορά στη γεωπολιτική ξεκαθαρίζει την όλη εικόνα: ο πολιτισμός της θάλασσας, η Καρχηδόνα, το ολιγαρχικό σύστημα και βασίστηκαν στην παντοδυναμία του χρήματος.
Αν η Ρώμη δεν είχε κερδίσει τους Καρχηδονιακούς Πολέμους, ο καπιταλισμός θα είχε φτάσει μερικές χιλιετίες νωρίτερα: μόνο η ανδρεία, η τιμή, η ιεραρχία, η υπηρεσία, το πνεύμα και η ιερότητα της Ρώμης θα μπορούσαν να σταματήσουν την προσπάθεια της καρχηδονιακής ολιγαρχίας να επιβάλει τη δική της παγκόσμια τάξη πραγμάτων.
Οι διάδοχοι της Καρχηδόνας (οι Αγγλοσάξονες) ήταν πιο τυχεροί και τους τελευταίους πέντε αιώνες κατάφεραν να πετύχουν αυτό που δεν μπόρεσαν οι πνευματικοί τους πρόγονοι:
να επιβάλουν τον καπιταλισμό στην ανθρωπότητα.
Φυσικά, η σημερινή Ρωσία δεν φαντάζεται καν ότι η ειδική στρατιωτική επιχείρηση είναι μια εξέγερση ενάντια στο παγκόσμιο κεφάλαιο και την παντοδυναμία του.

Το τέλος του κόσμου…

Συνήθως βλέπει κανείς την ιστορία ως πρόοδο.
Ωστόσο, αυτή η άποψη για την ουσία του ιστορικού χρόνου έχει ριζώσει μόλις πρόσφατα από τον Διαφωτισμό.
Η πρώτη ολοκληρωμένη θεωρία της προόδου μπορούμε να πούμε ότι διατυπώθηκε στα μέσα του 18ου αιώνα από τη Γαλλίδα Ann Robert Jacques Turgot (1727-1781).
Έκτοτε έγινε δόγμα, παρόλο που αρχικά ήταν μέρος της φιλελεύθερης ιδεολογίας, την οποία δεν μοιράζονται όλοι.
Όσον αφορά τη θεωρία της προόδου, ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός αποτελεί κυριότερο εκπρόσωπό της.
Πρόκειται για μια κοινωνία στην οποία το άτομο είναι απαλλαγμένο από κάθε μορφή συλλογικής ταυτότητας, δηλαδή όσο το δυνατόν πιο ελεύθερο.
Ελεύθερος από θρησκεία, εθνότητα, κράτος, φυλή, ιδιοκτησία, ακόμη και φύλο, και αύριο από το ανθρώπινο γένος.
Αυτό είναι το τελικό σύνορο που σκοπεύει να φτάσει η πρόοδος.
Τότε, σύμφωνα με τους φιλελεύθερους μελλοντολόγους, θα υπάρξει η στιγμή της μοναδικότητας, που τα ανθρώπινα όντα θα παραχωρήσουν την πρωτοβουλία της ανάπτυξης στην τεχνητή νοημοσύνη.
Μια φορά κι έναν καιρό (σύμφωνα με την ίδια θεωρία προόδου) οι πίθηκοι έδωσαν τη σκυτάλη στο ανθρώπινο είδος.
Σήμερα, η ανθρωπότητα, έχοντας ανέβει στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης, είναι έτοιμη να παραδώσει την πρωτοβουλία στα νευρωνικά δίκτυα.
Σε αυτό οδηγεί ευθέως η σύγχρονη παγκοσμιοποιητική Δύση.
Ωστόσο, αν απαλλαγούμε από τη φιλελεύθερη ιδεολογία της προόδου και στραφούμε στη θρησκευτική κοσμοθεωρία, έχουμε μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
Ο Χριστιανισμός, όπως και άλλες θρησκείες, βλέπουν την παγκόσμια ιστορία ως μια οπισθοδρόμηση, ως μια στροφή από τον παράδεισο.
Ακόμη και μετά τον ερχομό του Χριστού και τον θρίαμβο της Εκκλησίας πρέπει να έρθει ο καιρός της αποστασίας, καιρός μεγάλων δεινών και του ερχομού του Αντίχριστου, του γιου της απώλειας.
Αυτό είναι βέβαιο ότι θα συμβεί, αλλά οι πιστοί καλούνται να υπερασπιστούν την αλήθεια τους, να παραμείνουν πιστοί στην Εκκλησία και στον Θεό, και να αντισταθούν στον Αντίχριστο, ακόμη και κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Αυτό που για έναν φιλελεύθερο είναι «πρόοδος», για έναν χριστιανό δεν είναι απλώς «οπισθοδρόμηση», αλλά μια ανίερη παρωδία.
Η τελευταία φάση της προόδου - ολική ψηφιοποίηση, μετανάστευση στο μετα-σύμπαν, κατάργηση του φύλου και υπέρβαση του ανθρώπου με τη μεταφορά της πρωτοβουλίας στην τεχνητή νοημοσύνη - στα μάτια του πιστού οποιουδήποτε παραδοσιακού δόγματος είναι άμεση επιβεβαίωση ότι ο Αντίχριστος ήρθε στον κόσμο και αυτός είναι ο πολιτισμός του.
Έτσι έχουμε μια άλλη διάσταση της επιχείρησης στην Ουκρανία, την οποία ο Πρόεδρος της Ρωσίας, ο Υπουργός Εξωτερικών, ο Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο επικεφαλής του SVR και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Ρωσίας, φαινομενικά μακριά από κάθε μυστικισμό, μιλούν όλο και περισσότερο ευθέως για αυτή.
Αλλά αυτό ακριβώς είναι: δηλώνουν την καθαρή αλήθεια, η οποία συνάδει με την παραδοσιακή κοινωνική άποψη του σύγχρονου δυτικού κόσμου.
Ο δυτικός πολιτισμός δεν ήταν ποτέ τόσο κοντά σε μια άμεση και φανερή ενσάρκωση της βασιλείας του Αντίχριστου.
Η θρησκεία και οι αλήθειες της έχουν από καιρό εγκαταλειφθεί από τη Δύση υπέρ μιας επιθετικής εκκοσμίκευσης και μιας αθεϊστικής, υλιστικής κοσμοθεωρίας που θεωρείται απόλυτη αλήθεια.
Ωστόσο, δεν είχε ακόμη εισβάλει στην ίδια τη φύση του ανθρώπου, απογυμνώνοντάς τον από το φύλο του, την οικογένειά του και, σύντομα, την ίδια την ανθρώπινη φύση του.
Η Δυτική Ευρώπη ξεκίνησε πριν από 500 χρόνια για να οικοδομήσει μια κοινωνία χωρίς Θεό και ενάντια στον Θεό, αλλά αυτή η διαδικασία μόλις τώρα έφτασε στο αποκορύφωμά της.
Αυτή είναι η θρησκευτική και εσχατολογική ουσία της διατριβής του «τέλους της ιστορίας».
Είναι ουσιαστικά μια δήλωση, στη γλώσσα της φιλελεύθερης φιλοσοφίας, ότι ο ερχομός του Αντίχριστου συνέβη.
Τουλάχιστον, έτσι φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων που ανήκουν σε θρησκευτικά δόγματα.
Η ειδική στρατιωτική επιχείρηση είναι η αρχή της εσχατολογικής μάχης μεταξύ της ιερής Παράδοσης και του σύγχρονου κόσμου, που ακριβώς με τη μορφή της φιλελεύθερης ιδεολογίας και της παγκοσμιοποιητικής πολιτικής έχει φτάσει στην πιο απαίσια, τοξική και ριζοσπαστική έκφρασή του.
Αυτός είναι ο λόγος που μιλάμε όλο και περισσότερο για τον Αρμαγεδδώνα, την τελευταία αποφασιστική μάχη μεταξύ των στρατευμάτων του Θεού και του Σατανά.

Ο ρόλος της Ουκρανίας

Σε όλα τα επίπεδα της ανάλυσής μας, αποδεικνύεται ότι ο ρόλος της ίδιας της Ουκρανίας σε αυτή την κρίσιμη αναμέτρηση, όπως κι αν την ερμηνεύσει κανείς, είναι αφενός πρωταγωνιστικός (είναι το στρατόπεδο του Αρμαγεδδώνα).
Από την άλλη πλευρά, το καθεστώς του Κιέβου δεν είναι καν μια ανεξάρτητη οντότητα.
Είναι απλώς ένας χώρος, μια περιοχή όπου συγκλίνουν δύο απόλυτες παγκόσμιες κοσμικές δυνάμεις.
Αυτό που μπορεί να φαίνεται ως μια τοπική σύγκρουση που βασίζεται σε εδαφικές διεκδικήσεις είναι, στην πραγματικότητα, κάτι άλλο.
Καμία πλευρά δεν ενδιαφέρεται για την Ουκρανία αυτή καθαυτή.
ο διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο.
Όπως συμβαίνει, η Ρωσία έχει μια ειδική αποστολή στην παγκόσμια ιστορία: να ματαιώσει έναν πολιτισμό καθαρού κακού σε μια κρίσιμη καμπή της παγκόσμιας ιστορίας, και ξεκινώντας την Επιχείρηση Στρατιωτική, η ρωσική ηγεσία έχει αναλάβει αυτή την αποστολή, και τα σύνορα μεταξύ δύο οντολογικών στρατών, ανάμεσα σε δύο θεμελιώδεις φορείς της ανθρώπινης ιστορίας, βρίσκεται ακριβώς στο έδαφος της Ουκρανίας.
Οι Αρχές της έχουν ταχθεί στο πλευρό του διαβόλου: εξ ου και όλη η φρίκη, ο τρόμος, η βία, το μίσος, η βίαιη καταστολή της Εκκλησίας, ο εκφυλισμός και ο σαδισμός στο Κίεβο.
Αλλά το κακό είναι βαθύτερο από τις υπερβολές του ουκρανικού ναζισμού: το κέντρο του είναι έξω από την Ουκρανία και οι δυνάμεις του Αντίχριστου χρησιμοποιούν απλώς τους Ουκρανούς για να πετύχουν τους στόχους τους.
Ο ουκρανικός λαός είναι χωρισμένος όχι μόνο σε πολιτικές παρατάξεις, αλλά και σε πνεύμα.
Κάποιοι είναι στο πλευρό του πολιτισμού της γης, της Αγίας Ρωσίας, στο πλευρό του Χριστού. Άλλοι - στην αντίθετη πλευρά.
Έτσι η κοινωνία χωρίζεται κατά μήκος του πιο θεμελιώδους ορίου - εσχατολογικού, πολιτισμού και ταυτόχρονα γεωπολιτικού.
Έτσι, η ίδια η γη που ήταν το λίκνο της αρχαίας Ρωσίας, του έθνους μας, έγινε η περιοχή της μεγάλης μάχης, ακόμη πιο σημαντική και εκτεταμένη από τη μυθική Kurakshetra, το θέμα της ινδουιστικής παράδοσης.
Οι δυνάμεις που έχουν συγκλίνει σε αυτό το πεπρωμένο πεδίο, ωστόσο, είναι τόσο θεμελιώδεις που πολλές φορές υπερβαίνουν τις όποιες ενδοεθνικές αντιθέσεις.
Δεν είναι απλώς μια διαίρεση των Ουκρανών σε ρωσόφιλους και ρωσόφιλους, αλλά μια διαίρεση της ανθρωπότητας σε μια πολύ πιο θεμελιώδη βάση».

www.bankingnews.gr 

===================

Θανάσης Πολυζόπουλος

 Μια προφητική και εμπεριστατωμένη γεωπολιτική ανάλυση

του Subcomandante Marcos,

τέως ηγέτη του Zapatista National Liberation Army (EZLN),

άλλως Zapatistas.

Θα σας πάρει λίγη ώρα η ανάγνωση,

αλλά κάντε σήμερα ένα δωράκι στον εαυτό σας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Τα εφτά χαλαρά κομμάτια του παγκόσμιου παζλ"

Subcomandante Marcos, Mexico, June 1997.

«Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο καινούργιος πόλεμος για την κατάκτηση της υφηλίου. Το τέλος του ψυχρού πολέμου δεν σημαίνει ότι τελείωσε η κατάσταση διπολισμού και η σταθερότητα απεκατεστάθη υπό την κυριαρχία του νικητή. Επίσης, ενώ είναι γνωστή η ταυτότητα του ηττημένου, είναι άγνωστο ποιος είναι ο νικητής, οι ΗΠΑ, η ΕΟΚ, η Ιαπωνία, ή και οι τρεις μαζί. Η ήττα της «αυτοκρατορίας του κακού» άνοιξε νέες αγορές και ο αγώνας για την επικράτηση σε αυτές οδηγεί στον τέταρτο παγκόσμιο πόλεμο. Όπως σε όλες τις μεγάλες συγκρούσεις, αυτός ο πόλεμος υποχρεώνει τα κράτη να επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητά τους, ενώ η παγκόσμια τάξη δείχνει να επιστρέφει σε εποχές και πρακτικές που θυμίζουν την κατάκτηση της Αμερικής, της Αφρικής και της Αυστραλίας.

Τεράστιες εκτάσεις, πλούτος και διαθέσιμο εργατικό δυναμικό περιμένουν τον νέο κυρίαρχο του κόσμου και καθώς είναι πολλοί οι υποψήφιοι που θεωρούν ότι εκπροσωπούν την «αυτοκρατορία του καλού», είναι υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλο. Ο επονομαζόμενος ψυχρός πόλεμος ανέβασε τελικά πολύ υψηλές θερμοκρασίες, από την υπόγεια διεθνή κατασκοπία στην διαστημική κατασκοπεία του προγράμματος Reagan «War of Stars», από τις παραλίες του κόλπου των Χοίρων στην Κούβα, στο δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ στο Βιετνάμ, από την φρενίτιδα των πυρηνικών εξοπλισμών στα αιματηρά πραξικοπήματα της λατινικής Αμερικής, από τους παρανοϊκούς χειρισμούς του ΝΑΤΟ, στις ίντριγκες των πρακτόρων της CIA στην Βολιβία, προκειμένου να εξοντωθεί ο Che Guevara, όλα είχαν στόχο να υποβαθμιστεί ο σοσιαλισμός σαν εναλλακτικό κοινωνικό σύστημα.

Ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος φανέρωσε τα οφέλη του ολοκληρωτικού πολέμου για τον νικητή καπιταλισμό. Στην μεταπολεμική περίοδο παρατηρούμε την ανάδυση ενός νέου πλανητικού σεναρίου, όπου τα κύρια συγκρουσιακά στοιχεία είναι οι αδέσποτες χώρες μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλόκ, η επέκταση της ισχύος των ΗΠΑ, ΕΟΚ και Ιαπωνίας, η παγκόσμια οικονομική κρίση και η τεχνολογική επανάσταση που στηρίζεται στην πληροφορική.

Αντίθετα με τον τρίτο πόλεμο που διεξήχθη σε συγκεκριμένα εδάφη, μεταξύ συγκεκριμένων εκπροσώπων του καλού και του κακού και με κυμαινόμενη ένταση, ο τέταρτος πόλεμος διεξάγεται μεταξύ των μεγάλων οικονομικών κέντρων, με θέατρο των επιχειρήσεων οπουδήποτε και με ένταση βίαιη και διαρκή. Χάρις στους υπολογιστές και την τεχνολογική επανάσταση, οι χρηματιστηριακές αγορές λειτουργούν από τα γραφεία των στελεχών και δημιουργούν κατά την κρίση τους νόμους της διαπλανητικής αγοράς και τους επιβάλλουν στις εθνικές κυβερνήσεις. Η παγκοσμιοποίηση είναι η ολοκληρωτική επέκταση των νόμων και της λογικής της χρηματιστηριακής αγοράς σε όλα τα θέματα της ζωής και της κοινωνικής δραστηριότητας.

Από τα πρώτα θύματα της παγκοσμιοποίησης είναι η εθνική αγορά. 

Η πηγή της ισχύος των συγχρόνων καπιταλιστικών κρατών, η εθνική αγορά, σφυροκοπείται από τον διεθνή καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης. Το κτύπημα είναι τόσο δυνατό ώστε κυρίαρχα κράτη αδυνατούν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα όχι μόνο του απλού πολίτη, αλλά και του ιθαγενούς καπιταλιστή. Ο νέος διεθνής καπιταλισμός μετατρέπει τον εθνικό καπιταλισμό σε είδος ξεπερασμένο και υπό εξαφάνιση. Κρατικές εταιρείες κολοσσοί γονατίζουν μέσα σε λίγα λεπτά, παρασέρνοντας στην πτώση τους και το κράτος που θα τις υπερασπιστεί, όχι από τον άνεμο μίας λαϊκής επανάστασης αλλά από το πάτημα ενός κουμπιού στο γραφείο κάποιου χρηματιστή. Στην νέα τάξη πραγμάτων ο γιος (νεοφιλελευθερισμός) καταβροχθίζει τον πατέρα (καπιταλισμός), καταστρέφοντας μαζί και τα ψέματα πάνω στα οποία πάτησε για να επιβληθεί. Στην νέα τάξη δεν υπάρχουν οι έννοιες της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας. Η παγκόσμια σκηνή μετατρέπεται σε πεδίο μάχης όπου κυριαρχεί μόνο το χάος.

Στο τέλος του δευτέρου πολέμου εμφανίσθηκε η ατομική βόμβα. Στο τέλος του 3ου (ψυχρού) πολέμου εμφανίσθηκε η βόμβα νετρονίου που καταστρέφει κάθε ζωή διατηρώντας ανέπαφα τα κτίρια. Το νέο όπλο του 4ου πολέμου ονομάζεται οικονομική βόμβα.

Η νέα βόμβα έχει την δυνατότητα να μετατρέπει τους στόχους σε κομμάτια στο παζλ της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και μετασχηματίζει την εργατική δύναμη που διέθετε ο στόχος, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της διεθνούς αγοράς εργασίας. Αποτέλεσμα της έκρηξης δεν είναι σωροί ερειπίων και πτωμάτων, απλά μία καινούργια γειτονιά προστίθεται ως πελάτης στην πλανητική υπεραγορά, ενώ οι κάτοικοι της γειτονιάς υποχρεώνονται να παρέχουν την εργασία τους σύμφωνα με τις ανάγκες της υπεραγοράς και με αντάλλαγμα τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους, που είναι απαραίτητη για όσο διάστημα είναι σε θέση να προσφέρουν την εργασία τους. Τα χρήσιμα κράτη δεν καταργούνται. Τους ανατίθενται νέες λειτουργίες, τους προσδιορίζονται νέα σύνορα και νέες προοπτικές και γίνονται τμήματα της νεοφιλελεύθερης μεγαεπιχείρησης. Έτσι ο νεοφιλελευθερισμός από τη μία καταστρέφει και αποδομεί κοινωνίες και από την άλλη ανακατασκευάζει και αναδιοργανώνει περιοχές και έθνη, σύμφωνα με τις ανάγκες του. Τα προβληματικά κράτη που είναι επισκευάσιμα, καταστρέφονται και αναδομούνται εξ αρχής, παραλείποντας τα άχρηστα στοιχεία όπως τους ιθαγενείς, μετακινώντας πληθυσμούς ολοκλήρων πόλεων ώστε να εξυπηρετείται σε εργάτες η τάδε μεγαλοβιομηχανία, αλλάζοντας το είδος των καλλιεργειών σύμφωνα με τις απαιτήσεις των σαλονιών και των ακριβών εστιατορίων των αστικών κέντρων και προσφέροντας από την άλλη μεριά φτηνή αλλά ανθυγιεινή λύση των μεταλλαγμένων προϊόντων που δεν ασθενούν διότι είναι βουτηγμένα στα χημικά και αποδίδουν τρεις και τέσσερις συγκομιδές αντί της μίας καθώς έχουν εμφυτευτεί στον γονιδιακό τους τύπο ανθεκτικά γονίδια από άλλα άσχετα φυτά ή και ζώα.

Έτσι είναι προδιαγεγραμμένη η μοίρα των 300 εκατομμυρίων ιθαγενών του πλανήτη που έχουν την ατυχία να ζουν σε περιοχές που καλύπτουν το 60% των πλουτοπαραγωγικών εκτάσεων του πλανήτη. Οι ιθαγενείς, όσοι τουλάχιστον δεν αφομοιωθούν από την τουριστική μεγαλοβιομηχανία, πρέπει να μετακινηθούν ή να εξαφανιστούν, είτε είναι άραβες, είτε ινδιάνοι, είτε ινδονήσιοι, καθώς όπως υπέδειξε και ο Ian Chambers, διευθυντής του International Labour Organisation για την κεντρική Αμερική, ο πληθυσμός των ιθαγενών ανέρχεται παγκοσμίως σε 300 εκατομμύρια ενώ οι ιθαγενείς ζουν σε περιοχές όπου υπάρχει το 60% των φυσικών πόρων του πλανήτη. Έτσι δεν πρέπει να εκπλήξουν οι μελλοντικές συγκρούσεις για την χρήση και το μέλλον αυτών των εδαφών. Η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, η τουριστική βιομηχανία, η μόλυνση, η πορνεία, τα ναρκωτικά και το HIV, όλα παράγωγα του δυτικού πολιτισμού, θα είναι η αιτία του αφανισμού των ιθαγενών

Στην νέα τάξη της παγκόσμιας αγοράς δεν υπάρχει πολιτική αφού οι πολιτικοί χρησιμεύουν πλέον σαν εταιρικοί μάνατζερ και όχι σαν οργανωτές του κράτους. Οι ηγέτες της νέας τάξης δεν έχουν ανάγκη να κυβερνούν οι ίδιοι αφού οι εθνικές κυβερνήσεις αναλαμβάνουν αυτό τον ρόλο για λογαριασμό τους. Τα κράτη είναι απλά επιχειρήσεις με μάνατζερ μεταμφιεσμένους σε κυβερνήσεις, ενώ οι διάφοροι συνασπισμοί θυμίζουν περισσότερο διαφορετικές γειτονιές ή εμπορικές λεωφόρους παρά πολιτικές ομοσπονδίες. Η ενιαιοποίηση που παράγει ο νεοφιλελευθερισμός είναι οικονομική και μόνο. Στο παγκόσμιο σουπερμάρκετ μόνο τα προϊόντα κυκλοφορούν ελεύθερα, όχι οι άνθρωποι.

Απαραίτητο εργαλείο της οικονομικής παγκοσμιοποίησης είναι και το μοντέλο σκέψης που περιγράφεται στην φράση " The American way of life", αφού οι Αμερικάνοι των ΗΠΑ μέσω της καταστροφής της ιστορίας και της κουλτούρας, ζουν αλλά δεν σκέφτονται. Το μοντέλο αυτό ακολούθησε τα αμερικανικά στρατεύματα στην Ευρώπη κατά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, μετά στο Βιετνάμ και πρόσφατα στο Ιράκ. Εθνικές κουλτούρες και πολιτισμοί αιώνων πρέπει να καταστραφούν ή να υποβαθμισθούν αφού η σοφία, η ιστορία και η εθνική παιδεία είναι μειονεκτήματα για τον ομογενοποιημένο πελάτη που πρέπει να έχει τις ίδιες ανάγκες και τον ίδιο τρόπο σκέψης, the American way of life, που χρειάζεται για να λειτουργήσει το παγκόσμιο εμπόριο. Ο πόλεμος που διεξάγει ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στην ανθρωπότητα είναι ο χειρότερος και πιο βάρβαρος παγκόσμιος πόλεμος που έχει γίνει ποτέ.

Στην προσπάθεια ερμηνείας του πάζλ της νέας τάξης πραγμάτων υπάρχουν διαθέσιμα επτά κομμάτια για την δημιουργία των πιθανών εικόνων.

1) Η κατανομή πλούτου και φτώχειας.

Ο νεοφιλελευθερισμός κινείται μεταξύ δύο πόλων:

Α) την συγκέντρωση του πλούτου στους «ελάχιστους», που προϋποθέτει ικανοποιητικό επίπεδο ζωής για την υποστηριχτική τάξη των «ημετέρων», στην οποία οι «ελάχιστοι» στηρίζονται και

Β) την συσσώρευση της φτώχειας στα δισεκατομμύρια των «άλλων». Οι «ελάχιστοι» στηρίζονται σε 500 εκατομμύρια «ημετέρων» που έχουν ανεκτό επίπεδο ζωής, ενώ τα υπόλοιπα 4,5 δισεκατομμύρια της υδρογείου ζουν σε επίπεδο φτώχειας. Ο πλούτος που έχουν συγκεντρώσει οι 358 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη είναι ίσος με τον πλούτο που έχουν συγκεντρώσει 2,6 δισεκατομμυρίων των φτωχών. Εξάλλου η οικονομική ανάπτυξη των πολυεθνικών εταιρειών είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ευημερία των κρατών υποδοχέων, αφού από τα υπερκέρδη εξοφλούνται πρωτίστως οι πολιτικοί μάνατζερ και η υποστηριχτική τάξη, ενώ για «άλλους», δεν εξασφαλίζεται καν η επιβίωση. Το πρώτο κομμάτι του παζλ ας το ζωγραφίσουμε με το σύμβολο του χρήματος, δολάριο για παράδειγμα και ας το βάψουμε με το πράσινο του δολαρίου..

2) Η παγκοσμιοποίηση της εκμετάλλευσης.

Ένα από τα ψέματα του νεοφιλελευθερισμού είναι ότι η οικονομική ανάπτυξη των πολυεθνικών δημιουργεί απασχόληση και καλύτερη κατανομή του πλούτου. Το δόγμα είναι τόσο ψέμα όσο ότι ένας πλούσιος βασιλιάς έχει και πλούσιους υπηκόους. Το Κεφάλαιο δεν έχει συμφέρον και δεν βελτιώνει σε βάρος του την κατανομή του πλούτου και δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας αν δεν μπορεί να τις εκμεταλλευτεί με τον πιο απολυταρχικό τρόπο. Το κεφάλαιο δεν μπορεί να ανθίσει χωρίς την φτώχεια, την ανεργία και την αβεβαιότητα. Στις δεκαετίες του 1960 και 1970, ο αριθμός των πτωχών με εισόδημα λιγότερο από ένα δολάριο ημερησίως (όπως ορίζεται ο φτωχός από την Παγκόσμια Τράπεζα) ήταν 200 εκατομμύρια. Στις αρχές του 1990 ο αριθμός αυτός έφτανε στα 2 δισεκατομμύρια. Επομένως το οικονομικό σύστημα αυξάνει τους φτωχούς ή αυτούς που στην πορεία φτωχαίνουν, ενώ λιγοστεύει τον αριθμό των μελλοντικών πλουσίων ή αυτών που υπήρξαν πλούσιοι. Αυτά είναι συμπεράσματα ήδη από το πρώτο κομμάτι του πάζλ. Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα εκμοντερνίζει την παραγωγή, κυκλοφορία και κατανάλωση των προϊόντων του. Η νέα τεχνολογική επανάσταση (τεχνολογία της πληροφορίας) και η επανάσταση στην πολιτική (η μεγαπολιτική που αναδύεται από τα ερείπια ενός έθνους), παράγουν μία νέα κοινωνική επανάσταση. Η νέα επανάσταση περιλαμβάνει επαναπροσδιορισμό και επαναδιοργάνωση των κοινωνικών δυνάμεων και ειδικότερα του εργατικού δυναμικού. Το 1960 ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός ήταν 1,38 δισεκατομμύρια και το 1990 2,37 δισεκατομμύρια. Αυτή είναι μια τεράστια αύξηση του πληθυσμού που είναι ικανός για εργασία και παραγωγή πλούτου. Η αυξημένη εργατική δύναμη ανακατανέμεται σύμφωνα με τις ανάγκες των πολυεθνικών της νέας τάξης, σε ειδικότερες γεωγραφικές και παραγωγικές περιοχές και η λειτουργία της επαναπροσδιορίζεται σύμφωνα με το πρόγραμμα της παγκοσμιοποίησης. Ο οικονομικά ενεργός - παραγωγικός πληθυσμός κατά τομέα, έχει υποστεί ριζικές αλλαγές τα προηγούμενα 20 έτη. Η γεωργία και αλιεία με απασχόληση του 22% το 1970, πέφτει στο 12% το 1990 και ο τομέας κατασκευών από 25% στο 22% για το ίδιο διάστημα, αφού τα εξελιγμένα μηχανήματα και τα ρομπότ αντικαθιστούν τον άνθρωπο και οι πλεονάζοντες χρησιμοποιούνται σε νέους τριτογενείς τομείς του εμπορίου, όπως στις μεταφορές, συσκευασίες, διαφήμιση ή σε τραπεζικές εργασίες, με αποτέλεσμα οι τριτογενείς τομείς να σημειώσουν αύξηση, από 42% σε 56%. Στις αναπτυσσόμενες χώρες ο τριτογενής τομέας με απασχόληση στο 40% το 1970, αυξάνεται σε 57% το 1990, ενώ την ίδια εποχή η γεωργία και αλιεία υφίστανται κάμψη από 30% σε 15%.

Τα νούμερα αυτά αποδεικνύουν ότι η αύξηση του οικονομικά – παραγωγικά ενεργού πληθυσμού, διοχετεύτηκε από το νεοφιλελεύθερο σύστημα σε τομείς και δραστηριότητες που έχουν σχέση, όχι με την αύξηση της παραγωγής που θα έλυνε το πρόβλημα της ασιτίας στον 3ο κόσμο, αλλά σε τομείς που σχετίζονται με την καλύτερη, ταχύτερη, ασφαλέστερη και φτηνότερη προώθηση του προϊόντος στον τελικό καταναλωτή.

Η αύξηση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού οφείλεται και στην αύξηση της παιδικής εργασίας, αφού για τις φτωχές οικογένειες αυτό είναι η έσχατη λύση επιβίωσης. Ο νεοφιλελευθερισμός απασχολεί σήμερα στις πάσης φύσεως δραστηριότητές του που περιλαμβάνουν και την παιδική πορνογραφία (pleasure industries) την εργασία των ανηλίκων. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ από τα 1,15 δισεκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως, τα 100 εκατομμύρια ζουν άστεγα στους δρόμους και 400 εκατομμύρια υποχρεώνονται να παρέχουν εργασία, ενώ στα κράτη του βορά 100 εκατομμύρια παιδιά υποχρεώνονται να εργάζονται για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους ή απλά για να επιβιώσουν. Μόνο στην Ασία απασχολούνται στις κατασκευές 146 εκατομμύρια παιδιά. Επίσης σύμφωνα με τον ΟΗΕ, κάθε χρόνο 1 εκατομμύριο παιδιά παραδίδονται στο κύκλωμα της πορνογραφίας.

Η ανεργία και η εργασιακή αβεβαιότητα είναι μια πραγματικότητα που η νέα τάξη δεν προτίθεται και δεν έχει συμφέρον να αντιμετωπίσει, αφού στις δεξαμενές των ανέργων θα βρει άμεσα απεργοσπάστες ενώ οι όροι των συμβάσεων εργασίας γίνονται ολοένα και πιο αδιαπραγμάτευτοι για τους εργαζόμενους. Η ανεργία στα κράτη μέλη του Organisation for Economic Cooperation and Development (OECD), από 3,8% το 1966 εκτοξεύτηκε σε 6,3% το 1990. Την ίδια περίοδο η ανεργία στην Ευρώπη ανήλθε από 2,2% σε 6,4%. Η παγκοσμιοποιημένη αγορά καταστρέφει τις μικρές και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Με την εξαφάνιση των τοπικών αγορών οι μικροί και μικρομεσαίοι παραγωγοί δεν είναι πλέον σε θέση να ανταγωνιστούν τις γιγαντιαίες πολυεθνικές, με αποτέλεσμα την διόγκωση του ρεύματος της ανεργίας.

Ένας από τους παραλογισμούς του νεοϊμπεριαλισμού είναι η αύξηση της παραγωγής χωρίς την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και μάλιστα με την καταστροφή πολλών παλαιών. Ο ΟΗΕ αναφέρεται στο φαινόμενο σαν «ανάπτυξη χωρίς εργασία». Περαιτέρω οι εργαζόμενοι υπό την απειλή της ανεργίας υποχρεώνονται να δεχτούν μειωμένες συνθήκες εργασιακής ασφάλειας, περισσότερες ώρες εργασίας και χαμηλότερα ημερομίσθια. Οι μη εργαζόμενοι δεν μπορούν να επιβιώσουν αφού το κράτος-μάνατζερ δεν έχει πλέον καμιά κοινωνική μέριμνα –σύμφωνα με τις εντολές των πολυεθνικών- αφού αυτός που δεν παράγει, δεν καταναλώνει και δεν δανείζεται από τις τράπεζες, είναι αναλώσιμος ως παθητικό για το παγκόσμιο σύστημα αγοράς. Κάθε μέρα τα μεγάλα οικονομικά κέντρα επιβάλλουν τους νόμους τους σε κράτη και ομάδες κρατών σε όλο τον κόσμο. Το δεύτερο κομμάτι του παζλ ας το ζωγραφίσουμε με ένα τρίγωνο που συμβολίζει την πυραμίδα της παγκόσμιας εκμετάλλευσης.

3) Ο εφιάλτης της περιπλάνησης.

Υπάρχουν στα πλαίσια της νέας τάξης πραγμάτων χώρες – αγορές, που περιμένουν να κατακτηθούν, όπως οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες, ή να επανακατακτηθούν. Στην κατάσταση εμπλέκονται τα οικονομικά κέντρα με στρατηγική τριών σημείων:

Α) πολλαπλασιασμός των τοπικών πολέμων και εσωτερικών συγκρούσεων,

Β) άτυπη συσσώρευση κεφαλαίου μέσω των συγκρούσεων στους εκατέρωθεν πολέμαρχους και τους συν αυτοίς προκειμένου να «διευκολυνθούν» οι πολεμικές επιχειρήσεις σε έκταση και ένταση και

Γ) στρατιές εργατικού δυναμικού που εγκαταλείπουν τις εμπόλεμες ζώνες, είτε από τον φόβο του πολέμου είτε από οικονομικές αιτίες.

Αποτέλεσμα ένα ποτάμι μεταναστών που μετακινείται εντός του πλανήτη, υποχρεωμένων λόγω των συνθηκών να συμβιβαστούν με την ρατσιστική αντιμετώπιση των υποδοχέων, να αποδεχθούν αβέβαιες εργασίες, την αστυνομική καταπίεση, την πείνα, την απώλεια της κουλτούρας, την φυλακή και το έγκλημα. Σύμφωνα με την Επιτροπή για τους Πρόσφυγες του ΟΗΕ United Nations High Commission for Refugees (UNHCR), στην ζώνη ευθύνης του ΟΗΕ, το 1975 εισήλθαν 2.000.000 πρόσφυγες, και το 1995 εισήλθαν 27.000.000. Στόχος της πολιτικής για την μετανάστευση του νεοφιλελευθερισμού δεν είναι ο περιορισμός των αιτίων που προκαλούν την μετανάστευση, αλλά η αποσταθεροποίηση της αγοράς εργασίας και η μετακίνηση φτηνού, ελεγχόμενου και χωρίς δικαιώματα εργατικού δυναμικού, εκεί όπου το χρειάζονται οι πολυεθνικές.

Ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος με τους μηχανισμούς καταστροφής / ερήμωσης και ανακατασκευής / αναδόμησης, περιλαμβάνει την εκτόπιση εκατομμυρίων ανθρώπων. Μοίρα τους είναι να περιπλανώνται στην υδρόγειο κουβαλώντας τον εφιάλτη τους, έτσι ώστε να αποτελούν ρεαλιστική απειλή για όσους εργαζόμενους έχουν εργασία, ένα εξιλαστήριο θύμα σχεδιασμένο να κάνει τους εργάτες να ξεχάσουν ή να υποβαθμίσουν τα προβλήματα με την εργοδοσία και να να αντιμετωπίσουν ρατσιστικά τους εκτοπισμένους. Το τρίτο κομμάτι του παζλ ας το ζωγραφίσουμε με ένα κύκλο που συμβολίζει τον περιπλανώμενο εφιάλτη της παγκόσμιας μετανάστευσης στο παγκόσμιο τσίρκο του τρόμου.

4) Παγκοσμιοποίηση και εγκληματικότητα.

Στην περίοδο του τρίτου πολέμου, το οργανωμένο έγκλημα βγήκε από τα σκοτάδια και τις σκιές, οργανώθηκε κατά τα πρότυπα των μοντέρνων επιχειρήσεων, διείσδυσε βαθιά στα πολιτικά και οικονομικά συστήματα των κρατών και απέκτησε ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο.

Με την έναρξη του 4ου πολέμου το οργανωμένο έγκλημα παγκοσμιοποίησε τις δραστηριότητές του. Οι εγκληματικές οργανώσεις των πέντε ηπείρων ενώθηκαν για την κατάκτηση της παγκόσμιας αγοράς και επενδύουν σε νόμιμες επιχειρήσεις, προκειμένου αφ ενός να ξεπλύνουν το «βρώμικο» χρήμα, αφ ετέρου για να αποκτήσουν κεφάλαιο για περαιτέρω παράνομες δραστηριότητες. Οι προτιμώμενες δραστηριοποιήσεις είναι στις πολυτελείς επενδύσεις, στην βιομηχανία ελευθέρου χρόνου, στα μίντια και στις χρηματιστηριακές - τραπεζικές εργασίες.

Ο Ali Baba και οι σαράντα τραπεζίτες λοιπόν; Χειρότερο και από αυτό. Οι τράπεζες χρησιμοποιούν το «βρώμικο» χρήμα του οργανωμένου εγκλήματος για τις νόμιμες δραστηριότητές τους. Σύμφωνα με αναφορά του ΟΗΕ η εμπλοκή των συνδικάτων του εγκλήματος διευκολύνεται από τα αναδιαρθρωτικά προγράμματα που οι υπερχρεωμένες χώρες είναι υποχρεωμένες να αποδεχθούν ώστε να έχουν πρόσβαση σε δάνεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMF).

Το οργανωμένο έγκλημα επίσης βασίζεται στην ύπαρξη των 55 «φορολογικών παραδείσων». Μεταξύ αυτών και οι νήσοι Cayman, πέμπτος κατά σειρά σπουδαιότητας παράδεισος σαν τραπεζικό κέντρο, με περισσότερες τράπεζες και εγγεγραμμένες εταιρείες, από τους κατοίκους τους. Οι παραπάνω παράδεισοι εκτός από πλυντήρια χρήματος είναι και οι συνήθεις τόποι επαφών μεταξύ κυβερνήσεων, επιχειρηματιών και των ηγετών της Μαφίας και του οργανωμένου εγκλήματος.

Το τέταρτο κομμάτι του παζλ ας το ζωγραφίσουμε με ένα ορθογώνιο που συμβολίζει τον τετράγωνο καθρέφτη, όπου η νομιμότητα και το παράνομο αλλάζουν κάθε στιγμή τα είδωλα. Σε πια πλευρά του καθρέφτη βρίσκεται ο εγκληματίας και σε ποια αυτός που τον καταδιώκει;

5) Νομιμοποίηση της βίας των παράνομων εξουσιών.

Στο καμπαρέ της παγκοσμιοποίησης, το κράτος επιδίδεται σε ένα striptease. Στο τέλος μένει να φορά μόνο τα τελείως απαραίτητα, τις δυνάμεις καταπίεσης. Μετά την απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας και με μια πολιτική τάξη μαριονέτα στις επιταγές των μεγαεπιχειρήσεων, ότι απομένει από την αρχική σύλληψη του κυρίαρχου κράτους είναι οι μηχανισμοί καταστολής στην υπηρεσία των μεγαεπιχειρήσεων του νεοφιλελευθερισμού, ενός νεοφιλελευθερισμού που προτιμά να επενδύει στην βελτίωση των εργαλείων αποτελεσματικού ελέγχου συνειδήσεων και συμπεριφορών, παρά να επενδύει σε κοινωνικές παροχές.

Έτσι η καταστολή παύει να έχει προέλευση το κράτος και τους νόμους του αλλά προέρχεται και επιβάλλεται πλέον από τους νόμους της αγοράς. Η κρατική βία δεν ασκείται πλέον εν ονόματι του λαού από τον οποίο και μόνο θα μπορούσε να αντλεί την νομιμοποίησή της, αλλά εν ονόματι των οικονομικών κέντρων και του οργανωμένου εγκλήματος που ελέγχουν μονοπωλιακά τους πολιτικούς, την κυβέρνηση και τους θεσμούς. Το μονοπώλιο της άσκησης βίας δεν ανήκει πλέον στο κράτος, αλλά δημοπρατείται από την αγορά που νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί ιδιωτικούς στρατούς και αστυνομίες.

Οι εθνικοί στρατοί και οι αστυνομίες δεν είναι πια μηχανισμοί άμυνας για την έξωθεν επιθετικότητα, αλλά για την εσωτερική καταστολή, αφού η νέα τάξη οφείλει πρωτίστως να διαφυλάξει την υπόσταση του «κράτους σουπερμάρκετ» μέσω του οποίου προωθεί τις πωλήσεις των προϊόντων της. Και όταν έρθει η στιγμή που η βία ασκείται από τον λαό, χάριν του λαού και στο όνομα του λαού, η παγκόσμια τάξη την αντιμετωπίζει σαν εισβολή. Έτσι οι μειονότητες των «ανήσυχων» ή απλά των καταπιεσμένων που εξεγείρονται και παρενοχλούν την λειτουργία του καταστήματος, ανατίθενται στους μηχανισμούς καταστολής με εντολή την με κάθε τρόπο εξουδετέρωσή τους.

Αυτή είναι η περίπτωση της επανάστασης των ιθαγενών του Zapatista National Liberation Army ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό.

Το πέμπτο κομμάτι του παζλ ας το ζωγραφίσουμε με ένα πεντάγωνο που συμβολίζει την αμερικανική στρατιωτική δύναμη. Η νέα τάξη χρειάζεται εθνικούς στρατούς και αστυνομίες σαν σώματα ασφαλείας που θα εγγυώνται την τάξη σύμφωνα με την μεγαπολιτική του νεοφιλελευθερισμού.

6) Οικονομικοί μετασχηματισμοί και οι νάνοι τους.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, τα κράτη υπό την επίθεση των οικονομικών αγορών υποχρεώνονται από τις μεγαπολιτικές να ενωθούν σε μεγαλοσχηματισμούς (ΕΟΚ, NAFTA κλπ).

Ο νεοφιλελευθερισμός όμως δεν εξαντλεί την παρέμβασή του στην «ένωση» κρατών και περιοχών, αλλά επιδιώκει και επιτυγχάνει το «σπάσιμο» του αρχικού κράτους ή περιοχής κρατών, σε άλλα μικρότερα. Αυτό είναι μία παράδοξη στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού, ενώ δηλαδή ενοποιεί τεράστιες περιοχές καταργώντας τα οικονομικά σύνορα, με το «σπάσιμο» των κρατών σε μικρότερα κομμάτια, αυξάνει τα κρατικά σύνορα. Αν κανείς αμφιβάλει ότι αυτού του είδους η παγκοσμιοποίηση είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος δεν έχει παρά να παρακολουθήσει τις συγκρούσεις που ακολούθησαν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας και την βαθιά κρίση που συγκλόνισε όχι μόνο τους πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς αυτών των κρατών αλλά και την κοινωνική τους συνοχή.

Τόσο η κατασκευή των οικονομικών μεγασχηματισμών όσο και ο τεμαχισμός των κρατών αποσκοπούν στην καταστροφή του εθνικού κράτους. Είναι η κατασκευή και ο τεμαχισμός ανεξάρτητα και παράλληλα γεγονότα; Είναι προάγγελος της επερχόμενης μεγακρίσης; Η είναι ξεχωριστά και απομονωμένα περιστατικά;

Μάλλον πρόκειται για μία εγγενή αντίφαση της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης.

Το τεμαχισμένο κράτος είναι το ιδανικό μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού. Η εξαφάνιση των εμπορικών συνόρων, η έκρηξη των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής, οι πανταχού παρούσες αγορές και οι διεθνείς συνθήκες ελευθέρου εμπορίου, όλα αυτά συντελούν στην καταστροφή του εθνικού κράτους και των εσωτερικών αγορών. Παραδόξως ο νεοφιλελευθερισμός παράγει ένα τεμαχισμένο κόσμο απομονωμένων κομματιών με στεγανά διαμερίσματα που μπορούν να συνδεθούν μόνο με εύθραυστες οικονομικές διόδους. Στη συνέχεια ο νεοφιλελευθερισμός οργανώνει το πολιτικοοικονομικό κέντρο που διευθύνει αυτόν τον πόλεμο. Οι εθνικές πολιτικές παγκοσμιοποιούνται με την έννοια ότι συνδέονται σε αυτό το ΚΕΝΤΡΟ που λειτουργεί με την λογική της αγοράς.

Στο όνομα αυτής της αγοράς αποφασίζονται οι πόλεμοι, τα δάνεια, οι διεθνείς επενδύσεις, οι διπλωματικές σχέσεις, οι αγορές και πωλήσεις των εθνικών προϊόντων, τα εμπάργκο, η πολιτική υποστήριξη, οι συγκρούσεις μεταξύ των κρατών, οι εμπορικές ομάδες, οι νόμοι της μετανάστευσης, οι νόμοι της εργασίας, με λίγα λόγια το ΚΕΝΤΡΟ θα είναι αυτό που θα αποφασίσει την επιβίωση ενός κράτους, ή το σβήσιμο του από τον χάρτη.

Το ΚΕΝΤΡΟ δεν ενδιαφέρεται για τους πολιτικούς σχηματισμούς των κρατών. Δεν το ενδιαφέρει το πολιτικό προφίλ και πιστεύω του εθνικού ηγέτη, δεν το απασχολεί αν κυβερνά μια αριστερή κυβέρνηση ή μια στρατιωτική δικτατορία, εφ’ όσον δεν υιοθετούν βλαπτικά μέτρα για το κυρίαρχο μοντέλο της αγοράς.

Ότι όμως μετράει για το ΚΕΝΤΡΟ είναι ο σεβασμός στα οικονομικά του προγράμματα, ότι έχει την μεγαλύτερη σημασία είναι να επιβληθεί η οικονομική πειθαρχία. Το κράτος που δεν θα πειθαρχήσει θα απορροφηθεί από κάποιο πειθαρχημένο γειτονικό κράτος και θα εξαφανιστεί. Για την μεγαπολιτική, οι εθνικές πολιτικές διευθύνονται από νάνους από τους οποίους απαιτείται να εφαρμόσουν τις επιταγές του οικονομικού γίγαντα του ΚΕΝΤΡΟΥ.

Στο έκτο κομμάτι του παζλ ας ζωγραφίσουμε μία μουτζούρα που συμβολίζει την λογική της μεγαπολιτικής.

7) Οι θύλακες αντίστασης.

Σύμφωνα με τον ορισμό του Tomás Segovia, είναι άλλο η αντίσταση και άλλο η πολιτική εναντίωση. Η πολιτική εναντίωση δεν αντιτίθεται σε μια εξουσία, αλλά σε μια κυβέρνηση και βρίσκει την πολιτική της φόρμα ως αντιπολίτευση. Η αντίσταση από την άλλη μεριά, δεν μπορεί να γίνει κόμμα, η αντίσταση εξ ορισμού δεν είναι προορισμένη να κυβερνήσει αλλά να αντισταθεί. (Tomαs Segovia, "Alegatorio", Mexico, 1996).

Το αλάθητο της παγκοσμιοποίησης έρχεται σε σύγκρουση με την ανυπακοή της πραγματικότητας. Ενώ ο νεοφιλελευθερισμός διεξάγει τον πόλεμό του, ομάδες διαδηλωτών και επαναστατικοί πυρήνες σχηματίζονται σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η αυτοκρατορία των χρηματοδοτών του ΚΕΝΤΡΟΥ αντιμετωπίζουν τους εξεγερμένους σαν θύλακες αντίστασης, μίας αντίστασης που δημιουργείται από τους εναπομείναντες σκεπτόμενους αλλά και όλους εκείνους που το ΚΕΝΤΡΟ θεωρεί αναλώσιμους, εξαιρούμενους και περιθωριοποιημένους.

Μόνο κοινό σημείο αυτών που αντιστέκονται είναι η επιθυμία να αντισταθούν στην νέα τάξη πραγμάτων και το έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας που διαπράττεται με τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο.

Ο νεοφιλελευθερισμός επιχειρεί αφ’ ενός να καθυποτάξει εκατομμύρια ανθρώπων που του είναι χρήσιμοι και αφ’ ετέρου να απαλλαγεί από εκατομμύρια που δεν έχουν θέση στην νέα τάξη πραγμάτων. Στο Μεξικό για παράδειγμα, το πρόγραμμα "Programme for Integral Development of the Tehuantepec Isthmus" έχει στόχο την κατασκευή μιας τεράστιας βιομηχανικής ζώνης, που θα περιλαμβάνει εργοστάσια, διυλιστήρια για την επεξεργασία του ενός τρίτου του ακατέργαστου πετρελαίου της χώρας και βιομηχανίες πετροχημικών προϊόντων. Προβλέπονται ακόμη οδοί που θα ενώνουν τους δύο ωκεανούς, σιδηροδρομικό δίκτυο και ενδεχομένως και μία νέα διώρυγα. Αυτές οι εγκαταστάσεις θα απασχολήσουν 2.000.000 ιθαγενείς. Με τον ίδιο τρόπο στα νοτιανατολικά του Μεξικού στο δάσος του Lacandona υπάρχει μακρόπνοο σχέδιο ανάπτυξης που έχει σκοπό να παραδώσει στο κεφάλαιο τις εκτάσεις των ιθαγενών που είναι πλούσιες σε πετρέλαιο και ουράνιο.

Προϋπόθεση για την παράδοση στο κεφάλαιο αυτών των εκτάσεων και στην καλύτερη δυνατή τιμή, είναι η απομάκρυνση των ιθαγενών Chiapas που δεν πρόκειται να απασχοληθούν ως εργαζόμενοι στις σχεδιαζόμενες εγκαταστάσεις. Το που θα καταφύγουν, το αν απορροφηθούν, το αν επιβιώσουν, είναι κάτι που δεν απασχολεί το ΚΕΝΤΡΟ, αφού οι Chiapas για τους σχεδιασμούς του, είναι απλά αναλώσιμοι.

Στο έβδομο κομμάτι του πάζλ ας ζωγραφίσουμε μία τσέπη που συμβολίζει τους θύλακες αντίστασης.

Έχοντας ζωγραφίσει τα επτά κομμάτια του πάζλ, διαπιστώνουμε ότι δεν εφαρμόζουν.

Αυτό είναι το πρόβλημα της παγκοσμιοποίησης που επιχειρεί να συγκολλήσει κομμάτια που δεν ταιριάζουν.

"Αν δεν μπορείς να έχεις με το μέρος σου και το δίκαιο και την δύναμη, πάντα να διαλέγεις το δίκαιο και να αφήνεις την δύναμη στον εχθρό. Και βέβαια τη μάχη δεν θα την κερδίσει αυτός που έχει το δίκαιο αλλά αυτός που έχει την δύναμη, όμως ο πόλεμος σαν σύνολο θα κερδηθεί από αυτόν που έχει το δίκαιο. Ο δυνατός ποτέ δεν θα μπορέσει να παράγει δίκαιο από τη δύναμή του, ενώ ο δίκαιος μπορεί να παράγει δύναμη από το δίκαιό του."

"If you cannot have both reason and strength,

always choose reason, and leave strength to the enemy.

In many battles, it is force that makes it possible to win a victory,

but the struggle as a whole can only be won by reason.

The strong man will never be able to draw reason from his strength,

whereas we can always draw strength from our reason.

-------------------------------------------- Old Antonio.”»