Κατερίνα Γαλανού
Κάποτε σε εκδήλωση για τους LGBT στο Λευκό Οίκο και ενώ ο Μπαράκ Ομπάμα μιλούσε στους προσκεκλημένους, κάποιος από το πλήθος άρχισε να φωνάζει και να ρωτάει διάφορα. Ο Αμερικανός πρόεδρος έκρινε απρεπή όλη τη σκηνή σήκωσε το δείκτη του χεριού του, είπε ένα παρατεταμένο «no no no» και ενώ ο άνδρας επέμενε να φωνάζει του απάντησε αυστηρά: “you are in my house”. Ξεκαθαρίζοντας ότι δε θα ανεχθεί αυτού του είδους τη συμπεριφορά μέσα στο Λευκό Οίκο.
Το θερμό χειροκρότημα που ακολούθησε δεν ήταν αντίδραση κλακαδόρων οπαδών του Ομπάμα, αλλά πολιτών που είχαν επίγνωση σε τι διαφέρει ένα κυβερνητικό μέγαρο από ένα καφενείο ή ένα γήπεδο και πως συμπεριφέρεσαι στον αρχηγό ενός κράτους. Το “you are in my house” δεν ήταν η έκφραση αυταρχισμού ή ιδιοκτησιακής αντίληψης για το Λευκό Οίκο, αλλά η ασπίδα στο κύρος των θεσμών και των προσώπων που τους εκπροσωπούν.
Η συζήτηση λοιπόν για το «επεισόδιο» στο Μέγαρο Μαξίμου ξεστράτισε σε λάθους δρόμους. Δεν αφορά τη δημοσιογραφία. Ούτε πόσο σκληρή και πόσο επιθετική και πόσο ακτιβιστική και πόσο αποκαλυπτική μπορεί και επιτρέπεται να είναι. Ούτε πως πρέπει να απαντά η εξουσία. Η κυρία Ινγκεμποργκ Μπέουχελ καπηλεύτηκε την ιδιότητα του δημοσιογράφου για να γίνει η ίδια θέμα και θέαμα. Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μια παράσταση.
Θα μείνουν στο φωτογραφικό της άλμπουμ οι καλλιτεχνικές φωτογραφίες από το Μέγαρο Μαξίμου. Αυτές που δείχνουν τους δυο πρωθυπουργούς ως θολές φιγούρες δεξιά και αριστερά από το γείσο του κατακόκκινου καπέλου της και μια σκοτεινή με την καπελωμένη σκιά της στη βαριά τζαμένια πόρτα του πρωθυπουργικού μεγάρου.
Η κυρία Ινγκεμποργκ Μπέουχελ που ζει στην Ελλάδα 40 χρόνια και δηλώνει πως είναι η πατρίδα των παιδιών της δεν αποχωρίστηκε το κόκκινο καπέλο της ούτε όταν Έλληνες συνάδελφοι, δημοσιογράφοι, θέλησαν να ενημερώσουν το ελληνικό κοινό για το who is who της.
Στην πατρίδα των παιδιών της η κ. Μπέουχελ μπορεί να ζει όπως θέλει και να λέει ότι θέλει. Μπορεί να βάζει το καπελάκι της και στραβά και ίσια και με το ταμπελάκι «δημοσιογράφος» να έχει πρόσβαση παντού. Να λέει κατάμουτρα τον Μητσοτάκη ψεύτη, να υποστηρίζει πως η Ελλάδα είναι μια βάρβαρη χώρα που πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες και ζώντας στη γαλήνη της Ύδρας να λέει τι ΘΑ έκανε στα «μούτρα» του Ερντογάν αν ζούσε στην Τουρκία.
Στο Μαξίμου δεν αντιδίκησε ένας πρωθυπουργός με μια μαχητική δημοσιογράφο. Ο Μητσοτάκης χρησιμοποίησε τον θεατρικό ακτιβισμό του κόκκινου καπέλου και τον έκανε ηχείο. Της εθνικής θέσης και στάσης έναντι μιας πιθανής νέας απόπειρας εργαλειοποίησης των μεταναστών και προσφύγων.
----------------
και εδώ με τα φιλαράκια της, τους επαγγελματίες "ανθρωπιστές" (ξέρετε αυτούς που αν διαφωνείς μαζί τους είσαι λέει φασίστας, αφού πρόλαβαν οι ίδιοι και αυτοχαρακτηρίστηκαν δημοκράτες!)
...σημειώστε το χαρακτηριστικό καπέλο... φωνάζει ότι η ίδια είναι η ΕΙΔΗΣΗ, το κέντρου του κόσμου και να πάνε όλοι να ,,,μηθούν.
================
======================
Μία Ολλανδή δημοσιογράφος είπε σε συνέντευξη τύπου ψεύτη τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν έκανε ερώτηση, έκανε τοποθέτηση. Σαν να πήγαινε κάποιος στον λευκό οίκο και να έλεγε στον άλλον: «Παρανοϊκέ βαψομαλιά, πες μας πόσο χυδαίος είσαι». Ή στον Τσίπρα «πόσο καλά πέρασες (ακατάληπτος χαρακτηρισμός) στο κότερο»; Και αμέσως η Ολλανδή έγινε από το ΣΥΡΙΖΑνιστάν «σύμβολο» αντίστασης ενάντια στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς του Κυριάκου. Ψυχραιμία σύντροφοι. Δε χρειάζεται τόση στήριξη η αδέσμευτη και ακηδεμόνευτη δημοσιογραφία!
Δεν ξέρω πως κάνουν τη δουλειά τους οι ξένοι δημοσιογράφοι. Αυτό που ξέρω είναι ότι στα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κάναμε ένα ρεπορτάζ για το προσφυγικό στην εφημερίδα Φιλελεύθερος και έτσι τρεις άνθρωποι κάναμε το αγροτικό μας στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων. Τόση ελευθερία υπήρχε στα χρόνια του σοσιαλισμού σε αυτή τη χώρα. Ξεχείλιζε η ελευθερία. Έτρεχε από τα μπατζάκια της εξουσίας. Τώρα θυμήθηκα ότι δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα με τη διατροφή των δυστυχών στα στρατόπεδα, αλλά αυτή είναι μία άλλη συζήτηση.
Δε γνωρίζω αν η κυρία αυτή θα μπορούσε να πάει στο παλάτι του Σουλτάνου Ερντογάν και να κάνει μία ανάλογη ερώτηση προς τον αγαπητό Ταγίπ. Ή έστω να τολμήσει να πει ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες για να περάσει τις δικές της πολιτικές στο Αιγαίο. Για την αμερόληπτη δημοσιογράφο η Τουρκία δεν υπάρχει στο δικό της σύμπαν. Υπάρχει μόνο μια «ανάλγητη Ελλάδα» που δεν επιτρέπει να μεταβληθεί η χώρα σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων. Κι αφού πιστεύει κάτι τέτοιο γι αυτή τη χώρα η κυρία αυτή, πως ανέχεται και ζει ακόμη ανάμεσά μας; Γιατί δεν πάει στην πατρίδα της να κάνει ανάλογα σκηνικά; Να κάνει, ας πούμε, διαδηλώσεις για να ανοίξουν διάπλατα τα σύνορα της Ολλανδίας και να περνάνε οι πρόσφυγες απευθείας από την Τουρκία στην Ολλανδία.
Στην υπόθεση αυτή υπάρχουν δύο θέματα: Το πρώτο είναι το αστείο διαφόρων «πονόψυχων» σε βάρος της χώρας μας και με αφορμή το προσφυγικό. Ευχόμαστε η προχτεσινή στάση του κ. Μητσοτάκη να είναι η αρχή της αλλαγής στάσης της χώρας απέναντι σε όσους νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι η παραλία για να παίξουν με τα κουβαδάκια τους. Το δεύτερο είναι η λεγόμενη «ελευθερία του Τύπου», η οποία έχει ξεχειλώσει χειρότερα και από πουλόβερ. Με τη στήριξη της αντιπολίτευσης η θρασύτητα μεταβάλλεται σε … Θεία κοινωνία και οι χυδαίες επιθέσεις βαπτίζονται σύμβολα ελευθερίας.
Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται «εκπαίδευση» για να αποδεχτεί ότι ο κόσμος μας αλλάζει και ότι θα χρειαστεί να ενσωματώσουμε έναν μεγάλο αριθμό μεταναστών. Το ερώτημα είναι ποιους, με τι όρους και προϋποθέσεις. Όσο μας χρειάζονται αυτοί, άλλο τόσο τους χρειαζόμαστε και εμείς.
- Και έρχεται σε αυτό το σημείο μια ιδεοληπτική αριστερά που στην αγωνία της να «εκθέσει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αυξάνει το κλίμα δυσπιστίας.
- Η Ολλανδέζα δημοσιογράφος δεν πυροβόλησε τον κ. Μητσοτάκη. Έφτυσε στα μούτρα ενός ολόκληρου λαού και η αντιπολίτευση πυροβόλησε τα πόδια της…
Θανάσης Μαυρίδης
================
Σχόλια