Όπως απέδειξε περίτρανα και η επίσκεψη Γιούνκερ στην Αθήνα, από την αρχή της πτώχευσης στις αρχές του 2010 μέχρι σήμερα δεν υπήρξε άλλος Πρωθυπουργός που να έχουν αγαπήσει και υποστηρίξει οι δανειστές τόσο πολύ και με τόσους τρόπους όσο ο Αλέξης Τσίπρας.
Είναι τέτοια η λατρεία τους στο πρόσωπο και την πολιτική του που δεν κάνουν ούτε τον κόπο να κρατούν τα ελάχιστα προσχήματα. Ούτε εκείνοι αλλά ούτε πια και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Μία ιστορία έρωτα και πολιτικής που όμοιά της δεν έχουμε ξαναζήσει. Και, φυσικά, μία σχέση που κάθε άλλο παρά πλατωνική είναι, όπως καθημερινά και πολύ επώδυνα η Ελλάδα βιώνει.
Εχοντας με τις πλάτες τους εξασφαλίσει όχι μόνον την εσπευσμένη άνοδο στην εξουσία το 2015 αλλά και έκτοτε τη μακρότερη πρωθυπουργία στην εποχή της πτώχευσης, ο Αλέξης Τσίπρας ορθώς συνιστά την απόλυτη επιλογή τους.
Μαζί με τον μικρό εταίρο του Πάνο Καμμένο εξασφάλισαν πλήρως στους δανειστές όλα όσα εκείνοι ήθελαν: καθολική και άνευ συζητήσεως προσαρμογή σε όλες τους τις απαιτήσεις ταυτόχρονα με την εξαφάνιση κάθε ίχνους κοινωνικής και πολιτικής αντίδρασης, την οποία πρώτα καπέλωσαν, στη συνέχεια τη μονοπώλησαν και στο τέλος την αντάλλαξαν ακριβώς με αντίτιμο αυτή τη μοναδική σχέση που τους επιτρέπει την αδιατάρακτη μέχρι σήμερα παραμονή στην εξουσία.
Ο Τσίπρας τα έδωσε όλα και εκείνοι τον αντάμειψαν: ούτε τεχνητές κρίσεις για το τίποτα, όπως τα προηγούμενα χρόνια, ούτε επίσης τεχνητές απειλές για εξόδους από το ευρώ, ούτε η παραμικρή αντίδραση σε ένα κράτος που αντί να μικραίνει μεγαλώνει και αντί να απελευθερώνεται από τα κομματικά και πολιτικά δεσμά υποτάσσεται κάθε μέρα όλο και περισσότερο σε αυτά, ενώ ταυτόχρονα ρέπει πλέον συστηματικά στον αυταρχισμό.
Σχεδόν καθημερινά πια από το πουθενά ανακοινώνονται σειρά από υποσχέσεις για παροχές, αυξήσεις και προσλήψεις που ούτε έχουν προϋπολογιστεί, ούτε και τις ανέμενε κανείς. Παράλληλα, προωθούνται λίαν αμφιλεγόμενες παρεμβάσεις σε ζητήματα δικαιώματος ψήφου και εκλογικών καταλόγων.
Τέλος, μια σειρά από ανούσια ζητήματα επιστρατεύονται, επίσης από το πουθενά, στην ατζέντα μιας ψευτοαριστερής τεχνητής πολιτικής πόλωσης που έχει δύο προφανείς στόχους: ο πρώτος είναι να συσπειρώσει το "αριστερό" ακροατήριο και ο δεύτερος να αποπροσανατολίσει. Η Ελλάδα κυριολεκτικά πνίγεται και η πολιτική ζωή ξαφνικά πολώνεται γύρω από το αν τα ομόφυλα ζευγάρια θα έχουν ή όχι δικαίωμα υιοθεσίας!
Με όλα αυτά, η κυβέρνηση στήνει το πανάκριβο εκλογικό σκηνικό της, που πιθανότατα πια θα καταλήξει σε τριπλές εκλογές κάπου πριν τα μέσα του 2019. Η όλη στρατηγική είναι η εξής: περιορισμός της δεδομένης ήττας και αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης με το βλέμμα στις μεθεπόμενες εκλογές με απλή αναλογική.
Όμως, οι άλλοτε δρακόντειοι δανειστές ούτε βλέπουν ούτε ακούν. Αντιθέτως, εδώ και μήνες εξάρουν συνεχώς την αποτελεσματικότητα (!) της κυβέρνησης, παρά το γεγονός ότι τους διαψεύδουν ακόμα και τα δικά τους στοιχεία, της Eurostat. Για να μη μιλήσει κανείς για την απτή πραγματικότητα. Τι να πεις; Έχουμε διαβεί πια για τα καλά τον Ρουβίκωνα - εκείνον της λογικής φυσικά...
Πηγή: tanea, μέσω http://teleytaiaexodos.blogspot.gr/
============
Το «καταματωμένο» πλεόνασμα του ΣΥΡΙΖΑ ως νέο success story (ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ)
Μόνο το «πεζοδρόμιο» θα πλήξει τον ΣΥΡΙΖΑ
Του Γιάννη Σιδέρη
Πολλές καρδίες ευφράνθησαν τελευταίως,
βλέποντας την ορατή απόκλιση στις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα με τον
Ευκλείδη Τσακαλώτο, σχετικά με την μεταμνημονιακή πορεία της χώρας.
Λαμπρή καθαρή έξοδο υπόσχεται ο Αλέξης, θαμπή, αυστηρώς επιτηρούμενη ο
Ευκλείδης. Κάποιοι προσπαθούσαν να ψηλαφήσουν και να μετρήσουν το
άνοιγμα του ρήγματος, για να προβλέψουν εάν θα είναι σεισμογενές,
φτάνοντας έως και την αποκαθήλωση του υπουργού Οικονομικών.
Κατά την ταπεινή μας γνώμη θα
συνιστούσαμε να γίνουν… πέτρες οι ευφρανθείσες καρδίες, γιατί ουδέν το
σοβαρόν συμβαίνει. Οι «χαρούλες» και τα ανέκδοτα κατά τις επισκέψεις
Ευκλείδη στο Μαξίμου με τον Τσίπρα και το περιβάλλον του, καλά κρατούν.
Αυτό που εκδηλώνεται είναι μία διαφορά στην κουλτούρα της συμπεριφοράς.
Ο μεν πρωθυπουργός εθισμένος στο
κομματικό τερτίπι, όπου το ψέμα είναι ένα εκ των εργαλείων δράσης,
μετέφερε την κουλτούρα αυτή και στον πρωθυπουργικό λόγο - πολύ
περισσότερο που εξ ιδιοσυστασίας δεν ορρωδεί στην ηχηρή προβολή
ισχυρισμών που είναι κατάφωρα αβάσιμοι – όπως εν προκειμένω της
καθαρής εξόδου. Ο άλλος, αστός αγγλοσαξονικής κουλτούρας, ενσωματωμένος
σε ευρωπαϊκό περιβάλλον, σεμνύνεται να επιδοθεί σε μεγαλοστομίες που σε
πέντε μήνες θα αποδειχτούν φρούδες και θα τον εκθέσουν (εκτέθηκε ήδη με
το αφορολόγητο). Πέραν αυτού, ουδέν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συμπαγής και θα είναι
όσο θα διατηρεί την εξουσία, παρότι θα τροφοδοτεί την ειδησεογραφία με
τα εσωτερικά του κατά την μεταμνημονιακή εποχή, δίνοντας την εικόνα ότι
σπαράσσεται. Μπορεί να δείχνει ότι σπαράσσεται αλλά δεν θα καταρρέει
εσωτερικά.
Απλώς η αριστερή του τάση, όπως
σχηματοποιείται στους «53», μετά την έξοδο από τη βάσανο του - δικού
τους, μην ξεχνιόμαστε – μνημονίου, θα είναι πιο επιτακτική στις
απαιτήσεις της για εφαρμογή «αριστερής πολιτικής». Το πώς εκλαμβάνουν
την αριστερή πολιτική είναι αδιευκρίνιστο. Το πάγιο αριστερό αίτημα
«λεφτά για το λαό» δεν θα ευοδωθεί γιατί λεφτά δεν θα υπάρχουν, αφού και
γιατί η ανάπτυξη - τη ευθύνη τους - ήταν λυμφατική, ενώ οι τρίμηνοι
έλεγχοι θα καραδοκούν. Το πολύ πολύ να ξαναδώσουν σε τμήματα του
φτωχοποιημένου πληθυσμού κάποιο επίδομα ελεημοσύνης και ντροπής –
ντροπής γιατί θα το βαφτίζουν αριστερή πολιτική.
Μόνο σε άλλα δύο θέματα ο αριστερή
πτέρυγα έχει δείξει ευκρινώς τις θέσεις της. Στο μεταναστευτικό, στο
οποίο απαιτούν πιο γρήγορες στο ρυθμό, και περισσότερες στον αριθμό,
θετικές αποφάσεις για άσυλο (και περισσότερες ελληνοποιήσεις). Αυτό την
στιγμή που και η Τασία – επιφανές μέλος τους – η οποία άνοιξε διάπλατα
τις πόρτες για να μπουν και να λιαστούν, έδειξε χθες στη Βουλή σημεία
μεταμέλειας (συνήλθε και αυτή από την παρατεταμένη εφηβεία και κατάλαβε
τα προβλήματα που δημιούργησε).
Η άλλη θέση τους είναι η αστυνομική
καταστολή που θεωρούν ότι καταδυναστεύει την ελληνική κοινωνία! Από
πολιτική Παιδεία θεωρούν κάθε αστυνομική δράση για την προστασία της
κοινωνικής ευνομίας και ευταξίας ως καταστολή. Αυτό φυσικά το αναιρούν
όταν πρόκειται τα ΜΑΤ να προστατεύσουν τον πρωθυπουργό τους στη
Μυτιλήνη και την Ηρώδου του Αττικού.
Τελείωσε ο μύθος
- Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πλέον ελπιδοφόρο αφήγημα, και το γνωρίζουν. Γι αυτό καταφεύγουν στα ήδη γνωστά, τα οποία θα βαρεθούμε να τα ακούμε κατά την μακρόχρονη προεκλογική περίοδο στην οποία έχουμε μπει: Μαρινάκης, Μαρέβα, ή ΚΕΕΛΠΝΟ. Τα σαράντα χρόνια που «κατέστρεψαν τη χώρα» έχουν ξεθωριάσει λίγο ως επιχείρημα, αφενός γιατί υπερκαταναλώθηκε, αφετέρου γιατί οι άνω των 30 θυμούνται και συγκρίνουν το τώρα με το τότε.
- Γι αυτό και «αριστεροί ψάλτες» κάνουν καταβύθιση στο χρόνο, αναδιφούν παλιά γεγονότα τα οποία θα έπρεπε να ανήκουν στην αρμοδιότητα των ιστορικών και μόνο, και τα επαναφέρουν ως σύγχρονα επιχειρήματα πολιτικής αντιπαράθεσης – πχ τι έγινε το 49, τι έγινε το 56 με το τριφασικό εκλογικό σύστημα, ή τι έγινε το 61 (γιατί ως γνωστόν για τις εκλογές «βίας και νοθείας» ευθύνεται η τωρινή ηγεσία της ΝΔ).
Τρέμουν το «πεζοδρόμιο»
- Πάντως, προς επίρρωσιν, η αχίλλειος πτέρνα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η αντιπολίτευση. Γνωρίζει ότι θα χάσει στις εκλογές, αλλά και ξέρει να πολώνει το κλίμα με μαχητικό λόγο που συχνά εγγίζει τη ρητορική του μίσους, προκειμένου να συγκρατήσει αξιόλογο εκλογικό ποσοστό. Η αχίλλειος πτέρνα - και εδώ το έχουμε ξαναγράψει - είναι οι λαϊκές αντιδράσεις, τις οποίες όμως η αντιπολίτευση δεν μπορεί να τροφοδοτήσει. Η ΝΔ από νοοτροπία, το ΠΑΣΟΚ από πολιτική και οργανωτική εξασθένιση.
- Αυτός ήταν ο λόγος που τρόμαξε τον πρωθυπουργό και έκανε λόγο για ετερόκλητο όχλο στο συλλαλητήριο για το Σκοπιανό. Αυτός ήταν ο λόγος που τάραξε τον ΣΥΡΙΖΑ για τις κινητοποιήσεις της Μυτιλήνης, με αποτέλεσμα αυτοί, οι κατεξοχήν «αγωνιστές του πεζοδρομίου (το γράφουμε με θετική έννοια) να μιλούν για… μη εποικοδομητικές κινητοποιήσεις και να θέτουν ζήτημα «έννομης τάξης» («εννόμου τάξεως» το έλεγαν κάποτε αυτοί που κυνηγούσαν τους πατεράδες τους ). Οσο για τους πολίτες που διαδήλωσαν ήταν «φασιστοειδή» κατά τον κυβερνητικό βουλευτή Γ. Πάλλη, ενώ η κυρία Φ. Βάκη είδε μόνο νεοαφασιστικούς κύκλους στη Μυτιλήνη.
- Το πεζοδρόμιο ήταν ο προνομιακός χώρος του ΣΥΡΙΖΑ και μέτρο κρίσης της λαϊκής αποδοχής μιας κυβέρνησης. Γι αυτό και ο πρωθυπουργός ρωτούσε με την έπαρση της αυτοπεποίθησης ,κάποτε: «είδατε κανέναν να διαδηλώνει εναντίον μου;».
- Να που είδαμε. Ηταν μαζικό αλλά τοπικό. Αν γίνει μαζικό και κεντρικό, τότε μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποσταθεροποιηθεί.
==========
Ο Τσίπρας στη Λέσβο της κοινωνικής έκρηξης
Γράφει ο Γιώργος Τάττης* –
Η Λέσβος, δυο βδομάδες πριν, βίωσε τη δική του νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου. Κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί την ένταση που εξελίχθηκαν τα γεγονότα εκτός και αν ήταν παρών. Ενώνοντας όμως τα κομμάτια του παζλ, το κουβάρι ξετυλίγεται και ερμηνεύει πολιτικές, φανερώνει στοχεύσεις, ιδεολογικές αγκυλώσεις και ένα περίπλοκο πολιτικό παίγνιο που περιλαμβάνει ανταγωνισμούς μεταξύ κομμάτων, τοπικές ίντριγκες, σχέσεις εξουσίας και αποποιήσεις ευθυνών. Κάπου σε αυτή τη λογική εντάσσονται και οι χθεσινές κινητοποιήσεις, με ό,τι ακολούθησε.
Από προπυλακισμούς δημοσιογράφων, μέχρι πετροπολέμους στο κέντρο της πόλης. Τώρα όμως, οι λύσεις φαντάζουν πιο αναγκαίες από ποτέ. Εάν δεν υπάρξει επιτέλους νηφάλιος – και κυρίως πολιτικός – λόγος, η πόλωση θα εντείνεται.
Όλα ξεκίνησαν όταν ομάδα – κυρίως – Αφγανών προσφύγων και μεταναστών μετέβη στην πλατεία Σαπφούς για διαμαρτυρία. Ο εγκλωβισμός τους στο νησί, λόγω της αργής διαδικασίας διεκπεραίωσης των αιτημάτων ασύλου, οι κάκιστες συνθήκες διαβίωσης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόριας και οι φήμες για την ελλιπή περίθαλψη ομοεθνή τους με χρόνιο πρόβλημα υγείας, ήταν οι βασικοί λόγοι που ώθησαν σε δραστικότερα μέτρα. Παράλληλα, οι συνθήκες «ομηρίας», μετά και τη νομολογία του ΣτΕ (έχει ήδη ακυρωθεί), δεν αίρονταν στους ήδη διαμένοντες στο νησί.
Οι μέρες περνούσαν, οι πιέσεις από πλευράς κατοίκων και δημοτικών αρχών για ανακατάληψη του καταληφθέντα κεντρικού δημόσιου χώρου εντείνονταν. Τέθηκαν ζητήματα που άπτονταν της δημόσιας υγείας, πλήττονταν παραπλήσιες επιχειρήσεις και αυξήθηκαν οι φωνές που έβλεπαν πιθανή αρνητική τουριστική προβολή του νησιού. Ως εκ τούτου, τα αιτήματα τήρησης της έννομης τάξης (παράνομη κατάληψη δημόσιου χώρου), σε συνδυασμό με ένα διάχυτο αίσθημα προνομιακής μεταχείρισης των προσφύγων, ακριβώς λόγω αυτής τους της ιδιότητας, γιγαντώνονταν.
Εντός δικαιολογημένων αιτημάτων από όλες τις πλευρές, απότοκων της διαχρονικά αποτυχημένης μεταναστευτικής/προσφυγικής και εξωτερικής πολιτικής που ασκεί το Ελληνικό κράτος, διαγραφόταν αδιέξοδο. Παράλληλα, η απουσία – έστω και την ύστατη – ενός νηφάλιου λόγου που θα συνενώνει τις φωνές διαμαρτυρίας με τρόπο παραγωγικό για όλους, οδήγησε σε ένα περαιτέρω εκρηκτικό σκηνικό. Η απογοήτευση, αντί να συσπειρώνεται απέναντι στους πραγματικούς υπαίτιους, μετατράπηκε σε μένος έναντι των προσφύγων/μεταναστών, πολλοί από αυτούς οικογενειάρχες, γυναικόπαιδα. Που στο κάτω κάτω, το ίδιο πράγμα με τους ντόπιους θέλουν: Να φύγουν από το νησί και να ανοίξουν οι δρόμοι προς την Ευρώπη. Αλλά εν τη απουσία πολιτικής με όραμα, κυριαρχεί ο φανατισμός και η άγνοια.
Είναι ένα πράγμα το να διαφωνείς με την στρατευμένη μεταναστευτική πολιτική που ακολουθεί το κράτος, με προσφυγοπατέρες και διεθνείς οργανισμούς να θησαυρίζουν στην πλάτη των ίδιων των προσφύγων και του μικρού σου τόπου και άλλο το να μην διανοείσαι ότι μια πέτρα μπορεί να χτυπήσει ένα 5χρονο παιδί. Άλλο το να βλέπεις να εργαλειοποιείται ο πόνος των ανθρώπων εις βάρος σου και εις βάρος τους και άλλο το να ορμάς σε άτομα που θα μπορούσαν να ήταν οι γονείς σου.
Οι ευθύνες βαραίνουν τους πάντες
Ποιος ήταν ο ρόλος της κυβέρνησης, των τοπικών αρχών και των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων; Μετά από πιέσεις της τοπικής κοινωνίας, τα συνεπακόλουθα καλέσματα του Δημάρχου για κρατική παρέμβαση, και αφού η οποιαδήποτε καταστολή θα αμαύρωνε το αριστερό προσωπείο της κυβέρνησης, τα γεγονότα ήταν καλύτερο να αφεθούν στην προδιαγεγραμμένη τους πορεία.
Η ρητορική του Δημάρχου, λόγω αδυναμίας διαχείρισης της κατάστασης, περί δικαιολογημένης λαϊκής οργής, νομιμοποίησε ενδεχομένως μία επίθεση. Από την άλλη, η κυβέρνηση βλέποντας τα πράγματα να οδεύουν προς μία συμπλοκή, αποφάσισε πιθανότατα να τα αφήσει να εκτροχιαστούν. Έτσι, θα αναλάμβανε τον ρόλο της εκκαθάρισης της πλατείας ο ακροδεξιός όχλος. Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η πολιτική επιβίωση των πάντων. Όποιος κάνει τις συνδέσεις, μπορεί να το επιβεβαιώσει.
Τα «Αναπτυξιακά Συνέδρια» δεν αποφέρουν λύσεις
Λαμβάνοντας υπόψιν όλα αυτά, φαίνεται ότι η κάθοδος του Πρωθυπουργού να αποτελεί ένα ακόμη επικοινωνιακό τέχνασμα κατευνασμού. Εξάλλου, η ανάπτυξη ποτέ δεν ήρθε με συνέδρια, ιδίως όταν αυτά γίνονται υπό την επίβλεψη των «εταίρων» μας, όταν ένα κράτος φυτοζωεί μεταξύ γεωπολιτικών αναταράξεων, οικονομικών και μεταναστευτικών μνημονίων.
Η ατμόσφαιρα στο νησί της Λέσβου είναι τεταμένη. Οι λύσεις πρέπει να είναι άμεσες και αποτελεσματικές. Να προσανατολίζονται προς την σωστή κατεύθυνση. Οι αντιδράσεις είναι ιδεολογικά ανοχύρωτες και ετερόκλητες. Χθες στο νησί, αναπαράχθηκε ξανά μία απολίτικη εμφυλιοπολεμική διαμάχη.
Κυριάρχησαν οι ακραίες απόψεις, με την συντριπτική μερίδα του ντόπιου κόσμου, που ήθελε να διαμαρτυρηθεί για την αύξηση του συντελεστή του ΦΠΑ και για το αδιέξοδο στο μεταναστευτικό/προσφυγικό, να αποχωρεί ντροπιασμένη. Εξαιρούνται φυσικά μερικές υγιείς φωνές που έθεσαν το πρόβλημα στην πολιτική/γεωπολιτική/κοινωνική του ουσία.
Η άνιση κατανομή των βαρών στα κράτη της ΕΕ είναι υπαρκτό πρόβλημα. Όπως και οι πολιτισμικές αντιθέσεις που θα προκύψουν. Γιατί προφανώς, όταν καλούνται να συνυπάρξουν ετερόκλητες πολιτισμικά συλλογικότητες, δε θα είναι όλα ρόδινα. Από την άλλη και η γκετοποίηση δημιουργεί εντάσεις, δίκτυα εγκληματικότητας. Όλοι αυτοί είναι λογικοί προβληματισμοί. Πόσοι αλήθεια τους εκφράζουν χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις; Και με όλα αυτά, οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ ΕΕ, Τουρκίας και Ελλάδας διαιωνίζονται, με μόνο χαμένο την Ελλάδα. Οι επεμβατικές πολιτικές και οι διεθνείς ανταγωνισμοί εξακολουθούν να ορίζουν και το δικό μας μέλλον. Κι εμείς αντί τον γάιδαρο… δέρνουμε το σαμάρι.
*Ο Γιώργος Τάττης είναι δημοσιογράφος στη Λέσβο
===========
Η απάντηση της Μυτιλήνης
Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί
Μετά τα συλλαλητήρια για την ονομασία της ΠΓΔΜ σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, αλλά και αυτό στην Ορεστιάδα για τους δύο στρατιωτικούς που κρατούνται στις φυλακές της Αδριανούπολης, ήρθε ακόμα μια εκδήλωση παλλαϊκής συσπείρωσης, αυτή τη φορά στη Μυτιλήνη.
Αφορμή, η επίσκεψη του πρωθυπουργού για ακόμα ένα περιφερειακό συνέδριο. Με τη συνοδεία μιας κουστωδίας υπουργών-διαφημιστών του έργου της κυβέρνησης, αλλά και ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων για την αποτροπή λαϊκών αντιδράσεων.
Η Λέσβος έχει φορτωθεί τόσο με τα προβλήματα της οικονομικής πολιτικής (ΦΠΑ) όπως και με το μεταναστευτικό. Είναι ένα νησί που έδειξε αξιοθαύμαστη στάση απέναντι στους πρόσφυγες το καλοκαίρι του 2016 και που τώρα ασφυκτιά από τις συνέπειες της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας, η οποία προβλέπει τη μετατροπή των ελληνικών νησιών σε πρώτο φράχτη ελέγχου των «μεταναστευτικών ροών».
Αυτά τα δύο προβλήματα, ένωσαν ολόκληρο το νησί απέναντι στο ψέμα της κυβέρνησης και τα υποκριτικά λόγια των υπευθύνων της Ε.Ε. και οδήγησαν σε μια πρωτόγνωρη συγκέντρωση την ημέρα της επίσκεψης του πρωθυπουργού. Τι αχαριστία των κατοίκων απέναντι στα τόσα καλά που κάνουν οι κυβερνώντες…
Το αστείο είναι πως όλοι βρίσκονταν εκεί, στη συγκέντρωση (ανένταχτοι πολίτες, καταστηματάρχες, επιμελητήρια, εμπορικός σύλλογος, δημοτικές αρχές, αναρχικοί, αριστεροί) εκτός από τους ακροδεξιούς και φασίστες που βλέπουν παντού το μέγαρο Μαξίμου και οι κονδυλοφόροι του…
Από το «συνέδριο» απουσίαζαν οι τοπικές αρχές και όσοι βρίσκονταν στο συλλαλητήριο, εκτός από την περιφερειάρχη Βόρειου Αιγαίου. Περιορίστηκαν, δηλαδή, στο «μεταξύ μας» ακριβώς γιατί μια άλλη ενότητα είχε χτιστεί μέσα στον πληθυσμό του νησιού. Αυτή είναι που ακυρώνει την κυβερνητική προπαγάνδα για δήθεν ισοδύναμα σε όλους τους τομείς (ΦΠΑ, hot spots κ.λπ.).
Η κινητοποίηση είχε βέβαια σαφή αντικυβερνητικό χαρακτήρα. Γιατί η κυβέρνηση δεν είναι ο φίλος του λαού, η δύναμη που «κάνει ό,τι μπορεί» για να απαλύνει τον πόνο του, η πηγή του φωτός και της ελπίδας ενάντια στον κακό νεοφιλελευθερισμό (κι όμως, τέτοια γράφουν τα non paper). Είναι αυτή που εφαρμόζει όλες τις νεοφιλελεύθερες συνταγές και μετατρέπει τη χώρα σε αποικία.
Η παλλαϊκή απάντηση της Λέσβου, αποκτά ευρύτερη σημασία. Δείχνει εμπράκτως τρόπους συσπείρωσης, έκφρασης, και δράσης συνόλων που δεν μπορούν χωριστά από μόνα τους να παράξουν μεγάλα γεγονότα και την απαραίτητη σήμερα ενότητα.
Ο τόπος έχει ανάγκη από μια μαζική εθνική ενότητα που θα στηρίζεται στην παλλαϊκή κινητοποίηση, μέσα από ακηδεμόνευτους δρόμους, χωρίς κομματικά καπελώματα και μικροπαραταξιακές διασπαστικές νοοτροπίες. Για την επιβίωση της χώρας, την αντιμετώπιση των απειλών, την ενότητα της κοινωνίας, την ανάπτυξη και έκφραση δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων. Η λαϊκή και εθνική κυριαρχία προϋποθέτουν έναν ενεργοποιημένο λαό!
Πηγή: e-dromos.gr
=============
- Το «καταματωμένο» πλεόνασμα του ΣΥΡΙΖΑ ως νέο success story (ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ)
Σχόλια