Δεν είναι η πρώτη φορά που ο νέος Γερμανός πρέσβης απασχολεί το πανελλήνιο με ατυχή
«τιτιβίσματα» και ανάρμοστες δημόσιες παρεμβάσεις. Το έκανε και στο
πρόσφατο παρελθόν με μια νοσταλγική ανάρτηση για τον…Αλή Πασά που
ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από πολίτες οι οποίοι και τον περιέλαβαν
στο twitter. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Αντι όμως να λουφάξει επανήλθε με μια εξυπνακίστική απάντηση χαρακτηρίζοντας τους συλλήβδην “haters”!
Προχθές επιτέθηκε σε έναν δημοσιογράφο και κατ’ επέκτασιν στο ελληνικό κράτος επειδή θεώρησε ότι η (αυτονόητη) πρόσκληση του Βλαντιμίρ Πούτιν, μαζί με άλλους ξένους ηγέτες, στην μεγάλη γιορτή της Παλιγγενεσίας συνιστά, ανεπίτρεπτη για τον ίδιο, φιλορωσική πρωτοβουλία.
Το γεγονός ότι ο δημοσιογράφος στον οποίο επέλεξε να επιτεθεί ο πρέσβης Ράιχελ, έχει αξιοπρόσεκτο ερευνητικό έργο, αλλά σίγουρα δεν διακρίνεται για τις «αντι-γερμανικές» τοποθετήσεις του, είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Δηλαδή όλους εμάς τους «άλλους» που ασκούμε σχεδόν καθημερινή κριτική στην νοοτροπία και τις πρακτικές του Τέταρτου Ράιχ, πως θα μας αντιμετώπιζε αν είχε τα μέσα; Μάλλον για φιλοξενία της Γκεστάπο στην οδό Μέρλιν μας βλέπω…
- Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι το «ατόπημα» του συναδέλφου για το οποίο ο Γερμανός πρέσβης εξεμάνη, ήταν ότι αμφισβήτησε την ειλικρίνεια των προθέσεων του Βερολίνου σχετικά με τον υποθαλάσσιο αγωγό Nord Stream 2 της ρωσικής Gazprom.
Η υποκριτική στάση των Γερμανών απέναντι στην Ρωσία είναι γνωστή. Πηγάζει άλλωστε από την πρόσφατη ιστορία. Αντιμετωπίζουν την Μόσχα ως στρατηγικό αντίπαλο, αλλά όταν χρειαστεί κάνουν μια χαρά δουλίτσες μαζί της. Το πνεύμα των σύγχρονων γερμανο-ρωσικών σχέσεων διέπεται από αμοιβαία απέχθεια η οποία όμως εξαφανίζεται ως δια μαγείας όταν έρχεται η ώρα οι δύο πλευρές να μιλήσουν για business. Τότε υποχωρούν μονομιάς οι προκαταλήψεις και κυριαρχεί το πνεύμα του αμοιβαίου οφέλους.
- Κατά καιρούς βέβαια οι Γερμανοί θυμούνται το αταβιστικό τους μίσος για τους Σλάβους και τις εκλεκτικές συγγένειες με ορισμένους από αυτούς, όπως οι Ουκρανοί φιλο-ναζί. Γι αυτό, στα λόγια πάντα, ξεσπαθώνουν κατά των Ρώσων, ζητούν κυρώσεις με το παραμικρό και πλειοδοτούν στα μαθήματα δημοκρατίας εντός της ΕΕ. Όταν βέβαια έρχεται η ώρα της συναλλαγής, ξεχνούν τα πάντα και διασφαλίζουν το οικονομικό τους συμφέρον, αφήνοντας τους Αμερικανούς να γαυγίζουν και να κάνουν τους κακούς.
Κάπως έτσι πάει το πράγμα και με τον συγκεκριμένο ενεργειακό αγωγό. Τείνουν να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι τους εξυπηρετεί, οπότε θα φροντίσουν να διευκολύνουν την λειτουργία του παρακάμπτοντας όλα τα γραφειοκρατικά εμπόδια και τους περιορισμούς που οι ίδιοι έχουν θέσει και εφαρμόζουν κατά το δοκούν, όποτε θέλουν να μπλοκάρουν τους ανταγωνιστές τους.
Παραμένει απορίας άξιον λοιπόν γιατί εξεμάνη ο Γερμανός πρέσβης με την επισήμανση ότι η Κομισιόν θα κάνει στο τέλος ότι της πει το Βερολίνο. Και γιατί στην προσπάθεια του να αποδείξει ότι ο δημοσιογράφος σφάλει κατέφυγε σε επιχειρήματα τύπου «και εσείς γιατί βασανίζετε τους μαύρους;» ανασύροντας την (απορριφθείσα) πρόσκληση προς τον Πούτιν.
===============
Σχόλια