Η «τέχνη» του αρπαχτικού

την

Εμείς και στην υπόθεση Καϊλή, το τεκμήριο αθωότητας θα το σεβαστούμε. Αλλά θα πούμε κάτι για τη γενιά στελεχών (εκσυγχρονιστών και πλέον εν πολλοίς μητσοτακικών). ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

μείς και στην υπόθεση Καϊλή, το τεκμήριο αθωότητας θα το σεβαστούμε. Επομένως δεν θα εκδώσουμε καταδίκες, αλλά θα γράψουμε μερικά πολιτικά συμπεράσματα για μια πολιτική γενιά στελεχών (εκσυγχρονιστών και πλέον εν πολλοίς μητσοτακικών) που τα προηγούμενα χρόνια εξάσκησαν με μεγάλη επιτυχία την τέχνη του αρπαχτικού.

Τα αρπαχτικά είναι σαν τις ακαθαρσίες: εκεί που τα πολιτικά νερά λιμνάζουν, γιατί η κοινωνία απέχει και οι τεχνικοί της εξουσίας κάνουν κουμάντο, αυτά ανθούν. Όλως τυχαίως, μας έρχεται στο μυαλό ως μια τέτοια περίοδος εκείνη του εκσυγχρονισμού ή της δεξιάς στροφής του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν ο μετασχηματισμός δίνει τη θέση του στην ΤΙΝΑ, προφανώς το βασικό διακύβευμα γίνεται η διαχείριση, οπότε οι «ειδήμονες» της πολιτικής και οι διαχειριστές του ίδιου μοντέλου εξουσίας μοιάζουν καταλληλότεροι. Όπως δε, είναι γνωστό, η διαχείριση προς όφελος του κατεστημένου συνδυάζεται πάντα με τα κατάλληλα, νομότυπα ή παράνομα, υλικά ανταλλάγματα. Εξ ου και η τέχνη του αρπαχτικού ενδημεί σε αυτούς τους κύκλους.

Τα αρπαχτικά συνήθως εμφανίζονται αρχικώς με αθώα χαμόγελα και αφόρητες κοινοτοπίες: «είμαι γυναίκα», «είμαι νέος» κλπ. Πάνε πάντα με το κύμα και με την εξουσία, αλλά με μια φαινομενική αφέλεια. Εμφανίζονται ως ανώδυνα, χωρίς πολλές κόντρες και εντάσεις. Έπειτα, βλέπεις αυτά τα αρπαχτικά παντού. Ξαφνικά αποκτούν μια δημοφιλία στους κύκλους της εξουσίας που σε αιφνιδιάζει. Ώσπου να καταλάβεις τι συμβαίνει, μέσα ενημέρωσης, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες χαριεντίζονται μαζί τους, παρά την προφανή ανοησία τους ή μάλλον εξαιτίας αυτής. Με το που αποκτούν ένα κομμάτι εξουσίας αρχίζουν να φτύνουν τους από κάτω και να γλύφουν τους από πάνω. Τους κατατρέχει πάντα το άγχος ότι η ήττα και η φτώχεια κολλάνε. Ο πολιτικός εκτσογλανισμός πάει χέρι-χέρι με την ανοιχτή διαφθορά. Όσο μάλιστα πιο πολύ διαφθείρονται, τόσο πιο πιστά υπηρετούν το χέρι που τους ταΐζει: ολιγάρχες, ξένες πρεσβείες, πιο υψηλόβαθμους πολιτικούς παράγοντες, λομπίστες κλπ. Συνήθως εκστομίζουν όλη την προπαγάνδα της εξουσίας και αγοράζουν και κανένα πτυχίο για να το πουλάνε, ως εγγύηση αξιοπιστίας της μπουρδολογίας τους. Είναι οι πρόθυμοι για όλα, τιποτόφρονες.

Η Ε.Ε., ως νέο κέντρο των λόμπι προφανώς και στον πυρήνα της αποτελεί ιδεώδη τόπο για αρπαχτικά. Το ότι συνελήφθη η αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου δεν αποδεικνύει ότι οι μηχανισμοί της Ε.Ε. δουλεύουν σωστά. Αν δούλευαν, δεν θα είχε χρειαστεί να κινηθεί η βελγική αστυνομία. Άπαξ και η τελευταία είναι εκείνη η οποία παρεμβαίνει, έχουμε την ξεκάθαρη απόδειξη ότι η διαφθορά δεν μαζεύεται στην Ε.Ε. με τίποτα. Ο μεγάλος πλούτος, εταιρικής ή κρατικής προέλευσης κάνει πάρτι και λαδώνει τους πάντες. (Παρεμπιπτόντως, ακόμα να μάθουμε τις συμβάσεις με τις μεγάλες φαρμακευτικές για τα εμβόλια της πανδημίας, όπως και πού πάνε τα όπλα που στέλνουμε στην Ουκρανία). Φυσικά επίσης, η Εύα Καϊλή πρωταγωνιστούσε στον «πόλεμο κατά του λαϊκισμού», του Μαδούρο, του Λουκασένκο, του Πούτιν (όπως και εναντίον οποιουδήποτε άλλου μιλούσε άσχημα για τους υπερατλαντικούς φίλους της), ενώ είχε πολύ στενές σχέσεις με την επίσημη δεξιά. Και όχι, κανείς μας δεν πίστεψε ότι είχε κάνει τη δήλωση υπέρ του Κατάρ επειδή μελέτησε τα στοιχεία, ούτε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έπεσε από τα σύννεφα. Θα ακούσουμε δε, με μεγάλο ενδιαφέρον τι έχει να πει η κ. Καϊλή και αν θα «δώσει» πρόσωπα και καταστάσεις.

  • Εν προκειμένω ας μείνουμε στο εξής: το αρπαχτικό αποτελεί το βασικό ανθρωπότυπο της εποχής μας σε ό,τι αφορά την πολιτική ζωή. Μιας εποχής κυριαρχίας της δεξιάς και της παρακμής ή αν προτιμάτε της δεξιάς παρακμής, κάθε είδους. Το σύστημα έχει σαπίσει και το κατεστημένο μπροστά στους κινδύνους που σωρεύονται θα φύγει μόνο αφού θα ξηλώσει και τα πόμολα.
Υ.Γ.: Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα μπορούσε να έχει διαγράψει την κ. Καϊλή για πολιτικούς λόγους. Δεν το έκανε. Τη διέγραψε κατόπιν εισαγγελικής παρέμβασης. Τώρα είναι αργά για να αντλήσει πολιτικά κέρδη, γιατί οι εισαγγελείς τον πρόλαβαν.
================
Blogger: 
...και ενώ γίνεται της ...παρακολουθήσεως... είναι απορίας άξιο, γιατί κανένα μέσο, μα κανείς "δημοσιογράφος"  δεν γράφει για τον μεγάλο κοριό που όλα τα βλέπει και ...κατευθύνει... 

 ==============

την
την
 =========================

Tο κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στον «Ημεροδρόμο» στις 29 Αυγούστου του 2017. Ήταν εκείνη την περίοδο που η κυρία Εύα Καϊλή είχε δηλώσει: «Κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού μου (…). Κομμουνιστές εγκληματίες έκαψαν το σπίτι της οικογένειάς μου, αφού το καταλήστεψαν».

Είναι η ίδια κυρία ευρωβουλευτής που φέρεται τώρα να εμπλέκεται σε σκάνδαλο διαφθοράς στις Βρυξέλλες αφού πρώτα εμφανίστηκε να αποθεώνει το Κατάρ του ματωμένου Μουντιάλ, εκτιμώντας πως είναι «πρωτοπόρο» στα εργασιακά δικαιώματα! 

Σας ευχόμαστε καλή ανάγνωση: 

Εύα Καϊλή: «Τίνος εγγονή εισ’ εσύ παιδάκι μου»;

 «Κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού μου (…). Κομμουνιστές εγκληματίες έκαψαν το σπίτι της οικογένειάς μου, αφού το καταλήστεψαν».

    Είναι γνωστή η παραπάνω κραυγή πολιτικής (και ιστορικής) απόγνωσης που πρόσφατα βγήκε από τα χείλη της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ κυρίας Εύας Καϊλή, η οποία με την μαρτυρία της πρόσθεσε το δικό της λιθαράκι αλήθειας ώστε να θυμηθούν οι παλιοί και να γνωρίσουν οι νέοι τα… εγκλήματα των κομμουνιστών.

    Που έγιναν αυτά που λέει η κυρία Καϊλή; Στην Κωνσταντία Μακεδονίας, όπως μας πληροφόρησε.

    Μόνο που, ξέρετε, με την διήγηση της κυρίας Καϊλή υπάρχουν μερικά προβλήματα. Και για την ακρίβεια: Δεν συμφωνούν οι ημερομηνίες…

    Εξηγούμαστε:

    1) Το μόνο γνωστό και ιστορικά καταγεγραμμένο συμβάν την περίοδο του Εμφυλίου στην Κωνσταντία Μακεδονίας (έργο του μεταβαρκιζιανού κράτους, αλλά αυτό ας το προσπεράσουμε για να μην ταλαιπωρήσουμε περαιτέρω το μυαλουδάκι  της κυρίας Καϊλη) λαμβάνει χώρα τον Φλεβάρη του 1947. Τότε, λοιπόν, θα ήταν που οι «κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού» της Εύας. Σίγουρα, πάντως, δεν γίνεται να της «σκότωσαν τον παππού», να «έκαψαν» και «καταλήστεψαν σπίτια» μετά το ’49, αφού μετά το 1949 οι «εγκληματίες κομμουνιστές» είχαν βρει αυτό που τους άξιζε στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στα Μακρονήσια και στον Αη Στράτη – και ουχί… Αη Στρατή (!) όπως τον εκφωνούσε στο MEGA η κυρία Καϊλή.

    2) Όπως μαθαίνουμε η κυρία Καϊλή γεννήθηκε το 1978 (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%8D%CE%B1_%CE%9A%CE%B1%CF%8A%CE%BB%CE%AE). Και τώρα θα πείτε και τι μας νοιάζει και γιατί ασχολούμαστε με την ηλικία μιας κυρίας. Απάντηση: Περιμένετε…

    3) Στις 9/6/2014 δημοσιεύτηκε άρθρο αφιερωμένο στην κυρία Καϊλή στο «Πρώτο Θέμα» με προσωπικές της φωτογραφίες και περιγραφές από την προσωπική της ζωή (http://www.protothema.gr/politics/article/385706/o-europaradeisos-ehei-plana-gia-tin-eua/). Εκεί, λοιπόν, ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε:

    α) «Ο πατέρας της, Αλέξανδρος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Λύκειο και βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος μηχανικός στο ΑΠΘ. Στα 23 του χρόνια έχει ήδη γίνει πατέρας της Εύας…»

    Αλλά: Αν ο πατέρας της Εύας – που, παρεμπιπτόντως  παλιότερα ρεπορτάζ ανέφεραν ότι ο πρωην υπουργός Υγείας Αδωνης Γεωργιαδης τον είχε διορίσει πρόεδρο του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου (http://www.koutipandoras.gr/article/resital-axiokratias-apo-adoni-poy-diorise-ton-patera-tis-kaili-proedro-toy) –  το 1978 που γεννήθηκε η Εύα ήταν 23 ετών, τότε εκείνος γεννήθηκε το 1955. Συνεπώς τον μπαμπά του μπαμπά της Εύας δεν μπορεί να τον «σκότωσαν οι κομμουνιστές» το 1947, γιατί τότε εκείνος δεν θα μπορούσε – οχτώ χρόνια αφότου τον «σκότωσαν οι κομμουνιστές» – να έχει γεννήσει τον μπαμπά της Εύας και έτσι η Εύα δεν θα είχε παππού…

    Μήπως, όμως, οι εγκληματίες κομμουνιστές «σκότωσαν τον (άλλον) παππού» της Εύας, τον παππού, δηλαδή, από την μεριά της μαμάς της;

    Αυτή η εκδοχή θα ήταν μια κάποια λύση στο πρόβλημα, αλλά και πάλι το ίδιο δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος», στηριγμένο σε διηγήσεις της ίδιας της Εύας, περιπλέκει τα πράγματα. Ιδού πως μας λέει το δημοσίευμα ότι η Εύα περνούσε σαν παιδάκι τα καλοκαίρια της:  

β) «…τα ξένοιαστα καλοκαίρια στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, όπου ζούσε ο παππούς και η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας της, ήταν οι στιγμές όπου αποκαλυπτόταν η πιο αλέγκρα, έντονη πλευρά της».

    Τι μαθαίνουμε εδώ; Μα ότι μετά το 1978 που γεννήθηκε η Εύα, η Εύα ζούσε ξένοιαστα καλοκαίρια με τον ολοζώντανο παππού (και την γιαγιά) από την μεριά της μαμάς της.

    Συνεπώς – από το 1978 και μέχρι τουλάχιστον που η Εύα ήταν παιδούλα – ούτε αυτόν τον παππού της Εύας τον «σκότωσαν οι κομμουνιστές». Εκτός αν η Εύα τα ξένοιαστα καλοκαίρια, όταν και «αποκαλυπτόταν η πιο αλέγκρα, έντονη πλευρά της», τα περνούσε με το φάντασμα του παππού της…

    Βεβαίως δεν αρνούμαστε ότι η κυρία Καϊλή γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας την οικογενειακή της κατάσταση. Ίσως όχι τόσο καλά όσο κατέχει την ιστορία περί τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», αλλά (θα πρέπει να) την γνωρίζει. 

    Την επόμενη φορά, συνεπώς, που θα μιλήσει για τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», ας κάνει τις απαραίτητες διορθώσεις σε εκείνο το αφιέρωμα που της είχε κάνει το «Πρώτο Θέμα».

    Μέχρι τότε, πάντως, εμείς ενθυμούμενοι πως αντιμετώπιζαν τέτοια θέματα οι δικοί μας παππούδες, δικαιούμαστε να αναρωτιόμαστε: «Τίνος εγγονή είσ’ εσύ παιδάκι μου»;

 =================

 

 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου