..και ενώ η Ελλάδα οδεύει στα πεδία της «θετικής ατζέντας», του «καζάν-καζάν», της «ΔΔΟ με πολιτική ισότητα», των «αμοιβαίων υποχωρήσεων στις “θαλάσσιες ζώνες”», κτλ.
Μια εκτίμηση είναι ότι το σύντομο αλλά πολύ περιεκτικό και ουσιαστικό
άρθρο του Michael Rubin, «West shouldn’t deny the big picture on
Turkey’s Erdogan. It is time to check the power Turkey seeks to exert on
the global stage, diplomatically, economically and, when its proxies
operate outside Turkey’s recognized borders, militarily as well», ενός
διόλου τυχαίου Αμερικανό αναλυτή που παρατίθεται στην συνέχεια, είναι
πολύ σημαντικό. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Δεν θα επεκταθούμε αλλά θα αναφερθεί μόνο κάτι που μεταξύ πολλών άλλων από καιρό αναλύσαμε, ότι δηλαδή ο κατευνασμός της Τουρκίας επί μακρόν που συνεχίζεται –αποχή άσκησης του μονομερούς δικαιώματος για την Αιγιαλίτιδα ζώνη, ζεϊμπέκικα, κουμπαριές, ΔΔΟ με πολιτική ισότητα, θετικές ατζέντες, αμοιβαίες υποχωρήσεις, έντιμος συμβιβασμός κτλ κτλ κτλ– εδώ και δεκαετίες αλλά και σήμερα, παρά τις πομπώδεις Ναπολεόντειες κραυγές περί σωτήριων συμμαχιών οδηγούν σε αναβάθμιση της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας (με ή χωρίς τον Ερντογάν).
Ο Rubin ορθά επισημαίνει: “To do this, Erdoğan turns precedent on its head, dismisses diplomacy, shoots first, and counts on Western inaction to get away with it. He has questioned, for example, the legitimacy of the 1923 Lausanne Treaty setting Turkey’s borders; his cronies publish maps incorporating neighbors’ territory into a greater Turkey. These are crystal balls: …”.
Αυτή η τροχιά έγινε εφικτή για την Άγκυρα λόγω Ελληνικού κατευνασμού και Ελληνικής ολιγωρίας και ελλειμμάτων εθνικής στρατηγικής:
(Διπλωματία και Στρατηγική των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων – Εκδόσεις Ποιότητα κεφ. 6 ενότητα 6.3.1. που παρατίθεται αυτούσια μαζί με περαιτέρω ανάλυση για το μέγα ζήτημα των συναλλαγών μεταξύ κρατών στο αναρτημένο δοκίμιο «ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Διαπραγματευτική στρατηγική της Ελλάδας. «Πελατειακές σχέσεις» («patron-clientrelations») μεταξύ ισχυρών και λιγότερο ισχυρών κρατών και ο διάλογος Μηλίων-Αθηναίων στον Θουκυδίδη. https://wp.me/p3OlPy-Oa):
«Υποσημείωση 846
Όταν βλάπτονται τα ζωτικά συμφέροντα του λιγότερο ισχυρού τότε οι πελατειακές σχέσεις [σημ. συναλλαγές στην βάση των εκατέρωθεν εθνικών συμφερόντων] είναι ασύμφορες και ο λιγότερο ισχυρός επιδιώκει είτε να παρακάμψει τις επιθυμίες του ισχυρού χωρίς να συγκρουστεί μαζί του είτε να δημιουργήσει προϋποθέσεις υψηλού κόστους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο λιγότερο ισχυρός καλείται να υποχωρήσει σε θέματα ζωτικών εθνικών συμφερόντων για να εξυπηρετήσει μια στρατηγική σκοπιμότητα του ισχυρού. Το φταίξιμο είναι μάλλον δικό του, επειδή δεν είχε φροντίσει να μην βρεθεί σ’ αυτή την δυσχερή θέση και γι’ αυτό καλείται να υποστεί το κόστος της αμέλειάς του. Για παράδειγμα, στοιχειώδης γνώση της μεταπολεμικής Αμερικανικής στρατηγικής (δόγμα Νίξον: στρατιωτική βοήθεια και πελατειακές σχέσεις με αυτούς που μπορούν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους και να επιβάλουν περιφερειακή σταθερότητα) δείχνει ότι, οι ΗΠΑ συνάπτουν πελατειακές σχέσεις με εκείνες τις περιφερειακές δυνάμεις (Ισραήλ, Ιράν, Τουρκία, Σαουδική Αραβία), οι οποίες κατορθώνουν να ασκήσουν στρατηγική εποπτεία στο άμεσο διεθνές περιβάλλον στο οποίο ανήκουν. Στην περίπτωση αυτή, είναι πρόβλημα του λιγότερο ισχυρού και όχι της ηγεμονικής δύναμης, να μην αφήνονται οι συσχετισμοί ισχύος με εχθρικούς γειτονικούς «τοποτηρητές» να επιδεινωθούν σε βαθμό που τα δικά τους ζωτικά εθνικά συμφέροντα να καθίστανται αναλώσιμα στον βωμό της στρατηγικής σκοπιμότητας της ηγεμονικής δύναμης. Σ’ ένα περιφερειακό σύστημα ισορροπίας ισχύος δυαδικού χαρακτήρα, εάν ανατραπεί η ισορροπία υπέρ της μιας πλευράς, το αναμενόμενο είναι πως η εκτός περιφέρειας ηγεμονική δύναμη θα καλέσει αυτόν που βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση να προσαρμοστεί στην περιφερειακή στρατηγική λογική τόσο του ηγεμονικού κράτους όσο και του περιφερειακού εχθρικού κράτους. Το τελευταίο, λόγω ισχυρής θέσης, έχει πλέον την ευχέρεια να αναπτύσσει πελατειακές σχέσης με τις ισχυρότερες δυνάμεις. Το άλλο περιφερειακό κράτος έχει δύο μόνον επιλογές: είτε να καταστεί το ίδιο ο περιφερειακός πελατειακός συνεταίρος της ηγεμονικής δύναμης είτε να εξισορροπήσει πλήρως τον «περιφερειακό τοποτηρητή». Μια ακόμη πιο προχωρημένη αλλά ριψοκίνδυνη θέση θα μπορούσε να είναι η απόκτηση δυνατοτήτων πλήρους εξουδετέρωσης του «περιφερειακού τοποτηρητή» [σημ. εδώ Μεταψυχροπολεμικά της απειλητικής και αναθεωρητικής Τουρκίας από την απειλούμενη Ελλάδα] εξέλιξη που θα καταστήσει το στρατηγικό οικοδόμημα της ηγεμονικής δύναμης ετοιμόρροπο. Σ’ αυτή και μόνο σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αναμένει πιο ισόρροπες στάσεις των τρίτων, διαφορετικά θα πληρώσει, όπως το έθεσε ο Θουκυδίδης, το τίμημα της αδυναμίας του».
Σημ. προστέθηκαν τα εντός αγκυλών και η έμφαση
Ακολουθεί το άρθρο του Rubin
West shouldn’t deny the big picture on Turkey’s Erdogan. It is time to check the power Turkey seeks to exert on the global stage, diplomatically, economically and, when its proxies operate outside Turkey’s recognized borders, militarily as well.
The National Interest https://www.aei.org/op-eds/the-west-shouldnt-deny-the-big-picture-on-turkeys-erdogan/
President Recep Tayyip Erdoğan has a plan. Eighteen years into his rule, he has transformed Turkey at home and on the world stage. Erdoğan’s ambition is greater than simply reviving Turkey’s Ottoman heritage and making Turkey a regional player. Rather, he seeks to reshape the post-World War II liberal order.
Erdoğan makes no secrets of this. His slogan “The World is Bigger than Five” is a rejection of the power that the permanent UN Security Council members hold. Sami Kohen, who for six decades has observed Turkey in a Milliyet column, wrote that Erdoğan’s “priority [is] in the creation of a new world order.”
To do this, Erdoğan turns precedent on its head, dismisses diplomacy, shoots first, and counts on Western inaction to get away with it. He has questioned, for example, the legitimacy of the 1923 Lausanne Treaty setting Turkey’s borders; his cronies publish maps incorporating neighbors’ territory into a greater Turkey. These are crystal balls: While Erdoğan justified Turkey’s Syria intervention as counterterrorism, his forces subsequently ethnically cleansed Kurdish districts, opened Turkish post offices, and even issued Turkish ID cards to those under its occupation.
The same holds true for Iraq. Erdoğan has not only resurrected nearly century-old claims to Mosul and oil-rich Kirkuk, but also deployed 1,150 troops into Iraqi territory. Incursions are frequent; withdrawals rare.
Turkey’s belligerence puts the Aegean and Mediterranean on edge. Turkish forces threaten Greek islands and challenge exclusive economic zones in the Mediterranean. As Turkey’s occupation of northern Cyprus nears a half-century, Erdoğan shreds the status quo: He has moved into Varosha in defiance of UN resolutions and he transformed occupied Lefkoniko airport into a drone base that puts the eastern Mediterranean and much of North Africa in his crosshairs. Islamist settlers overrun Turkish Cypriot communities.
Drones and jihad now push his agenda. Turkish drones and proxy militias recruited in Syria saved Libya’s Islamist leader from an Egyptian-backed assault. Turkish airpower and the same jihadists supported a surprise Azerbaijani attack on Armenian-populated Nagorno-Karabakh on the one-hundredth anniversary of the previous Ottoman invasion of Armenia. Erdoğan seized schools belonging to ally-turned-rival Fethullah Gülen and turned them into incubators for more radical ideologues.
Bases in Qatar and Somalia make Turkey a true regional power. Both Ethiopian prime minister Abiy Ahmed and Somali president Mohamed Farmaajo now seek Turkish drones to tackle domestic opposition. Erdoğan plays ball in exchange for commercial contracts. What Erdoğan does not want to do officially—for example, launder money for Hamas—he will subcontract to SADAT, an Islamist private military contractor.
For too long, the State Department has calibrated its Turkey policy to wishful thinking. Denying reality is dangerous, however. Turkey has changed. Having ruled for nearly two decades, Erdoğan has created a new army in his image. To believe Turkey will return to the status quo ante upon Erdoğan’s demise is naïve: He has also indoctrinated more than thirty million schoolchildren since he first became prime minister.
Turkey is no ally, and it never again will be. It is time to check the power it seeks to exert on the global stage, diplomatically, economically and, when its proxies operate outside Turkey’s recognized borders, militarily as well.
Michael Rubin is a senior fellow at the American Enterprise Institute, where he specializes in Iran, Turkey, and the broader Middle East.
A former Pentagon official, Dr. Rubin has lived in post-revolution Iran, Yemen, and both pre- and postwar Iraq. He also spent time with the Taliban before 9/11. For more than a decade, he taught classes at sea about the Horn of Africa and Middle East conflicts, culture, and terrorism, to deployed US Navy and Marine units.
Dr. Rubin is the author, coauthor, and coeditor of several books exploring diplomacy, Iranian history, Arab culture, Kurdish studies, and Shi’ite politics, including “Seven Pillars: What Really Causes Instability in the Middle East?” (AEI Press, 2019); “Kurdistan Rising” (AEI Press, 2016); “Dancing with the Devil: The Perils of Engaging Rogue Regimes” (Encounter Books, 2014); and “Eternal Iran: Continuity and Chaos” (Palgrave, 2005).
Βιο.
Dr. Rubin has a PhD and an MA in history from Yale University, where he also obtained a BS in biology.
Experience
================
Η Ελλάδα δεν γνωρίζει πώς να υπερασπιστεί την οριοθετημένη ΑΟΖ της: Έμεινε αναπάντητη η πρώτη παραβίαση της Ελληνικής ΑΟΖ
Δυστυχώς δεν φτάνουν μόνο οι φρεγάτες και τα Rafale: Μπορείς να σκοτώσεις έναν ελέφαντα με ένα καλά ακονισμένο μαχαίρι;
Σχόλια