Τι σηματοδοτεί για την Ελλάδα η επικείμενη παραχώρηση του ελέγχου 11 περιφερειακών λιμανιών σε «ξένα χέρια»
Από τον
Μανώλη Κοττάκη
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Ζούμε σε συγκλονιστικούς καιρούς, αλλά φοβάμαι ότι δεν το έχουμε καταλάβει. Αν το είχαμε καταλάβει, άλλη θα ήταν και η συμπεριφορά μας. Θα το ανακαλύψει ο ιστορικός του μέλλοντος όταν οι πηγές για κάθε διένεξη που ξέσπασε στην Ευρώπη στις αρχές του νέου αιώνα θα τον οδηγήσουν υποχρεωτικά στην Ελλάδα. Από το γεγονός ότι η υπερδύναμη πάτησε πόδι στην Ευρώπη και ήλεγξε τη νομισματική πολιτική της μέσω Ελλάδος έως ότι το πρώτο «κούρεμα» χρέους εις βάρος ιδιωτών εφαρμόστηκε εδώ και το μοντέλο δέσμευσης της δημόσιας περιουσίας προς ασφάλιση του χρέους μετά την Ανατολική Γερμανία πρώτη φορά εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Από το γεγονός επίσης ότι η Κίνα για δικούς της λόγους, πλανητικούς, συνέδραμε αποφασιστικά στην παραμονή της χώρας στο ευρώ το 2012 και το 2015 έως και ότι ακόμη και αυτή η Ρωσία αξιοποίησε την αφέλεια του ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο οκτάμηνο του 2015 για να αποσταθεροποιήσει τη μισητή Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.
Η Ελλάς παραμένει το κέντρο του θεάτρου επιχειρήσεων του 21ου αιώνα στην πιο κρίσιμη γεωπολιτική περιφέρεια του κόσμου. Ωστόσο, ας μην πλανώμεθα. Ο Ελληνισμός έχει μπροστά του τα προσεχή χρόνια δύο μείζονες προκλήσεις, που συνδέονται η μία με την άλλη. Η πρώτη αφορά τον έλεγχο των λιμανιών της πατρίδας μας. Εντεκα περιφερειακά λιμάνια θα ιδιωτικοποιηθούν με καθαρή πώληση μετοχών και όχι με συμβάσεις παραχώρησης μετά τις εκλογές, όπως προβλέπει το πρόγραμμα του ΤΑΙΠΕΔ. Για τα τρία τέσσερα εξ αυτών θα δοθεί μεγάλη μάχη! Για την Αλεξανδρούπολη θα δώσουν μάχη Αμερικανοί, Ρώσοι και Κινέζοι. Προνομιακός ο ακριτικός λιμένας, όποιος τον κατέχει θα ελέγχει την κίνηση στα στενά των Δαρδανελίων. Για το λιμάνι της Καβάλας ενδιαφέρονται Αμερικανοί και Κινέζοι.
Για τα Ναυπηγεία του Νεωρίου στη Σύρο πάλι οι Αμερικανοί μπορούν να αποτελέσουν ιδανικό αγκυροβόλιο για τον έκτο στόλο. Για το λιμάνι στο Καστέλι επίσης οι ΗΠΑ, για λόγους που είναι κατανοητοί. Απομακρυνόμενη η Τουρκία από τη Δύση καθιστά την Ελλάδα στρατηγική χώρα στην περιοχή!
Και όσα συμβαίνουν, άλλωστε, στα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης αυτό τον καιρό την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος αποτελούν. Οι καθυστερήσεις που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις επενδύσεις των Κινέζων διά του πρόθυμου Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ακυρώνει τις επενδύσεις του master plan της Cosco κηρύσσοντας όλο τον Πειραιά αρχαιολογικό χώρο) έχουν χαρακτήρα φιλολαϊκό και τοπικιστικό, αλλά στην πραγματικότητα εξυπηρετούν αντικειμενικά τα συμφέροντα τρίτων δυνάμεων, που δεν επιθυμούν τη γιγάντωση των Κινέζων στον Πειραιά. Αν, μάλιστα, είναι κάποιος λίγο υποψιασμένος μπορεί να καταλάβει εύκολα ποιος παίζει με ποιον. Τα αυτά ισχύουν και για τον Βορρά.
Το ποιος ή ποιοι θα ελέγχουν τα ελληνικά λιμάνια στο μέλλον λοιπόν -ερχόμαστε στη δεύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός τα επόμενα χρόνια- συνδέεται απολύτως με το ποιος ή ποιοι θα ελέγχουν τους δρόμους της ενέργειας και του εμπορίου προς τη δυτική Ευρώπη στο μέλλον. Εάν είχαμε καταλάβει την υπεραξία του οικοπέδου εγκαίρως, αν ήμασταν ενωμένοι, αν δεν είχαμε στο μυαλό μας ποια δημόσια θέση θα διατυπώσουμε για να ικανοποιήσουμε είτε τους Αμερικανούς είτε τους Ρώσους ή τους Κινέζους, τότε αυτός ο τόπος θα είχε άλλη τύχη. Κανείς δεν θα είχε τολμήσει να τον βάλει σε Μνημόνιο. Αλλά με τη δημόσια περιουσία δεσμευμένη, τις τράπεζες ελεγχόμενες από διοικητικά συμβούλια με πλειονότητα αλλοδαπών, τα περιφερειακά αεροδρόμια ελεγχόμενα, τα λιμάνια ελεγχόμενα, τις ασφαλιστικές εταιρίες υπό έλεγχο, τις μεγάλες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις υπό ξένο έλεγχο στην πλειονότητά τους, την ακτοπλοΐα μας να εξαγοράζεται από τους Ιταλούς, τις δημόσιες δαπάνες πλήρως ελεγχόμενες, τι μας μένει για να εορτάσουμε την ανεξαρτησία το 2021; Μόνο η ναυτιλία μας και ορισμένοι μοναχικοί καβαλάρηδες στον τουριστικό τομέα και στις αερομεταφορές, οι οποίοι είδαν έγκαιρα τη μεταβολή και προσαρμόστηκαν.
Στη δε πολιτική μας τάξη, δεδομένων όλων αυτών, μένει να τσακώνεται για μερικά επιδόματα και για τη μείωση των πλεονασμάτων ώστε να διευκολυνθεί η μείωση των φορολογικών συντελεστών. Μένει, επίσης, η άχαρη μάχη της υπεράσπισης των σπιτιών των Ελλήνων από τα ξένα funds. Αυτά μένουν!
Πού θέλω να καταλήξω; Μα, ότι η γεωπολιτική βοήθησε την Ελλάδα να μείνει στο ευρώ και να διατηρηθούν βασικές κατακτήσεις του βιοτικού επιπέδου έστω και με μεγάλες απώλειες, η γεωπολιτική «ασφάλισε» αμυντικά την Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα η γεωπολιτική καθήλωσε την Ελλάδα. Δεχθήκαμε έναν σωρό επώδυνους συμβιβασμούς και αντί να έχουμε τα αντίστοιχα οφέλη φθάσαμε να εκλιπαρούμε έως και το 1 δισ. ευρώ που είχαν κέρδη τα ομόλογα της ΕΚΤ από την ελληνική κρίση. Θέλω να καταλήξω ότι για σάκος του μποξ πληρωθήκαμε πολύ λίγα. Μας λείπουν η σύνταξη και η παράταξη. Αν συνειδητοποιούσαμε τι σημαίνει η τακτική τού «διαίρει και βασίλευε» δεν θα επιτρέπαμε ποτέ στους ξένους να αρπάζουν τα φιλέτα και τις υποδομές μας. Θα τα αξιοποιούσαμε μόνοι, με στρατηγικές συμμαχίες έστω, στις οποίες θα είχαμε το πάνω χέρι. Τώρα, στην ανάγκη μας θα δώσουμε κοψοχρονιά και τα λιμάνια μας.
Και το μελαγχολικό ξέρετε ποιο είναι; Οτι, όπως και με αεροδρόμια -το «Μακεδονία» ήδη λειτουργεί ρολόι-, οι ξένοι θα τα δουλέψουν καλύτερα από ό,τι θα τα λειτουργούσαμε εμείς. Τόσο αξίζουμε. Αλλά αυτό δεν αναιρεί τη βασική διαπίστωση: Οι βασικές υποδομές μας είναι στα χέρια τρίτων και εμείς από κέρδος, ελάχιστο. Ελπίς καμία. Δεν υπάρχει χώρα.
============
blogger:
Η εξήγηση:
Δεν φτάνουν στους ταγούς μας οι ανοησίες που εκστομίζουν εντός συνόρων, αλλά σπεύδουν να κάνουν και... εξαγωγές
Από τον
Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά*
Η λέξη «μπούρδα ή μπουρδολογία» είναι γλωσσικό δάνειο της ισπανικής burda. Στη νεοελληνική γλώσσα αποδίδει την έννοια της «αερολογίας, της κενολογίας ή της μη λογικής λεκτικής ακολουθίας». Oλοι οι άνθρωποι περιστασιακά μπουρδολογούν, ενώ η αερολογία δεν αποτελεί χαρακτηριστικό μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης, δεν εξαρτάται από το επίπεδο μόρφωσης ή δεν είναι ίδιον κάποιου επαγγέλματος.
- Η μοναδική εξαίρεση είναι βεβαίως η επαγγελματική συντεχνιακή τάξη των Ελλήνων πολιτικών, οι οποίοι όχι μόνο έχουν αναγάγει την μπουρδολογία σε διακομματική επιστήμη στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά επιδίδονται και στην άμιλλα επίδειξης των ικανοτήτων τους στην μπουρδολογία μέσω της χρήσης των ξένων γλωσσών, ώστε να μπορέσουν να αντιληφθούν και οι συνάδελφοί τους στο εξωτερικό το μέγεθος της «ιδιοφυΐας των». Η οξυδέρκειά τους συνήθως αποκαλύπτεται κατά τη διάρκεια των επισκέψεών τους εκτός Ελλάδος.
Πράγματι, ενώ είναι ζήτημα αν γνωρίζουν περισσότερες από 300 λέξεις της αγγλικής γλώσσας, δεν διστάζουν να συμμετέχουν σε δημόσιες τηλεοπτικές συζητήσεις στην αγγλική, κάνοντας βαρύγδουπες πολιτικές δηλώσεις σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζουν. Προσποιούνται τους σημαντικούς διεθνείς παράγοντες μιας αποτυχημένης και χρεοκοπημένης χώρας, την οποία κανένας δεν υπολογίζει, προς τέρψιν βέβαια των συνομιλητών τους, οι οποίοι όταν συνέλθουν από τη στιγμιαία ψυχαγωγία των, μένουν έκπληκτοι από το μέγεθος της αλαζονείας και της αμετροέπειάς των.
Ο Ελλην πολιτικός, εάν έχει καταφέρει να εισαχθεί σε κάποια ανώτατη σχολή με το πέρας του εγκύκλιου κύκλου σπουδών του, θα διατηρήσει ως επί το πλείστον την ιδιότητα του φοιτητού μαζί με αυτή του κομματικού ινστρούκτορα αδιαλείπτως επί μία δεκαετία.
Κατά τη διάρκεια των «σπουδών» του, αφού «ωριμάσει» μεταξύ περιόδων PlayStation, ταβέρνας, bar culture, μπουζουκιών και κοινωνικών αναζητήσεων, καθώς και φιλοσοφικών ανησυχιών της ήσσονος προσπάθειας, σταδιακά θα αρχίσει να ανέρχεται στην κομματική ιεραρχία και στον κομματικό μηχανισμό με όπλο τη δημόσια μπουρδολογία, ενώ, ανεξαρτήτως κόμματος, ως «προοδευτικός και δημοκρατικός» πολίτης που είναι δεν θα αρκείται να επιλύει μόνο τα προβλήματα της χώρας του, αλλά θα επιδιώκει να διαθέτει και την πολύτιμο και ανεκτίμητο φαιά ουσία του στα σύνθετα διεθνή πολιτικά, κοινωνικά και γεωπολιτικά προβλήματα, ασχέτως αν τα κατανοεί ή αν αντιλαμβάνεται τα θέματα επί των οποίων τοποθετείται. Ετσι, αποτελούν ψήγματα μεγαλείου και εθνικό κεφάλαιο οι ιστορικές στιγμές κατά τις οποίες μεταφέρει στην αγγλική γλώσσα τις 100 λέξεις κλισέ που χρησιμοποιεί στον δημόσιο λόγο του.
Σε μία χώρα, όμως, όπου οι πολίτες πετούν πλαστικά μπουκάλια, κουτιά αναψυκτικών και κάθε είδους σκουπίδια στους δρόμους από τα αυτοκίνητά τους, είναι διασκεδαστικό και συνάμα σουρεαλιστικό οι πολιτικοί της και κατ’ επέκταση και οι ψηφοφόροι τους να θεωρούν τους εαυτούς τους Ευρωπαίους πολίτες και τη χώρα τους ευρωπαϊκή ώστε να μην αμελούν να τοποθετούνται διαρκώς περί «ευρωπαϊκών κεκτημένων».
Ως γνήσια και αυθεντικά δείγματα Ευρωπαίων πολιτών, λοιπόν, οι Ελληνες πολιτικοί πιστεύουν ότι θα σώσουν την Ευρώπη από τα προβλήματά της με τον ίδιο τρόπο που «έσωσαν» και τη χώρα τους. Την ίδια στιγμή οι συνάδελφοί τους στο εξωτερικό αδυνατούν να κατανοήσουν πώς αυτοί οι μαυριδεροί αρσενικοί Βαλκάνιοι και οι θηλυκές μελαχρινές ξανθομαλλούσες είναι τόσο φανατικά φιλοευρωπαϊστές, τη στιγμή που η κοινωνική συμπεριφορά τους παραπέμπει σε κινηματογραφική ταινία του Τρίο Στούτζες.
- Επί παραδείγματι, Ελλην πολιτικός, από αυτούς που επιθυμούν διακαώς να σώσουν τον κόσμο (και τον εαυτό τους), φαίνεται να ανταλλάσσει χειραψία και να συνομιλεί με γυναίκα πρωθυπουργό άλλης χώρας, ενώ εξακολουθεί να παραμένει καθήμενος στην καρέκλα του, μη έχοντας τη στοιχειώδη ευγένεια ή την αντίληψη να συμπεριφερθεί όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι.
Ομως, επειδή τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, η δημόσια και η λεκτική εικόνα της ελληνικής πολιτικής μπουρδολογίας θα ήταν αδιάφορες, αν τα πολιτικά, τα κοινωνικά, τα οικονομικά αποτελέσματα ήταν διαφορετικά.
Δυστυχώς, όμως, στην πολιτική η «εικόνα» είναι ταυτόσημη με την ουσία της και συνεπώς η δημόσια λεκτική μπουρδολογία είναι βέβαιο ότι θα επιφέρει και τα αντίστοιχα πολιτικά αποτελέσματα. Ομως, παρά το γεγονός των μη αναστρέψιμων τραγικών αποτελεσμάτων που επέφερε η πολιτική φαιδρότητα του ελληνικού θεάτρου σκιών, οι πρωταγωνιστές του θα πρέπει να συνεχίσουν να μπουρδολογούν δημοσίως, επειδή, διαφορετικά, η πολιτική στην Ελλάδα θα ήταν αφάνταστα βαρετή και ανιαρή.
*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Σχόλια