Και ξαφνικά μια ολόκληρη Ελλάδα τις τελευταίες ώρες ασχολείται με το σχόλιο Ρουβά για την υπόθεση του Δημήτρη Λιγνάδη, προκαλώντας όπως ήταν λογικό τεράστιες αντιδράσεις και φυσικά χιλιάδες σχόλια στα social media. Αφήνοντας όμως για λίγο στην άκρη τα όσα καταγέλαστα –δυστυχώς για τον ίδιο– δήλωσε, αξίζει να σημειωθούν ορισμένες παρατηρήσεις. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Η αλήθεια είναι ότι τον Σάκη Ρουβά τα τελευταία χρόνια τον έχουμε συνηθίσει σε διαφορετικούς ρόλους, ξεχνώντας βεβαίως τον πρωταρχικό, αυτόν δηλαδή με τον οποίο μας συστήθηκε πίσω στα ’90’s και δεν είναι άλλος από αυτόν του pop ερμηνευτή, μιας ξενόφερτης δηλαδή περσόνας διασκεδαστή, που εκείνη την περίοδο οι εκπρόσωποι της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας έκριναν ότι έπρεπε να φιλοτεχνίσουν και στην πορεία να επιβάλουν στην ελληνική πραγματικότητα.
Κάπως έτσι σκέφτηκαν και ξεσήκωσαν άπειρα παραδείγματα από το εξωτερικό, καταφέρνοντας εν τέλει μέσα στα χρόνια, όχι απλά να επιβάλουν αλλά και μέσα από διάφορους κύκλους, που ίσως διέκριναν την πολυεπίπεδη χρησιμότητα της περσόνας, τελικά να την θεσμοθετήσουν, δίνοντάς της επιπλέον χαρακτηριστικά και ρόλους. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, όπου η νέα γενιά γνώρισε μια διαφορετική περσόνα, πιο θεατρική μέσα από τις Βάκχες, περισσότερο τηλεοπτική μέσα από τα talent shows, πιο φιλάνθρωπη, με πολιτικές ανησυχίες όπως στην περίπτωση του δημοψηφίσματος και σίγουρα πιο ενεργή επιχειρηματικά.
Το σχόλιο Ρουβά
Η προηγούμενη πάλι γενιά ξέχασε στο πέρας των ετών την αλήστου μνήμης στιχουργική εποποιία των τραγουδιών που καθιέρωσαν τον Σάκη Ρούβα, ο οποίος άλλοτε μαγείρευε μακαρόνια με κιμά για να φάει η καλή του και άλλοτε προέτρεπε να μην αντιστεκόμαστε, γιατί το πάθος έρχεται και φεύγει η λογική, την ίδια ώρα που μια ολόκληρη κοινωνία προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει γιατί κάθε πέντε λεπτά χτυπάει το τηλέφωνο και τις προσφέρονται δάνεια όλων των ειδών. Σε μια περίοδο που ανθούσε η δανεική πλάκα, τα δανεικά γλέντια, οι δανεικές διακοπές με πανάκριβα δανεικά αυτοκίνητα, μέσα σε ένα δανεικό καταναλωτικό όνειρο, που μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια μετατράπηκε σε εφιάλτη, σωστή κόλαση δηλαδή.
Μια κόλαση, σαν αυτή που ο Σάκης αποφάσισε να εκφράσει συμπάσχοντας, εντελώς τυχαία λίγες ώρες μετά την διακοπή της δίκης, ότι θεωρεί πως βρίσκεται ο Δημήτρης Λιγνάδης που αγάπησε, βιώνοντας μια τραγωδία ταυτόχρονα με τα θύματα, των οποίων οι ισχυρισμοί, σύμφωνα πάντα με τον Σάκη, αν αποδειχθούν, τότε θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αγκαλιάσουμε και να φροντίσουμε τον Δημήτρη Λιγνάδη, όπως κάνουμε και με τους εθισμένους, με τους ναρκομανείς!
Αυτά είπε μέσες άκρες ο Σάκης. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι το σχόλιο το έκανε ο άνθρωπος Ρουβάς, αλλά η “περσόνα Ρουβάς”, που γράψαμε παραπάνω ότι από διάφορους κύκλους μετατράπηκε σε “θεσμό”. Και οι θεσμοθετημένες υπερπροβεβλημένες περσόνες, επειδή ακριβώς απολαμβάνουν την δημοφιλία, ακόμα και όταν εξοργίζουν την κοινή γνώμη, μοιραία την σοκάρουν και ενίοτε την χειραγωγούν. Το ερώτημα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι σκοπίμως ή άθελα; Ο χρόνος σύντομα θα δώσει τις απαντήσεις του…
==============
Τον πούλο Sakis... καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς. Ελπίζω αυτός ο "χοντρός λαός" να αρχίσει να αντιδρά σ' αυτή την "αποδόμηση των σταθερών" που κάποιοι συνειδητά καλλιεργούν χρόνια, γιατί η δουλοποίηση θέλει και την κατασκευή νέου ανθρωπότυπου και σίγουρα ο τύπος: "ότι φάμε ότι πιούμε ότι αρπάξει ο ..ώλος μας" υπηρετεί με τον καλλύτερο τρόπο το νέο αφήγημα.
Η διασκέδαση μέχρι θανάτου, ο καταναλωτισμός, η όποιες παρεκλίσεις ενισχύονται για δημιουργηθεί αυτός ο ανθρωπότυπος - αναλώσιμος δούλος - σε ένα φασιστικό γίγνεσθε.
Ο κύβος ερρίφθη, ο εισαγγελέας έπιασε δουλειά (Λιγνάδης): (Up)
ΟΙ ΛΑΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ, ΟΙ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ
Ο Big Other στον μαγικό κόσμο της σοκολάτας
Ο εφιαλτικός νέος κόσμος…
Υ.Γ. ο εμαυλισμός της ελληνικής κοινωνίας με εργαλείο την τηλεόραση αναδεικνύει τηλεοπτικά σκουπίδια για να δημιουργήσει και επιβάλλει νέα πρότυπα. Είμαστε οι εικόνες και οι μνήμες μας. Μ' αυτές τις εικόνες και τις μνήμες ανέχεται να ταϊζεται 7 μέρες την Εβδομάδα, 24 ώρες το 24ωρο το πόπολο, και κατστρέφει κάθε ελπίδα διαφυσγής. Που είναι το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο να επιβάλλει ένα ελάχιστο επίπεδο στις τηλεοπτικές παραγωγές που το μόνο που κάνουν είναι να προάγουν την πουτανιά ...
μια και πιάσαμε τις υποθέσεις του ...κώλου, ας θυμηθούμε:
Περίεργες συμπτώσεις...
Λογικές(?,;) απορίες...
$#ύτσες μπλε και η ...φούστα στο Μουσικό Σχολείο του Ιλίου... (Ή αλλιώς ενώ ο κόσμος καίγεται το ...νί χτενίζεται)
---------------
Αν μπορούσε να ισχύσει νομικά και είχε λίγο χιούμορ η ελληνική δικαιοσύνη θα έβαζε τον Λιγνάδη να εκτίσει ένα μέρος της ποινής του, έξω από τη φυλακή, με βραχιολάκι στο σπίτι.Σε ποιο σπίτι, όμως;Στο σπίτι του Ρουβά!Εκεί να δείτε για πότε ο Ρουβάς θα πάρει τα παιδιά του σε άλλο σπίτι…Και όχι η καριέρα του Ρουβά δεν τελείωσε…Όπως δεν τελείωσε όταν το 1997 έκανε την εμετική συναυλία μαζί με τον Τούρκο Μπουράκ Κουτ, στην κατεχόμενη Κύπρο, στις 19 Μαΐου, που είναι Ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων! Και ο κόσμος τότε τον υποδέχτηκε στην Κύπρο με ντομάτες και γιαούρτια.Ξεχάστηκε κι αυτό, όπως θα ξεχαστούν κι αυτές οι δηλώσεις του, που προσπαθούν να ξεπλύνουν τις εγκληματικές πράξεις, του παιδοβιασμού, που κατηγορείται ο Λιγνάδης.Και πώς να μην προσπαθεί να ξεπλύνει τον Λιγνάδη;Για να πιάσουμε το κουβάρι από την αρχή…Καταρχάς, όσον αφορά τον Λιγνάδη, να πούμε ότι ανεξάρτητα του ποινικού ζητήματος, είναι ένας κακός σκηνοθέτης. Είναι ένας κάκιστος σκηνοθέτης και μέτριος ηθοποιός που μαζί με άλλους ανήκουν σε μια κάστα άτεχνων μεταμοντέρνων που κουβάλησαν τον ιό του auteur στο θέατρο κάνοντας κι ανόητες διασκευές πάνω στα σπουδαία μας Αρχαία Θεατρικά Κείμενα. Είναι ένας από τους αρκετούς δυστυχώς, άτεχνους auteur που έκαναν και κάνουν ανυπολόγιστο καλλιτεχνικό κακό στο ελληνικό θέατρο. Και όλους αυτούς, το καλλιτεχνικό λόμπι τους εκθείαζε και τους εκθειάζει στην Ελλάδα. Το καλλιτεχνικό σάπιο λόμπι είναι κατά βάση αριστερό. Και όχι μόνο στο Θέατρο. Βλέπουμε και στο τραγούδι, γκρουπ και καλλιτέχνες με μια επιτυχία στα 20 χρόνια να είναι κάθε καλοκαίρι σε κομματικά φεστιβάλ, όπως π.χ της ΚΝΕ.. Ο Λιγνάδης, όμως, αναδείχτηκε από την Δεξιά, ως το καλλιτεχνικό αντιστάθμισμα των φιλελέ δεξιών, στους αριστερούς! Θέλουν και οι δεξιοί φιλελέ το δικό τους λόμπι. Αμ πως… Και τον αγκάλιασε όλο το σύστημα, όχι μόνο της δεξιάς…Για να ξαναθυμηθούμε για λίγο τον Ρουβά… Μια από τις καλλιτεχνικές ανοησίες του Λιγνάδη ήταν να δώσει σ’ έναν μη θεατρικό ηθοποιό, τον ρόλο του Διόνυσου, στις Βάκχες του Ευριπίδη! Και ποιος ήταν αυτός ο ηθοποιός; Ο ΡΟΥΒΑΣ!Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ίδιο σύστημα που αναδεικνύει όλα αυτά τα καλλιτεχνικά σκουπίδια έδωσε στον Ρουβά στην πρώτη του εμφάνιση σε αρχαία τραγωδία, το Βραβείο Αρχαίου Δράματος-Κάρολος Κουν!!! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Εμ πώς να μην υμνεί ο Ρουβάς τον Λιγνάδη…;Και μπορεί το σύστημα από πίσω τους να είναι δεξιό, αλλά π.χ ο Λέανδρος Πολενάκης που ήταν στην επιτροπή και συνέταξε τη δικαιολογία της Βράβευσης. έγραφε κριτική θεάτρου στην αριστερή Αυγή! Καταλαβαίνουμε όλη την υπερκομματική καλλιτεχνική διασύνδεση…Και η δεξιά Μενδώνη τον έκανε Διευθυντή και η αριστερή Κονιόρδου συνεργαζόταν μαζί του στο θέατρο… ΟΛΟΙ παρακαλούσαν να συνυπάρχουν με τον ατάλαντο Λιγνάδη για να είναι κι αυτοί στο σύστημα … Είτε για να παίρνουν καλές θέσεις και ρόλους είτε για να έχουν μεροκάματο.Και όταν τότε η Χρυσούλα Διαβάτη, πολύ σωστά, είχε τα άντερα ν’ αντιδράσει, αυτό το σύστημα μέσω των μεσημεριανών εκπομπών και των πρωινάδικων, πήγαν να την βγάλουν γραφική και ως την τρελή του χωριού!Για να ξηγιόμαστε αυτά που αναφέρω δεν είναι ποινικά κολάσιμα και ούτε σημαίνουν ότι όποιος θεωρούσε τον Λιγνάδη καλό καλλιτέχνη, σημαίνει ότι ήξερε και δικαιολογούσε τα εγκλήματα για τα όποια κατηγορείται. Καμία σχέση το ένα με το άλλο. Απλώς τα αναφέρω για να θίξω την καλλιτεχνική σαπίλα κι ένδεια στο ελληνικό θέατρο και το είτε διαπλεκόμενο, είτε ημιμαθές καλλιτεχνικό και δημοσιογραφικό σύστημα που τον στήριζε… Και ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου να ήταν ο Λιγνάδης είναι μεγάλη καλλιτεχνική ντροπή που τον έκαναν διευθυντή στο Εθνικό Θέατρο. Και η Χρηστίδου σαν «καλό κοριτσάκι» η δήθεν αγωνίστρια του metoo κατάπιε όλα αυτά τα άθλια που είπε ο Ρουβάς υπέρ των παιδοβιαστών και του Λιγνάδη και δεν αντέδρασε, γιατί φοβήθηκε κι αυτή το σύστημα που τους προστατεύει...Κι εγώ τα λέω αυτά, όχι επειδή έχω το θάρρος της γνώμης μου, τα λέω με την ασφάλεια που μου παρέχει το γεγονός, ότι είμαι παγκοσμίως άγνωστος και δεν με ξέρει ούτε η μάνα μου.Αν ήμουν γνωστός δεν θα ασχολιόμουν με αυτά τα θέματα γιατί ανάλογα την περίσταση θα μ’ έτρωγε είτε το δεξιό είτε το αριστερό σκοτάδιΕίτε και τα δύο σκοτάδια μαζί….Εδώ ο Ρουβάς ως Διόνυσος, στην παράσταση Βάκχες του Λιγνάδη, φορώντας σλιπάκι, γιατί ως γνωστόν δεν φορούσαν μποξεράκι οι θεοί στην Αρχαία Ελλάδα, μόνο σλιπάκι...=========================
Σχόλια