του Κώστα Κόλμερ
Τα διεθνή μέσα … μαζικής παραπληροφορήσεως προσπαθούν να πείσουν το κοινό τους ότι ο από έτους διεξαγόμενος πόλεμος μεταξύ Ρωσσίας και Ουκρανίας, εξελίσσεται 0-2 σε ποδοσφαιρικούς όρους. Δηλαδή, τον πόλεμο κερδίζει το ΝΑΤΟ όπισθεν του οποίου υπάρχει κυρίως η …Αμερική! ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Το μάτς είναι μάλλον ισόπαλον, με πολλά φάουλ, παράταση του αγώνος και πολύ υψηλό ανθρώπινο κόστος για Ουκρανούς και Ρώσσους (διά να επανέλθουμε στην καθομιλουμένη ορολογία).
Ένα έτος παρήλθε αφ ‘ης τα Ρωσσικά τεθωρακισμένα εισέβαλαν στην Ουκρανία (16.2.22), με τη πεποίθηση του Ρώσσου προέδρου Βλαδίμηρου Πούτιν μιας εύκολης επικράτησης που όμως απεδείχθη φρούδα ελπίς του.
Οι ρωγμές στην Νατοϊκή συμμαχία, από την άλλη πλευρά, δεν απεκρύβησαν, κατά την τελευταία σύνοδο των 30 υπουργών Αμύνης του Βορειοατλαντικού συμφώνου (ΝΑΤΟ), στο Μόναχο αλλά τελικώς οι δυτικοί σύμμαχοι συνεφώνησαν στην αποστολή των Γερμανικής κατασκευής βαρέων τάνκ ΛΕΟΠΑΡΝΤ2 στο Ουκρανικό μέτωπο, έπειτα απ’ την ικανοποίηση της αξίωσης του Γερμανού καγκελαρίου Όλαφ Σόλτς, να στείλουν κι οι Αμερικανοί τα αντίστοιχα τάνκ ΑΙΗΜΠΡΑΜΣ. Προσώρας όμως οι Ευρωπαϊκές χώρες αποστέλλουν στην Ουκρανία τα παρωχημένα ΛΕΟΠΑΡΝΤ 1.
Ο χρόνος, όμως, τρέχει κι επίκειται η εαρινή επίθεση των Ρώσσων που στοχεύει στη κατοχύρωση εδαφικών κατακτήσεων στις Ουκρανικές ακτές επί της Μαύρης θαλάσσης, πλήν της Οδυσσού. Τα τάνκ Λέοπαρντ2 έρχονται αλλά ο Ουκρανικός στρατός χρειάζεται τρείς μήνες για να «τα μάθει».
Η επομένη απαίτηση του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκυ, να δοθούν προηγμένα μαχητικά αεροσκάφη F-16 στην Ουκρανική αεροπορία, δεν ικανοποιήθη. Ο πρώην διοικητής των ενόπλων δυνάμεων του ΝΑΤΟ ναύαρχος Τζέημς Σταυρίδης ζωηρώς αμφιβάλλει εάν είναι αποδοτική για την άμυνα της Ουκρανίας. Η εξοικείωση των Ουκρανών πιλότων με τα F 16 απαιτεί ακόμη περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι των τάνκ.
Προσέτι ο Ουκρανός πρόεδρος Βλαντιμίρ Ζελένσκυ, ήρωας στο ΝΑΤΟ, δεν έλαβεν υπόσχεσιν εντάξεως της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά την θερμή υποδοχή τής οποίας έτυχε κατά την τελευταία επίσκεψη στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η αυτοφυής διαφθορά στο πλούσιο Ουκρανικό έδαφος φοβίζει την ευάλωτη θεσμικώς Ευρώπη (βλ.σχ. Κατάρ, Μαρόκο κλπ κλπ).
Το Ευρωπαϊκό κόστος του πολέμου σε ισοδύναμο ενεργείας υπολογίζεται σε 800 δις. ευρώ αλλά οι επιδράσεις του πολέμου στον πληθωρισμό και την Ευρωπαϊκή ανεργία είναι ανυπολόγιστες.
Αποδεικνύεται διά μίαν εισέτι φοράν, ότι οι πόλεμοι είναι χρονοβόροι, αχάριστοι κι απρόβλεπτοι. «Άπαξ και πέσει η πρώτη τουφεκιά, όλα τα επιτελικά σχέδια ακυρώνονται» είχε προειδοποιήσει ο Πρώσος στρατάρχης Μόλτκε. Πάντες αγαπούν τους νικητές ποτέ τους ηττημένους - ακόμη κι όταν είναι ήρωες.
Στην Ουκρανία, ειδικώτερον, αν κι ο πόλεμος εξερράγη επί τη βάσει εσφαλμένων εκτιμήσεων του Ρώσσου προέδρου, στην ουσία κατέστη συντόμως Ρωσσοαμερικανική σύγκρουσις, που ουδέποτε έπαυσε απ’ τον ανταγωνισμό τους για την παγκοσμία πρωτοκαθεδρία ισχύος. Με τη μόνη διαφορά ότι οι Ρώσσοι ευρίσκονται επί του πεδίου της μάχης, οι διεκδικητές του τίτλου, ενώ οι Αμερικανοί στρατηγοί τον διεξάγουν εξ αποστάσεως, χωρίς να διαθέτουν σήμερα έναν στρατηγό σαν τον Ντέηβιντ Πετρέους, που διέσωσε το κύρος της Αμερικής στο Ιράκ . Αντιθέτως, ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ Γιεν Στολτενμπέργκ ευρίσκεται εν αποδρομή.
Στο Ιράκ ήταν π α ρ ώ ν ο Πετρέους το 2009 κι ενίκησε το Ισλαμικό κράτος αλλ’ απέτυχε να υποτάξει τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν , απ’ όπου οι Αμερικανοί έφυγαν το 2020, επί προεδρίας Τζο Μπάϊντεν, χειρότερα απ’ ό,τι στη Σαϊγκόν το 1974 επί προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον.
Στην Ουκρανία, η γεωστρατηγική των εμπολέμων είναι επισφαλής επί του παρόντος και μάλλον αποτυγχάνει:
· Ο μεν Ρώσσος πρόεδρος Πούτιν απέτυχε να «απομονώσει» την Ουκρανία απ’ το ΝΑΤΟ, με την συμφωνία του Μίνσκ (2015) και έπεσε στην Αμερικανική «παγίδα» όταν προσπάθησε ν’ αποφύγει «την περικύκλωση» από το ΝΑΤΟ. Με την επίθεση της Ρωσσίας στην Ουκρανία προσείλκυσε στη Δυτική συμμαχία δύο ουδέτερες (προηγουμένως) χώρες: τη Σουηδία και Φιλλανδία κι… επέτυχε να επανεξοπλίσει τη Γερμανία που τρόμαξε ακόμη και ουδέτερες χώρες όπως η Αυστρία και Ελβετία .
· Οι δε Αμερικανοί, κληρονόμοι της πολιτικής των Κλίντον-Ομπάμα και των «ακαδημαϊκών» συμβούλων του ομογαλάκτου προέδρου Τζό Μπάϊντεν, επεχείρησαν να φέρουν το ΝΑΤΟ ως τη Γεωργία και Μολδαβία αλλά δεν εδιδάχθησαν τίποτε από την ήττα στο Αφγανιστάν απ’ όπου έφυγαν νύκτωρ. Τώρα κινδυνεύουν να αποδιώξουν απ’ την συμμαχία την Τουρκία, που αρνείται να δεχθή την Σουηδία στο ΝΑΤΟ, για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης - εκλογές γαρ έχει ο Ερντογάν αλλά τον κτύπησε ο Εγκέλαδος.
· Οι Γερμανοί κυβερνώντες, εξ άλλου, δεν εσκέφθησαν πόσον αντιδημοφιλής στη Γερμανία είναι πρόταση να ξαναστείλουν τα τανκ των εναντίον των Ρώσσων και μάλιστα άνευ ανδρών της Μπούντεσβερ. Τα «Πάντσερ» του τρίτου Ράϊχ απέτυχαν στο Κούρσκ της πρώην Σοβιετικής Ρωσσίας το 1943 και τα εξελιγμένα «Τάϊγκερ» ακινητοποιήθησαν (αρουραίοι έφαγαν το περίβλημα των καλωδίων τους) στο Στάλινγκράντ απ’ όπου άρχισε η κατάρρευση του Χιτλερισμού. Ακόμη επιζούν στην Γερμανία μερικοί στρατιώτες της Βέρμαχτ απ’ τους λίγους που διεσώθησαν από τους Ρώσσους του στρατηγού Βασίλι Κόνιεφ και ενθυμούνται την τραγωδία της στρατιάς του φον Πάουλους. Ο σημερινός καγκελάριος Όλαφ Σόλτς δεν είναι «φύρερ» και συναντά δυσκολίες ακόμη και μέσα στην κυβέρνηση του για την περαιτέρω κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία.
· Το ΝΑΤΟ, ένας παρωχημένος οργανισμός… «ανασφαλείας» της Ευρώπης (βλ.Κύπρος, Σερβία, Μολδαβία προσεχώς), απέκτησε νέο αντικείμενον: το Ουκρανικό μέτωπο, κι έτσι οι 35.000 υπάλληλοι του εξησφάλισαν την συνέχιση των παχυλών μισθών και προνομίων των.
· Μέχρις στιγμής, οι Αμερικανοί δεν επανέλαβαν το λάθος του βομβαρδισμού του Βελιγραδίου επί 77 ημέρες το 1999, διότι με την Μόσχα ο κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου δεν αποκλείεται.
Το κόστος του πολέμου επί του παρόντος φέρει ο Ουκρανικός λαός που βλέπει τις πόλεις του να καταστρέφονται και τις ένοπλες δυνάμεις των ν’ αποδεκατίζονται. Η Πολωνία δεν απέχει πολύ και οι Βαλτικές χώρες είναι ευάλωτες στις Ρωσσικές δυνάμεις του Καλίνινγκραντ, πρώην Καίνιξμπεργκ, που κληρονόμησε η Ρωσσία την εποχή διαλύσεως της ΕΣΣΔ το 1989.
Ανάλογες απώλειες με τον Ουκρανικό στρατό υφίστανται κι οι Ρώσσοι αλλά χώρα μεγάλη με μεγάλο πληθυσμό, μπορεί να ανθέξει μακρά παράταση του πολέμου , όπως απέδειξε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι ζημίες της Ρωσσικής οικονομίας άρχισαν να γίνονται αισθητές με τις εμπορικές κυρώσεις της Δύσεως που επιτείνονται.
Συνελόντι ειπείν, οι γεωστρατηγικές επιδιώξεις αμφοτέρων των υπερδυνάμεων, Αμερικής και Ρωσσίας, αποδεικνύονται εσφαλμένες και στηριγμένες εις λανθασμένες πληροφορίες. Υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις των και τώρα ψάχνουν για μεσολαβητή ως ο… Ερντογάν, που όμως έχει την ιδική του ατζέντα και τεράστια προβλήματα μπροστά του.
Εν τούτοις, ο μεν Ρωσσικός στρατός είναι πολύ μεγάλος εν συγκρίσει με τον Ουκρανικό (1,5 εκατομμύριο , έναντι 350.000), διαθέτει πυραυλικό δυναμικό και υπεροχή στον αέρα. Είναι δύσκολο να ηττηθή και να εκδιωχθή από την Κριμαία, η δε Αμερική πολιτικώς δεν αντέχει άλλη μια γεωπολιτική ήττα ούτε να παραδεχθεί την προσάρτηση της νοτιοανατολικής Ουκρανίας απ’ την Ρωσσία. Συνακόλουθος θα ήταν τότε μία εισβολή της Κίνας στην Ταϊβάν και η προσάρτηση της βορείας Κύπρου απ’ την Τουρκία.
Αυτός είναι ο λόγος που οι γεωπολιτικές εισβολές πρέπει να καταδικάζονται στην Ελλάδα ακόμη και όταν έχουν κάποια λογική εξήγηση. Ο Ουκρανικός πόλεμος υπήρξε μεγάλη δοκιμασία για τις Ελληνορωσσικές σχέσεις κι ο πόλεμος θα παραταθή μέχρις ότου ευρεθή ένας νέος Χένρυ Κίζινγκερ, με μία φόρμουλα ειρήνευσης είτε εάν αντικατασταθή ο πρόεδρος Πούτιν στην Ρωσσική ηγεσία - πράγμα που δεν αποκλείεται.
Ταχεία κατάληξη του πολέμου δεν φαίνεται στον ορίζοντα όσο και αν το επιθυμούν οι σιωπηρές πλειοψηφίες στην Αμερικήν και Ρωσσίαν. Τελικώς είναι εκείνες που καταβάλλουν το κόστος, ανεξαρτήτως της εκβάσεως του πολέμου.
Ήδη, οι διεθνείς τιμές του φυσικού αερίου υποχωρούν και το δολλάριο κερδίζει έδαφος απέναντι στα ξένα νομίσματα ενώ τα επιτόκια ανεβαίνουν και δεν θα τα ξαναδούμε «μηδενικά».
Αυτές είναι «παράλληλες απώλειες» που δεν αποδίδονται συνήθως στην εμπόλεμη κατάσταση στην Ευρώπη. Υπάρχει, πάντως, μία αδιόρατη συνάφεια που δεν διαφεύγει της προσοχής ενώ τα απρόοπτα δεν αποκλείονται.
Όπως στην Τουρκία, μετά τον τρομακτικό σεισμό της 6ης Φεβρουαρίου ε. έ. , που άφησε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και ένα ρήγμα 500 χλμ. εμφανές στην επιφάνεια της γης. Ο Τουρκικός λαός καλείται να επουλώσει τις πληγές που άφησε πίσω του ο σεισμός και ν’ αποδοκιμάσει την κυβέρνηση Ερντογάν στις εκλογές -αν γίνουν – αλλ’ ήταν μεγάλο λάθος του που έδωσε την προσοχή στον Ουκρανικό πόλεμο παρά στον έλεγχο κατασκευής των κτιρίων στην νοτιοδυτική τμήμα της Τουρκίας που αντιπροσωπεύει το 20% του ΑΕΠ της.
Οι εμφανείς αποτυχίες των Πούτιν, Μπάϊντεν Στόλτενμπεργκ και Ερντογάν στην προάσπιση της ειρήνης δικαιώνουν για άλλη μια φορά τον Θουκυδίδη, που στηλίτευε την ύβριν της ανεξελέγκτου εξουσίας.
================
Σχόλια