George Tsolas & 

Alexandros Drivas

Φίλες και φίλοι

Η κατάσταση στις σχέσεις μας με τους Τούρκους βρίσκεται στην πιο κρίσιμη φάση της, μετά το 1974. Οφείλουμε να είμαστε ενωμένοι σαν μια γροθιά, αποφασισμένοι, ανυποχώρητοι και ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΙ, διότι μόνο τότε θα κατανοήσουμε το μέγεθος της απειλής, ιδίως τώρα που συμπληρώνεται ένας αιώνας από την Μικρασιατική Καταστροφή και την ίδρυση του νέου κράτους της Τουρκίας, βάση της οποίας υπήρξε η Συνθήκη της Λωζάνης.

Τη Συνθήκη της Λωζάνης όμως η #Τουρκία δεν την τήρησε ποτέ.

Το 1941 και ενώ η #Ελλάδα τελούσε υπό γερμανική κατοχή, όλοι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης ηλικίας από 25 έως 45 ετών στρατολογήθηκαν και στάλθηκαν σε τάγματα εργασίας (amele taburlarι) στα βάθη της χώρας. Ακολούθησε ο διωγμός των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης σε δύο φάσεις:

Με τα Σεπτεμβριανά του '55 και με τις απελάσεις των ετών '64-'65.

Την ίδια περίοδο, το '63, άρχισε να υποδαυλίζει τις ταραχές στην Κύπρο, που κατέληξαν στην παράνομη εισβολή και κατοχή του νησιού το '74.

Η Συνθήκη της Λωζάνης δεν τηρήθηκε ούτε στην αυτονομία που προβλεπόταν για τα νησιά #Ίμβρος και #Τένεδος, των οποίων ο ελληνικός πληθυσμός στην συντριπτική του πλειονότητα τα εγκατέλειψε τη δεκαετία του 1960, μετά από τους απηνείς διωγμούς που υπέστη.

Αφού «τακτοποίησε» αυτά τα ζητήματα, ο τουρκικός αναθεωρητισμός στράφηκε στο #Αιγαίο, αρχικά επιχειρώντας το «γκριζάρισμα» νησιών και νησίδων, αρχής γενομένης από τα Ίμια (1996).

Η Τουρκία σήμερα δεν αρκείται στις «γκρίζες ζώνες». Διεκδικεί μερίδιο από την κυπριακή και ελληνική ΑΟΖ (Καστελλόριζο), το μισό Αιγαίο και διεκδικεί 18 ή και περισσότερα ελληνικά νησιά ως «κατεχόμενο τουρκικό έδαφος». O Recep Tayyip Erdoğan από το 2016 με δημόσιες δηλώσεις του ξεκίνησε να αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάνης αναφερόμενος και στον «Όρκο του Έθνους». Το 2017 το «Κέντρο Στρατηγικών Ερευνών “Νέα Τουρκία”, εξέδωσε έναν ογκώδη τόμο 1450 σελίδων αφιερωμένο στο «Misak-ı Millî». Ο Recep Tayyip Erdoğan προλόγισε την έκδοση με ένα κείμενο που χαρακτηρίστηκε ως το «μανιφέστο» του. Σε αυτό γράφει:

«Η Βουλή των Οθωμανών κήρυξε το Misak-ı Millî, δηλαδή τη διεκδίκηση των ελάχιστων εδαφών που θα μπορούσαμε να αποδεχθούμε. Η Εθνοσυνέλευση που συγκλήθηκε μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας αποδέχθηκε πλήρως το εθνικό σύμφωνο που πρόσθετε στα σύνορα μας τη Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Χαλέπι, τη Δυτική Θράκη, το Μπατούμ, την Κύπρο και μερικά Νησιά. (...) »Αρνούμαστε να φυλακίσουμε το έθνος μας με το ένδοξο παρελθόν, στην στείρα ιστορική περίοδο που δεν συμπληρώνει ούτε εκατό χρόνια. Μπορείτε να αντιληφθείτε το ενδιαφέρον και την ανάμειξη μας στα τεκταινόμενα στη #Συρία, την Αίγυπτο, το #Ιράκ, τη #Λιβύη, τα #Βαλκάνια και τον Καύκασο, ατενίζοντας το ιστορικό παρελθόν μας. Η Ιστορία θα δώσει την καλύτερη απάντηση σε αυτούς που λένε “τι δουλειά έχει η #Τουρκία σε αυτά τα μέρη; Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα και τις προσπάθειες μας. (...) Πρωταρχικός όρος του αγώνα μας είναι να μην ξεχαστεί το Misak-ı Millî”. Είναι ολοφάνερο: Δεν έληξε ακόμα ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος".

Ο «Όρκος του Έθνους»

Στις 28 Ιανουαρίου 1920 το τελευταίο οθωμανικό κοινοβούλιο, της ηττημένης στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ψήφισε έξι αποφάσεις που όρισαν τις κόκκινες γραμμές των συνόρων του νέου τουρκικού έθνους-κράτους. Το ψήφισμα αυτό, που ονομάστηκε «Όρκος του Έθνους» («Misak-ı Millî»), δημοσιεύτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1920 και όριζε ως τουρκικά εδάφη ολόκληρη τη Θράκη, δηλαδή, εκτός από την ανατολική, τη δυτική που σήμερα ανήκει στην Ελλάδα και τη βόρεια που ανήκει στη Βουλγαρία, τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, την περιοχή της Αντιόχειας (σημερινό Hatay της Τουρκίας), τα βόρεια εδάφη των σημερινών συριακών επαρχιών Χαλεπιού, Ράκκα και Χασάκα, δηλαδή το συριακό #Κουρδιστάν, ολόκληρο το βόρειο Ιράκ, δηλαδή το ιρακινό Κουρδιστάν, τις επαρχίες της Μοσούλης και του Κιρκούκ, μέρος από την ιρανική επαρχία του Δυτικού Αζερμπαϊτζάν, τον σημερινό αζέρικο θύλακα του Νακχιβάν στα νότια της Αρμενίας και την Αζαρία (Κολχίδα) της σημερινής Γεωργίας. Ο «Όρκος του Έθνους» προκάλεσε τότε την άμεση αντίδραση των δυτικών συμμάχων, οι οποίοι στις 16 Μαρτίου 1920 κατέλαβαν την #Κωνσταντινούπολη. Αφοσιωμένοι στον «Όρκο του Έθνους» Οθωμανοί βουλευτές διέφυγαν στην Άγκυρα και εκεί ίδρυσαν τηn «Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση», υπό τον Mustafa Kemal Atatürk, κηρύσσοντας τον λεγόμενο «Πόλεμο της Ανεξαρτησίας» που έληξε με την δική μας Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1923 η τουρκική διπλωματία στη Λωζάνη διαπραγματεύτηκε έχοντας στον νου της τον χάρτη του «Όρκου του Έθνους». Τελικά συμβιβάστηκαν πρόσκαιρα με λιγότερα και υπέγραψαν τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Σήμερα, παραμονές των 100 χρόνων από τότε, επανέρχονται στη διεκδίκηση των στόχων του "Εθνικού Όρκου" Misak-ı Millî. Γι' αυτό και οι τωρινές εντεινόμενες απειλές που εκτοξεύουν έχουν μεγάλη βαρύτητα και καθιστούν απαραίτητη την απόλυτη εγρήγορση και ετοιμότητα σύσσωμου του Ελληνισμού, προκειμένου να τους δοθεί η κατάλληλη συντριπτική απάντηση.

Τα όνειρά τους για την υλοποίηση των στόχων του Misak-ı Millî, πρέπει να τα θάψουμε μια για πάντα στον βυθό του Αιγαίου ΜΑΣ.

Στην πρώτη εικόνα (αριστερά) επάνω ο χάρτης προ της Συνθήκης της Λωζάνης (στον οποίο θέλουν να επιστρέψουν) και κάτω ο σημερινός (μετά τη Λωζάνη) χάρτης της Τουρκίας.

Στην δεύτερη εικόνα (δεξιά) τα απαράγραπτα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα: Στο ιστορικό Αιγαίο υπάρχει μία μόνο «Γαλάζια Πατρίδα»: η ΕΛΛΗΝΙΚΗ!!!

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

========================

 

Πάμε για πόλεμο;

Tου Άγη Βερούτη

Μετά από μια εικοσαετία στο τιμόνι μιας χώρας, οποιοδήποτε σύστημα εξουσίας έχει κυβερνήσει με σιδερένια γροθιά, έχει πολλούς λόγους να ανησυχεί για την επόμενη μέρα της απώλειας της εξουσίας.

Ειδικά αν στην προηγούμενη εικοσαετία το σύστημα αυτό έχει εδραιωθεί όχι κερδίζοντας την λαϊκή ψήφο με τις φιλολαϊκές πολιτικές του, αλλά φυλακίζοντας δημοσιογράφους και κλείνοντας σωρηδόν μέσα ενημέρωσης, αλλάζοντας το Σύνταγμα της χώρας για να επιβληθεί στην αντιπολίτευση και κλείνοντας φυλακή ή εξορίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες κρατικά στελέχη στρατιωτικούς καριέρας και δικαστές λόγω υποστήριξης άλλων πολιτικών.

Περιγράφω φυσικά τη σημερινή κατάσταση στην γειτονική Τουρκία, στην οποία υπό την αιγίδα του Ερντογάν το ισλαμιστικό συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας εκτόπισε και κυνήγησε τους μετριοπαθέστερους κοσμικούς Κεμαλιστές και αποδόμησε το αντίστοιχο δικό τους σύστημα εξουσίας που είχε δημιουργήσει τους δεσμούς με την ανεπτυγμένη δύση στις προηγούμενες δεκαετίες.

Δυστυχώς για τους γείτονες της Τουρκίας, για να διατηρήσει το έρεισμά του στον πληθυσμό της χώρας του, το σύστημα Ερντογάν δεν αρκέστηκε στην εισαγόμενη ευημερία από την εκβιομηχανοποίηση που του προσέφεραν οι αθρόες επενδύσεις από την βιομηχανική βόρεια Ευρώπη, αλλά δημιούργησε ένα αφήγημα αναθεωρητισμού και αλυτρωτισμού για τα μεγαλεία του παρελθόντος, της εποχής των αυτοκρατοριών που προηγήθηκαν της τωρινής των εθνών-κρατών και οδεύουν προς την παγκοσμιοποίηση της υφηλίου.

Στο πλαίσιο αυτού του αφηγήματος, η Τουρκία υπό τον Ερντογάν υποστήριξε τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης μαζί με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στις χώρες της Βορείου Αφρικής και συνεργάστηκε με τις δυνάμεις του ISIS που αποπειράθηκαν την ίδρυση του Χαλιφάτου, με διάφορους τρόπους μεταξύ των οποίων την δρομολόγηση οπλισμού και εθελοντών προς τις περιοχές υπό τον έλεγχο του ISIS και την κλεπταποδοχή του πετρελαίου από τα υπό την κατοχή του ISIS εδάφη.

Η αδιαφορία για αυτές τις "διασυνδέσεις” του καθεστώτος Ερντογάν από τις χώρες που έβλεπαν την Τουρκία ως "ευκαιρία”, ως την "Κίνα της Ευρώπης” για τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες, με φτηνά εργατικά και την αδιαφορία των αρχών της για περιβαλλοντικές και εργοδοτικές υποχρεώσεις, οδήγησε από την μια στην ενίσχυση της οικονομίας της γείτονος, και από την άλλη σε τεράστιες κοινωνικές πιέσεις όταν το νόμισμα κατρακύλησε με το πρώτο σύννεφο στην παγκόσμια οικονομία.

Από την άλλη, το σύστημα εξουσίας του Ερντογάν πέτυχε να αποκτήσει τον απόλυτο έλεγχο της χώρας κάνοντας ανακατανομή του πλούτου από την κλασσική Κεμαλική επιχειρηματική ελίτ στους υποστηρικτές του δικού της καθεστώτος, παρότι ο υπερπληθωρισμός ξεκοίλιασε την εργατική και την αγροτική τάξη, ενώ η αστική μεσαία τάξη είδε ακόμα μεγαλύτερη φτωχοποίηση σε ένα εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα.

Τί κάνει λοιπόν ένα σύστημα εξουσίας που βλέπει να χάνει παταγωδώς στο πεδίο της καθημερινότητας και της οικονομίας ενώ την επόμενη χρονιά έρχονται εκλογές;

Και μάλιστα όταν η απώλεια της εξουσίας, που διαφαίνεται νομοτελειακή, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε διορθωτικές ενέργειες για τον βίαιο εκτοπισμό και τους διωγμούς ενάντια στους  κοσμικούς κεμαλιστές στα προηγούμενα χρόνια;

Φυσικά προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή του λαού από την οικονομία και την καθημερινότητα που τα πάει χείριστα, σε ένα εξωτερικό γεγονός που εύχεται να πετύχει μια φτηνή και εύκολη "νίκη” συνεπαίρνοντας το λαϊκό αίσθημα με εθνικιστικές κορώνες, ψευδαισθήσεις ερχόμενων παχιών αγελάδων από την κατάκτηση εδαφών άλλων χωρών στο πλαίσιο ενός σχεδίου επαναφοράς μιας "νεοαυτοκρατορικής” κρατικής δομής που κατέστη εκτός πραγματικότητας πριν από έναν αιώνα.

Μετά από την χθεσινοβραδυνή παράκρουση του ιδίου του Ερντογάν χθες βράδυ όπου μπήκε στην διαδικασία να στείλει μια ομοβροντία από τουίτ στα Ελληνικά, προφανώς απευθυνόμενος στην Ελληνικό λαό και ουχί στην κυβέρνηση, είναι προφανές ότι το σύστημα Ερντογάν βλέπει ως φθηνότερη πιθανή λύση στην απώλεια της εξουσίας έναν πόλεμο με την Ελλάδα, ειδικά όταν την ίδια στιγμή μαίνεται άλλος αναθερητικός πόλεμος εντός της Ευρώπης, ανάμεσα στην Ρωσία και την Ουκρανία.

Είναι πιθανότερο να προκαλέσει πόλεμο με την Ελλάδα ο Ερντογάν πριν τις εκλογές του από ότι όχι. Αυτό απλά διότι η πιθανότητα απώλειας της εξουσίας από τις κοσμικές δυνάμεις της Τουρκίας στις επερχόμενες εκλογές περιλαμβάνει εφιαλτικά σενάρια για το σύστημα εξουσίας του και τους οπαδούς του.

Η Ελλάδα το μόνο που μπορεί να κάνει πλέον είναι να εξασφαλίσει ότι ο πόνος και οι ζημιές που θα του προκαλέσει ως αντίποινα, αν εκείνος κάνει το απονενοημένο και κινηθεί εναντίον της Ελλάδος, θα είναι τόσο βαθιές και δυσανάλογα μεγάλες που το όποιο πρόσκαιρο αφηγηματικό κέρδος του θα μοιάζει με μπαξίσι.

Δεν ξέρω αν για αυτά τα προαποφασισμένα αντίποινα θα πρέπει η Ελλάδα να έχει ενημερώσει εκ των προτέρων τους συμμάχους, ή αν πρέπει να το κρατήσει για έκπληξη.

Δεν ξέρω αν θα πρέπει να είναι ολική καταστροφή του στόλου, των αεροδρομίων ή όλων των υποδομών οποιασδήποτε χώρας κάνει το λάθος να κινηθεί επιθετικά εντός της Ελληνικής κυριαρχίας.

Δεν ξέρω αν έχει έννοια να προειδοποιείς για κάτι τέτοιο ή απλά το κάνεις.

Ξέρω ότι το δόγμα του κατευνασμού που είχε η Ελλάδα στα προηγούμενα χρόνια έχει ευτυχώς αλλάξει ολοσχερώς και ξέρω πως αν κάποιος έκανε τέτοιες ανακοινώσεις εναντίον του Ισραήλ αύριο πρωί θα είχε 100% λιγότερα πολεμικά αεροπλάνα, 95% μικρότερο στόλο, 50% λιγότερες γέφυρες, και ποιός ξέρει πόσα λιγότερα ηλεκτρικά εργοστάσια.

Στο τέλος της ημέρας, ευτυχώς που έχουμε κανονική κυβέρνηση.

www.facebook.com/a.veroutis,

www.twitter.com/agissilaos,  

agissilaos@gmail.com