Η εικόνα που εμφανίζει σήμερα η «Ευρωπαϊκή
Ενωση», είκοσι έξι χρόνια από την ίδρυσή της (Μάαστριχτ, 1993),
παραπέμπει σε πολυεθνικό σχήμα εξουσιαστικό, με πεδίο άσκησης εξουσίας
τόσο τις κοινωνίες των κρατών-μελών της όσο και τον διεθνοποιημένο στίβο
της οικονομίας.
Η προτεραιότητα της οικονομίας στις ιδρυτικές προϋποθέσεις (και
στοχεύσεις) της Ε.Ε. προσδίδουν στην οργάνωση και στη λειτουργία της
στοιχεία ολοκληρωτικού χαρακτήρα.
Η λέξη «ολοκληρωτικός» ηχεί σαν αναξιόπιστη υπερβολή, αφού πρόκειται
για την Ευρώπη, τη μήτρα της νεωτερικής δημοκρατίας. Ομως
«ολοκληρωτισμός» δεν είναι μόνο η στανική, με βία και τρομοκρατία,
επιβολή μιας ιδεολογίας και των πρακτικών εφαρμογών της. Ολοκληρωτισμός
είναι κάθε μορφή εξουσίας, που παρακάμπτει τη λαϊκή βούληση, έστω και με
εξαπάτησή της – συντηρώντας προσχήματα δημοκρατίας σε λειτουργία
παράλληλη με αυθαιρεσία απόλυτη των λειτουργών της.
Στην περίπτωση της Ε.Ε. έχουμε ένα πολυδαίδαλο στη διάρθρωσή του,
πολυεθνικό, γραφειοκρατικό σχήμα, που επιβλέπει και συντονίζει
οικονομίες κρατών (ως κάποιο σημείο και πολιτικές) – κάτι που μάλλον
αποκλείει τον έλεγχο από τις επιμέρους κοινωνίες του κεντρικού
συντονισμού και της επίβλεψης. Θα μπορούσε επιπλέον να παρατηρήσει
κανείς ότι, για τον κοινό νου, οι έννοιες «δημοκρατία» και «ελευθερία
αγορών» αλληλοαποκλείονται, είναι ασύμβατες και ασύμπτωτες – δεν
συμβιβάζεται η προτεραιότητα των σχέσεων κοινωνίας με ταυτόχρονη
προτεραιότητα του ατομικού κέρδους.
Εκ των πραγμάτων αποκλείεται στην Ε.Ε. κάθε αντιπολιτευτικός λόγος.
Υπάρχουν διαφωνίες, αλλά αφορούν πάντοτε στην υπεράσπιση εθνικών
συμφερόντων, δεν υπάρχει περιθώριο διαφωνίας ή αμφισβήτησης των
κεντρικών κατευθύνσεων πολιτικής των Βρυξελλών – χαρακτηριστικό και
οδυνηρότατο παράδειγμα το «μεταναστευτικό». Επίσης εκ των πραγμάτων
αποκλείεται η αμφισβήτηση του ηγεμονικού ρόλου της Γερμανίας στην Ε.Ε.,
αφού η οικονομική υπεροχή των Γερμανών είναι εξασφαλισμένη, πασιφανής
και μεθοδικά συντηρούμενη.
Ετσι αποκλείεται κάθε ζύμωση και διεργασία που θα οικοδομούσε
προοδευτικά την πραγμάτωση του οράματος των πρωτοπόρων της «ευρωπαϊκής
ενοποίησης» – όρους και προϋποθέσεις ειρηνικής συνύπαρξης, δημιουργικής
αλληλοβοήθειας, μεθοδικής συνεργασίας. Το όραμα δεν ήταν η
«ευρωμαρμελάδα», ένας πολτός εξομοίωσης ιδιαιτεροτήτων και πολιτισμικών
παραδόσεων: να πιθηκίσει η Ευρώπη το εξωμήτριο έκγονό της, τις ΗΠΑ. Την
Ευρώπη τη συνιστούσε πάντοτε η ποικιλότητα των παραδόσεων πολιτισμού,
καλλιέργειας, χαρακτήρων, νοοτροπίας και καλαισθησίας.
Ταυτιζόταν η Ευρώπη πάντοτε με τις εθνικές «σχολές» στην Τέχνη
(μουσική, ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, λογοτεχνία),
αλληλοεπηρεαζόμενες, αλλά με προφανή την ιδιαιτερότητα κάθε λαού. Η
Ευρώπη ήταν τα πανεπιστήμιά της (Σορβόννη, Οξφόρδη, Καίμπριτζ,
Χαϊδελβέργη, Λειψία, Τυβίγγη, Ουψάλα, Λουβαίν, Σιέννα, Πάντοβα,
Σαλαμάνκα), αυτονοήτως κρατικά, αφού κάθε κοινωνία με στοιχειώδη
αυτοσεβασμό, θέλει να εκπαιδεύει με τα δικά της κριτήρια τα στελέχη της,
όχι με τις νόρμες του απάτριδος ιδιωτικού κεφαλαίου.
Τέτοιες ευρωκεντρικές απόψεις και οπτικές μοιάζουν σιωπηρά
απαγορευμένες από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών που, χωρίς λαϊκή
εντολή, κυβερνάει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Με λαϊκή ψήφο εκλέγονται
μόνο οι ευρωβουλευτές, αλλά το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει εκτελεστικές
εξουσίες. «Κατά σύμπτωση» ασφαλώς, στα πόστα των καίριων αποφάσεων
συμβαίνει να βρίσκονται συνήθως πρώην (ή μελλοντικά) στελέχη μεγάλων
εταιρειών του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Συστήματος!
Οι πολίτες των χωρών-μελών της Ε.Ε. δεν είναι δυνατό να γνωρίζουν την
«επίσημη» (κοινής συναίνεσης) άποψη των Ευρωπαίων εταίρων για καίρια
θέματα της ταυτότητας και των προοπτικών της Ενωσης. Δεν υπάρχει
οργανωμένη από την Ε.Ε. έγκυρη πληροφόρηση των πολιτών για τις αποφάσεις
των Βρυξελλών, ούτε, βέβαια, δυνατότητα αντιλόγου, διορθωτικών
προτάσεων, εναλλακτικών θεωρήσεων. Αυτή η απουσία ενισχύει την εντύπωση
«ολοκληρωτικού» κλίματος – αφού και οι ευρωβουλευτές μόνο ψυχολογική
εκτόνωση δικαιούνται.
Στην Ελλάδα κάθε κυβέρνηση συντηρεί μια τηλεοπτική εκπομπή,
εβδομαδιαία, που «ενημερώνει» τους πολίτες για τις δραστηριότητες της
Ε.Ε. Αυτονόητα η εκπομπή εκχωρείται ως ρουσφέτι σε κομματικό
δημοσιογράφο, συνήθως μέτριο έως και μικρονοϊκό. Ετσι, η «ειδική» αυτή
εκπομπή είναι, κατά κανόνα, ανούσια και βαρετή. Σε ποιον να το
καταγγείλει ο πολίτης;
Αν ζητήσει ο Ελληνας πολίτης να πληροφορηθεί τι είναι ο
«ευρωσκεπτικισμός», ο υπουργός Τύπου θα του απαντήσει με τον γνωστό
φανατισμό του εξωμότη και αλλαξόπιστου: Ευρωσκεπτικισμός είναι ο
νεοναζισμός στην Ευρώπη, η Ακρα Δεξιά, ο ωμός φασισμός, ο τραμπουκισμός.
Αυτή η απάντηση δεν είναι αποκύημα τυφλού φανατισμού ή
ψυχοπαθολογικής αβελτηρίας. Είναι εσκεμμένη κατασυκοφάντηση μιας μεγάλης
μερίδας Ευρωπαίων πολιτών, που εμμένουν ενεργά στο όραμα της ευρωπαϊκής
ενοποίησης, αλλά επιμένουν να υπερασπίζονται την ιδιοπροσωπία εθνικών,
τοπικών και γλωσσικών παραδόσεων, αρνούνται τον μετασχηματισμό των
κοινωνιών σε αγορές, των πολιτών σε αδιαφοροποίητους καταναλωτές.
«Σκεπτικισμός» σημαίνει επιφύλαξη, όχι άρνηση ή απόρριψη. Η επιφύλαξη
προϋποθέτει κριτική σκέψη, επομένως ελευθερία από δόγματα και
αυθεντίες. Η εθελοδουλεία της υποταγής σε δόγματα και αυθεντίες (ο
«φόβος της ενηλικίωσης») είναι το πρώτιστο γνώρισμα του μαρξισμού.
Σήμερα στην Ελλάδα τα θρέμματα του μαρξιστικού ολοκληρωτισμού «διαχειρίζονται» την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Καρνάβαλος «προοδευτικών» δυνάμεων.
ΠΗΓΗ
=================
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Παρακολούθησα, όπως φαντάζομαι και χιλιάδες συμπατριώτες την ομιλία του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα σε ένα γήπεδο στο Γαλάτσι, και άκουσα με προσοχή όσα είπε ανακοινώνοντας τη Μεγάλη Προοδευτική Συμμαχία, που φαντάζομαι θα αντικαταστήσει σύντομα τον παλαιομοδίτικο και γεμάτο αμαρτίες ΣΥΡΙΖΑ. Τα λόγια πέταξαν και έφυγαν. Στο μυαλό μου έμειναν τα πρόσωπα που παρακολουθούσαν την πρωθυπουργική ομιλία, όχι τα λόγια του Πρωθυπουργού, διότι αυτά που έδειχνε η τηλεόραση έβγαζαν μάτια. Είδαμε να παρελαύνουν οι πιο άθλιοι εκπρόσωποι του εθνομηδενισμού και να κάθονται δίπλα-δίπλα με τους πιο ανυπόληπτους γυρολόγους της πολιτικής και κάποιους που αντιπροσωπεύουν το λεγόμενο «πατριωτικό μέτωπο». Και ο πιο καλόπιστος άνθρωπος θα μπορούσε να αναρωτηθεί: Τι συνδέει όλο αυτό το συνοθύλευμα ιδεολογιών και ανθρώπων, που έχουν στο παρελθόν καθυβρίσει με σκαιότατους χαρακτηρισμούς τον Αλέξη Τσίπρα. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτά τα ανθρωπάκια της ΔΗΜΑΡ, που συνεργάστηκαν με το ΠΑΣΟΚ και τον Κώστα Σημίτη, με τη Δεξιά και τον Αντώνη Σαμαρά, ξανά με το ΠΑΣΟΚ και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, με το ΚΙΝΑΛ και τη Φώφη Γεννηματά και τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Έσπασαν όλα τα ρεκόρ για μία καρέκλα και ένα μισθό… Το γεγονός ότι ο λαός τους καταψήφισε στις εκλογές του 2015 -πήραν κάτω από 0,50%-, ομιλεί από μόνο του. Είναι απορίας άξιο γιατί τους μάζεψε ο Αλέξης Τσίπρας, Προφανώς, όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου, αγαλλιάζεται η ψυχή του όταν ταπεινώνει τους αντιπάλους του. Διότι ψήφους δεν θα του φέρουν, αντίθετα θα διώξουν πολίτες, που δεν ανέχονται τα καραγκιοζιλίκια του κάθε καρεκλοκένταυρου Θεοχαρόπουλου. Μίλησε ο Αλέξης στην ομιλία του για τους «απατεώνες της πολιτικής». Τον χειρότερο όλων τον μάζεψε στον ΣΥΡΙΖΑ… Αναφέρομαι, λοιπόν, και στους λεγόμενους οπαδούς του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ ή του «πατριωτικού μετώπου», οι οποίοι βρέθηκαν στη δυσάρεστη θέση να κάθονται δίπλα-δίπλα με τους «εθνομηδενιστές», οι οποίοι μέχρι πρόσφατα τους αποκαλούσαν «χρυσαυγίτες». Αυτοί βρίσκονται στη χειρότερη θέση… Σκεπτόμενοι ότι όλοι αυτοί έβαλαν πλάτη στα εθνικά θέματα, αναρωτήθηκα πως μπόρεσαν να συναγελάζονται με όσους πιστεύουν ότι ο πολίτης του κόσμου υπερισχύει αυτού που πιστεύει στην Πατρίδα. Στην ίδια δυσάρεστη θέση βρέθηκαν και οι φίλοι του πρώην υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, οι οποίοι δεινοπάθησαν από το «εθνομηδενιστικό» μπλόγκ και τους χρυσαυγίτες και στο τέλος είδαν τα στελέχη τους να εκδιώχνονται από την κυβέρνηση για χάρη του συνεταίρου Πάνου Καμμένου, ο οποίος έκανε τον Αλέξη πρωθυπουργό για να εισπράξει και αυτός την απαξίωση. Διότι, κατά τα ψέματα: αν ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ δεν έκανε εκείνο το τεράστιο βήμα τον Ιανουάριο του 2015, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας. Αλλά η ιστορία γράφεται τελικά στις …ταβέρνες και στη βάση των συμφερόντων που ισοπεδώνουν ιδεολογίες και αρχές. Είχα ακούσει ότι όταν μερικές φορές γινόταν εκτός εαυτού ο Καμμένος και απειλούσε να τα κάνει όλα λίμπα, έσπευδε μεσάνυχτα στο σπίτι του σύσσωμη η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για να τον καλμάρει. Αλλά την έπαθε και αυτός, όπως τόσοι άλλοι. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι τελικά ένας «μάστερ» της ελληνικής πολιτικής σκηνής και δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά κάνει πλάκα σε ένα πολιτικό σύστημα χωρίς να τσαλακώνεται. Βεβαίως, να μην λέω μεγάλες κουβέντες, διότι έχουμε μπροστά μας τις εκλογές και οι πολίτες θα τον κρίνουν. Έχω την αίσθηση πως θα τον κρίνουν πολύ αυστηρά, και για τα Μνημόνια, και για τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία τελικά αποδεικνύεται πως είναι εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. Είπε κάποιος ανόητος ότι τα Σκόπια έγιναν ελληνικό κρατίδιο και γέλασε και το παρδαλό κατσίκι. Ο σκοπιανός εθνικισμός είναι χειρότερος και από αυτόν που αντιπροσωπεύει η ναζιστική Χρυσή Αυγή… Η οποία -με την ευκαιρία- χαϊδεύεται από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δυνατόν να είναι κυβέρνηση η Αριστερά και να μην βρίσκονται στη φυλακή αυτοί που σκότωσαν τον Παύλο Φύσσα; Στο θέμα αυτό πρέπει να επανέλθουμε διότι οι φίλοι μας οι Συριζαίοι, νομίζοντας ότι θα κόψουν ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία κάνουν τα στραβά μάτια και αφήνουν στο απυρόβλητο τους οπαδούς των ναζί, η ηγεσία των οποίων περιλαμβάνει και αποβράσματα της κοινωνίας. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι η πολιτική είναι μία βρώμικη δουλειά, αλλά πως μπορεί να κοιμάται τα βράδια ο πρωθυπουργός όταν οι δολοφόνοι οπαδού του κόμματος του απολαμβάνουν την ελευθερία τους! Επί ΣΥΡΙΖΑ όχι επί της καταραμένης Δεξιάς, η οποία τους κυνήγησε όσο κανείς. Επιστρέφοντας εκεί που ξεκινήσαμε και προσπαθώντας να αναλύσω την αψυχολόγητη απόφαση του αρχηγού της ΣΥΡΙΖΑ, να βάλει στο ίδιο σακί όλο αυτό τον πολιτικό αχταρμά και τις ιδεολογίες που συγκρούονται μεταξύ τους κατέφυγα σε ένα φίλο μου ψυχολόγο, ο οποίος έχει λύσεις για όλα τα προβλήματα. Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσω μαζί του, διότι μου έδωσε μία απλουστευμένη απάντηση. Ισχυρίστηκε, λοιπόν, ότι ο Πρωθυπουργός απολαμβάνει να ταπεινώνει αυτούς που του πάνε κόντρα. Και μπορεί να βρει κανείς την απόδειξη, σε όλους αυτούς που μάζεψε στον ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα. Υπάρχει μεγαλύτερο ρεζιλίκι για ένα άνθρωπο -οι πολιτικοί τελικά δεν είναι(!)- να γλύφει εκεί που έφτυνε; Υπάρχει μεγαλύτερη ταπείνωση από το να κάνεις θριαμβευτικές δηλώσεις για ένα ηγέτη που μέχρι χθες καθύβριζες; Σ’ αυτό το θέμα, μου είπε ο ψυχολόγος, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει πράγματι στον Ανδρέα Παπανδρέου… Όμως, θα πρέπει να σκεφθεί ο πρωθυπουργός πόσοι από αυτούς τους ταπεινωμένους γυρολόγους θα μείνουν μαζί του και στην περίπτωση που στις 26 Μαϊου χάσει τις εκλογές. Νομίζω θα ψάχνει ώμο για να βάλει το κεφάλι του και δεν θα βρίσκει. Με αυτά και εκείνα, πάντως, πρέπει να του αναγνωρίσω πως μόνο αυτός θα εξευτέλιζε, ικανοποιώντας το λαϊκό αίσθημα, τους «εθνομηδενιστές», τους γυρολόγους της πολιτικής και τους «πατριώτες»… Τους έκανε χαρτί υγείας και τους πέταξε στην τουαλέτα…
Σχόλια