Π. Ήφαιστος, Τουρκικός αναθεωρητισμός, Ελληνικός κατευνασμός και οι Συμπληγάδες της ηγεμονικής αντιμαχίας στις περιφέρειες του πλανήτη.
Η Τουρκία κλιμακώνει τις απειλές και ουκ ολίγοι «προβλέπουν» πόλεμο. Ο πόλεμος όμως είναι μια μεγάλη αλυσίδα που αρχίζει από τις προθέσεις, την κατασκευή και ανάπτυξη οπλικών συστημάτων και η ένοπλη σύρραξη είναι ο τελευταίος κρίκος. Η ένοπλη σύρραξη δεν είναι αναγκαία για τον επιτιθέμενο εάν ο αμυνόμενος παραχωρεί μέρος ή όλα όσα διεκδικεί ο επιτιθέμενος. Για παράδειγμα όσον αφορά την εφαρμογή του δικαίου της θάλασσας μπορεί η Ελλάδα να δηλώνει ότι «διατηρεί τα δικαιώματά της» αλλά επί δεκαετίες δεν επέκτεινε τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια όπως έχει δικαίωμα από τις Συνθήκες, κάτι που σχεδόν θα διπλασίαζε την Ελληνική Επικράτεια. Τα ίδια ισχύουν για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα. Αντί όμως άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων είχαμε κατευνασμούς, απίστευτες δηλώσεις όπως «καζάν-καζάν» και πολλά άλλα που υποδηλώνουν αδυναμία, κατευνασμό και πρόθεση παραχώρησης κυριαρχίας. Το ότι η Τουρκία ελίσσεται και απειλεί εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων που πυροδότησε ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι η ουσία. Διαθέτει στρατηγική και ξανοίγεται όποτε βλέπει παράθυρο ευκαιρίας. Δεν υπάρχει τρόπος να γίνει κατανοητό τι συμβαίνει εάν γνωρίζει το αξίωμα της στρατηγικής ανάλυσης που ιστορικά επαληθεύεται πως ο κατευνασμός φέρνει ήττα χωρίς πόλεμο ή πόλεμο ή και διαδοχικά αμφότερα. Σκοπός εδώ όμως δεν είναι ο σχολιασμός της επικαιρότητας αλλά η κατανόηση των αξόνων και των προσανατολισμών. Μόνο έτσι θα αντιληφθούμε ποιες είναι οι τάσεις και προς τα που κινούμαστε.
Μελετώντας την μεταπολεμική Ελληνική εξωτερική πολιτική κανείς εύκολα διαπιστώνει ότι δεν είναι ενταγμένη σε μια Εθνική στρατηγική που ολοκληρώνει κάθε στάση, δήλωση, συμπεριφορά, απόφαση και ενέργεια σε ένα πλαίσιο αλληλένδετων μακροπρόθεσμων, μεσοπρόθεσμων και βραχυπρόθεσμων σκοπών. Όπως κάθε σοβαρό κράτος απαιτείται πρωτίστως προσδιορισμός των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων και δεν γνωρίζουμε να έχει γίνει ποτέ. Ο παρεμβαλόμενος πίνακας είναι η τυπολογία των ιεραρχήσεων και σε κάθε τομέα, για παράδειγμα το έσχατο συμφέρον της ακεραιότητας και ασφάλειας της Επικράτειας που ορίζουν οι πρόνοιες του διεθνούς δικαίου. Είναι κοινώς παραδεκτό ότι α) βιώσιμο είναι το κράτος το οποίο έχει επαρκή ισχύ και στρατηγική για την εκπλήρωση των προνοιών του διεθνούς δικαίου που προβλέπει για την Επικράτειά του (όπως αναφέρθηκε μόλις, πχ το μονομερές δικαίωμα επέκτασης της Αιγιαλίτιδας ζώνης) και β) κάθε ίντσα κυριαρχίας, κάθε πολίτη και κάθε ομοεθνή τα υπερασπίζεται μέχρι εσχάτων. Στην Ελλάδα μεταπολεμικά δεν τα συζητάμε αυτά. Ορίστηκαν με ακρίβεια τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα όπως κάνει κάθε σοβαρό και βιώσιμο κράτος; Όχι μόνο δεν ορίστηκαν και δεν τέθηκαν κόκκινες γραμμές για να τις γνωρίζουν όλοι αλλά κυριαρχούν δηλώσεις εντυπωσιασμού μη ενταγμένες σε στρατηγικό σχεδιασμό, δηλώσεις αποπροσανατολιστικές που ολοφάνερα αποβλέπουν μόνο για εσωτερική κατανάλωση που εκπληρώνει σκοπούς των κομματικών αντιπαραθέσεων και δεν προσδιορίζουν τι ισχύει για την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα ή τις εκατοντάδες χιλιάδες ομοεθνείς
Σχόλια