Και τώρα που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για
την αναδοχή, με τρεμάμενους τριάντα βουλευτές, που προτίμησαν να
απουσιάζουν από το να πουν ευθέως τη γνώμη τους, ας δούμε τα πράγματα με
το όνομά τους για τα φύλα, τις οικογένειες, τα παιδιά και την πολιτική.
Επειδή η κοινωνία δεν πάει καλά. Και πάει όλο και χειρότερα.
Ποιο είναι το επίμαχο στο νομοσχέδιο; Η
αναδοχή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Και ποιο είναι το επίμαχο σ' αυτό;
Οι πολέμιοι αυτής της προοπτικής θεωρούν ότι η ομόφυλη σχέση δεν είναι
υγιές πρότυπο για ένα παιδί. Πρώτα γιατί ένα τέτοιο πρότυπο θα
μετατρέψει σε ομοφυλόφιλο ένα κατ αρχήν ετεροφυλόφιλο παιδί ως προς την
τάση. Δεύτερον γιατί η ομοφυλία θεωρείται ανωμαλία και η ανωμαλία δεν
επιτρέπεται να αναπαράγεται.
Το φαινόμενο που θα αναλύσω εν τάχει δεν
είναι ελληνικό. Είναι πανδυτικό. Αλλά, επειδή είναι και ελληνικό, ας το
δούμε σαν τέτοιο. Και το φαινόμενο αυτό λέγεται Αγάπη. Όχι η
χριστιανική αγάπη, αλλά ούτε και η επιδερμική και άσχετη με την Αγάπη
επίκληση της λέξης από διάφορους δήθεν προοδευτικούς. Οι οποίοι
χρησιμοποιούν τη λέξη σαν επιχείρημα για να πούν ότι αυτή είναι το μείζον που χρειάζεται ένα παιδί.
Όσοι δεν το έχουν παρατηρήσει, θα
διαπιστώσουν ότι το θηλαστικό ανθρώπινο είδος των ζώων ακολουθεί το
αναπαραγωγικό μοντέλο των άλλων θηλαστικών: Χρησιμοποιεί έναν άνδρα, ένα
αρσενικό, και μία γυναίκα, ένα θηλυκό για να αναπαράγει το είδος! Σιγά
το νέο, θα πείτε. Κι όμως!
Αυτό που είναι άγνωστο στο μεγαλύτερο
κομμάτι του πληθυσμού, επειδή δεν το έχει δει, σκεφτεί, παρατηρήσει,
αναγνωρίσει, μάθει, είναι ότι το ζώον, ή το ον Άνθρωπος για όσους
θεωρούν την υπαγωγή στο ζωικό βασίλειο υποτίμηση, δεν είναι ούτε
αρσενικό ούτε θηλυκό! Είναι και τα δύο! Αλλιώς είναι μισό.
Και για να το κάνω πιο απλό, ένας άνδρας και μια γυναίκα μαζί είναι ΕΝΑΣ Άνθρωπος. Πλήρης και ολοκληρωμένος.
Ένας άντρας ή περισσότεροι χωρίς την γυναίκα είναι μισό ΕΙΔΟΣ.
Αντιστοίχως, μια γυναίκα ή περισσότερες χωρίς άντρα είναι μισό ΕΙΔΟΣ.
Για έναν πολύ απλό λόγο:
Ο άντρας- άνθρωπος και η γυναίκα-
άνθρωπος αποτελούνται από διαφορετική χημεία. Διαφορετικά συναισθήματα.
Διαφορετική εγκεφαλική νοοτροπία. Διαφορετική συμπεριφορά. Διαφορετικές
ουσιώδεις χημικές ανάγκες. Διαφορετική μορφή και διαφορετική δομή.
Διαφορετικά ουσιώδη όργανα. Διαφορετική ευφυία. Διαφορετικές δεξιότητες.
Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν πέρα και έξω
από το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Είναι έτσι σε όλο τον πλανήτη
και χαρακτηρίζουν το ΕΙΔΟΣ. Για έναν βασικό λόγο: Για να έλκονται, να
αναπαράγονται, να αλληλοσυμπληρώνονται στην υπεράσπιση της ζωής τους,
και να ανταπεξέρχονται επιτυχώς στις δυσκολίες της επιβίωσης. Να
επιβιώνουν.
Μέσα από αυτή την εξαιρετικά πολύπλοκη
βιολογική διαδικασία τα δύο ανθρώπινα γένη αναγνωρίζουν το ένα τα
χαρακτηριστικά του άλλου και κάνουν μια τεράστιας σημασίας εργασία:
Ανταλλάσσουν χημεία, νοοτροπία, δεξιότητες, συμπεριφορές, μετατρεπόμενα
σε κάτι όχι κοινό, αλλά πιο κοινό από πριν. Σε κάτι πιο ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ.
Πιο χρήσιμο. Σ αυτό που είναι ΕΝΑΣ ολοκληρωμένος Άνθρωπος: Ένα Αντρόγυνο.
Αυτή η διαδικασία ανταλλαγής και
αλληλοσυμπλήρωσης μπορεί να διαρκέσει όσο ένα αίσθημα έλξης, όσο ένα
φιλί, όσο μια ερωτική πράξη, όσο μια συμβίωση βδομάδας, μηνών, χρόνων,
ζωής. Είτε γίνεται μέσα από συναίνεση είτε μέσα από σύγκρουση. Είτε μέσα
από αποδοχή είτε μέσα από απόρριψη. Είτε έτσι είτε αλλιώς είναι μια ΚΟΙΝΗ δραστηριότητα. Μια διαδικασία συνειδητής ή ασυνείδητης εκμάθησης του άλλου φύλου.
Όλη αυτή η διαδικασία του Ανδρόγυνου
έχει μια προϋπόθεση επιτυχίας. Μία και μοναδική: Την Αγάπη. Όχι αυτή την
επιδερμική και επιπόλαια και καταστροφική, που παράγει κατά κόρον η
κοινωνία και όχι μόνο η ελληνική. Επειδή Αγάπη σημαίνει Κατανόηση.
Ενδιαφέρον. Εκμάθηση. Έγνοια χωρίς υστερία. Αναζήτηση της διαφορετικής
υπόστασης του άλλου φύλου.
Αγάπη δεν σημαίνει εγκατάλειψη των
χαρακτηριστικών του φύλου σου. Σημαίνει αποδοχή των διαφορετικών
χαρακτηριστικών του άλλου φύλου. Αν όχι αποδοχή, κατανόηση. Και τελικά
συνεργασία. Τα δύο οπλοστάσια γίνονται ένα. Κι αυτό το ένα οπλοστάσιο
είναι πανίσχυρο.
Όλα αυτά σημαίνουν μερικά αυτονόητα
πράγματα που όλο και πιο σπάνια συμβαίνουν στις κοινωνίες. Αντίθετα,
υπονομεύονται από τα οικονομικά μοντέλα του ανταγωνισμού και της
υπερπαραγωγής. Τα οποία έχουν διαλύσει το δεσμό της οικογένειας και τον
παραδοσιακό ρόλο των φύλων.
Είναι κοινό μυστικό ότι η προηγούμενη
δομή της κοινωνίας δεν παρήγαγε ντε και καλά αρμονικές οικογένειες ούτε
ντε και καλά σεβασμό μεταξύ των φύλων. Επειδή κι εκείνη υποτιμούσε το
μείζον. Το οποίο υποτιμά και η σημερινή δομή.
Αυτό το μείζον δεν είναι άλλο από την
αγάπη μεταξύ των φύλων. Όχι μεταξύ του Γιώργου και της Ελένης. Μεταξύ
ανδρών και γυναικών. Ο Γιώργος με την Ελένα μπορεί να μην ταιριάζουν και
να μην ταιριάξουν ποτέ. Αυτός δεν είναι λόγος να μη σέβονται ο ένας την
ιδιοσυγκρασία του άλλου. Κι αυτό δεν το μαθαίνεις από μόνος σου. Το
μαθαίνεις στο σπίτι και στο σχολείο.
Το προηγούμενο μοντέλο ήταν πολύ
ανδροκρατικό για να αγαπήσει τη Γυναίκα με τα όλα της. Κυρίως με τις
σεξουαλικές της ανάγκες και τα δικαιώματα ελευθερίας της έκφρασης των
απόψεών της. Και του σεβασμού των αντοχών της. Αυτά στην πλειοψηφία.
Γιατί υπήρχε και η μειοψηφία.
Το σημερινό μοντέλο είναι ακόμα
χειρότερο κι ας μοιάζει καλύτερο. Και επειδή δεν υπάρχει χειρότερο, αλλά
πιο επιζήμιο, όπως δεν υπάρχει καλύτερο αλλά χρησιμότερο, το σημερινό
μοντέλο οξύνει τις αντιθέσεις και δημιουργεί και νέες μεταξύ ανδρών και
γυναικών. Δημιουργεί έναν πόλεμο ανταγωνισμών και διακρίσεων και ένα
κλίμα αντιπαράθεσης αντί σύνθεσης.
Για να το πούμε απλά: Στις σημερινές
οικογένειες όλο και πιο σπάνια οι μανάδες μαθαίνουν στα παιδιά να
αγαπάνε τον πατέρα- Άνδρα. Και οι πατεράδες όλο και πιο σπάνια μαθαίνουν
στα παιδιά να αγαπάνε τη μητέρα- Γυναίκα. Όχι τόσο με τα λόγια. Με την
καθημερινή τους συμπεριφορά και νοοτροπία.
Το αποτέλεσμα αυτής της στρέβλωσης, που
είναι εκτροπή από τη φυσική ανάγκη για συνένωση σε ένα ισχυρό Ανδρόγυνο
που να αντιμετωπίζει τις συναισθηματικές και ψυχοφθόρες συνθήκες ζωής,
είναι η όλο και μεγαλύτερη αποξένωση μεταξύ Γυναικών και Ανδρών. Και
κάτι χειρότερο: Η όλο και συχνότερη απόρριψη ή ισχυρή αντιπαλότητα του
πατέρα- Άνδρα για τη μητέρα- Γυναίκα και το αντίθετο. Με πλέον κυρίαρχο
το δεύτερο.
Αυτή η απόρριψη μεταδίδεται συχνά στα
παιδιά σαν απόρριψη μοντέλου. Πρότυπου. Τελικά φύλου. Και όλο και
μεγαλύτερη δυσκολία αναγνώρισης και εκμάθησης του άλλου φύλου. Η
καταφυγή στην αγκαλιά του ίδιου φύλου μοιάζει όλο και πιο συχνά πιο
ασφαλής «λύση».
Έτσι, το σημερινό οικονομικό και
κοινωνικό μοντέλο όλο και συχνότερα παράγει Αγάπη του Άνδρα για τη
Γυναίκα και της Γυναίκας για τον Άνδρα. Παράγει όλο και πιο συχνά κρίση
ταυτότητας φύλου. Παράγει ομοφυλία. Η οποία από συμπεριφορική
μετατρέπεται όλο και πιο συχνά σε γονιδιακή.
Η κοινωνία και η πολιτική ασχολούνται με
την κορυφή του παγόβουνου. Προσπαθώντας όπως όπως να μπαλώσουν την
κατάσταση. Η μεν κοινωνία βυθισμένη μέσα στην αμάθεια που της έχει
επιβάλλει μια συντηρητική και σκοταδιστική επιδερμική εκπαίδευση, μια
απουσία μόρφωσης για την Αγάπη Γυναίκας και Άνδρα, η δε πολιτική
βλέποντας ψηφοφορικές ομάδες για άρμεγμα.
Οι μεγάλοι χαμένοι σ αυτή την ιστορία
είναι οι Γυναίκες. Οι οποίες έχουν αποκτήσει έναν νέο ανταγωνιστή από το
ανδρικό είδος που τις μιμείται και απαιτεί να αποκτήσει τα δικά τους
δικαιώματα! Ζητάει ζωτικό χώρο των γυναικών. Και οι οποίες χάνουν όλο
και περισσότερο την Αγάπη των Ανδρών. Οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι
Άνδρες. Οι οποίοι εξαφανίζονται σιγά αλλά σταθερά σαν μοντέλο και γένος.
Αφήνοντας ανυπεράσπιστα τα εποικοδομητικά χαρακτηριστικά του φύλου
τους, χωρίς να καλλιεργούν την Αγάπη για τις Γυναίκες, βυθιζόμενοι σε
μια αδιαφορία. Τίμημα; Όλο και ασθενέστερα σπερματοζωάρια στον δυτικό
άνθρωπο.
Οι μεγάλοι χαμένοι είναι τα παιδιά. Τα
οποία έχουν ανάγκη όχι από μια επιδερμική και τάχαμου αγάπη. Γιατί η
υπερβολική αγάπη και η υπερπροστασία δεν είναι αγάπη. Είναι η εγωπάθεια
και η ανασφάλεια του γονιού. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να εισπράξουν τη
χημεία και τη νοοτροπία και του πατέρα αρσενικού και της μητέρας
θηλυκής. Είναι θέμα βιολογικό, δομικό, συναισθηματικό. Ακόμα κι αν αυτά
τα χαρακτηριστικά είναι λειψά. Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΓΟΝΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΦΕΥΡΕΘΕΙ.
Αλλά, η χημεία του ενός μόνο δίνει τη μισή τροφή.
Η κοινωνία παράγει πια τόσες αντιθέσεις
μεταξύ των φύλων που μερικές φορές η μισή τροφή είναι καλύτερη από μια
δηλητηριασμένη. Αλλά, κι αυτό είναι στρέβλωση. Αναγκαία, αλλά στρέβλωση.
Τα παιδία είναι μπερδεμένα σε ένα χάος
από πρότυπα και συγκρούσεις, με ανεύθυνες και καταστροφικές δήθεν
προοδευτικές θεωρίες που καταργούν τη θεμελιώδη αξία του αρσενικού και
του θηλυκού πρότυπου. Και οι οποίες δεν ξέρουν ότι μετά και από 50.000
χρόνια ο άνθρωπος εξακολουθεί και είναι ένας μιμητικός πίθηκος. Με
μεγάλη φαντασία. Αλλά πίθηκος. Μιμείται και εκπαιδεύεται.
Η κοινωνία, αντί να ρίξει το βάρος της
στο να μάθει το ένα φύλο να Αγαπάει πραγματικά το άλλο μέσα στις
αντιθέσεις τους, μέσα στο σπίτι και στο σχολείο, ασχολείται με το να
χαϊδολογάει τις εκτροπές της. Η οικονομία τις παράγει, τις αναπαράγει
για να καταναλώνουν. Και η πολιτική τις αποθεώνει για να την ψηφίζουν.
Όπως έχουμε ξαναπεί, η σεξουαλική
προτίμηση του καθενός είναι δικαίωμά του. Και δεν ανακαλύφθηκε σήμερα η
ομοφυλοφιλία. Ομοφυλόφιλοι είναι όλοι οι άνθρωποι. Γιατί όλοι έχουν τις
ίδιες πολλές ερωτογόνες ζώνες. Άλλοι τις εκμεταλλεύονται και άλλοι όχι.
Άλλοι τις εκμεταλλεύονται παράλληλα με τις ανδρικές ή γυναικείες φύσεις
τους και άλλοι έχοντας απαρνηθεί την έλξη προς το άλλο φύλο. Είτε
συμπεριφορικά είτε γονιδιακά.
Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Είναι πριν
από κει. Είναι στα δύο φύλα. Και ξεκινάει και καταλήγει στα παιδιά.
Γιατί αν δεν μάθουν τα αρσενικά να Αγαπούν τα θηλυκά, με την πλήρη
έννοια που είπα στην αρχή, και το αντίθετο, η κοινωνία θα αρχίσει μια
μέρα να τρώει τις σάρκες της. Σε μια φυλετική Βαβέλ αντιπαράθεσης. Σε
μια καθημερινότητα ζούγκλας. Αν και στη ζούγκλα η Αγάπη είναι πιο
διαδεδομένη μεταξύ των δύο φύλων.
Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης
============
Ο
τίτλος του κειμένου αποσκοπεί στο να ελαφρύνει την βαριά και
καταθλιπτική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο ολοκληρωτικός «προοδευτισμός»
που επιβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Αστικές πολιτικές δυνάμεις, όπως επίσης και η
«προοδευτική» ιδεολογική διάβρωση της κοινωνίας, που εδώ και χρόνια
επιτελούν αναπτύσσοντας αξιοσημείωτη δραστηριότητα και οργανώσεις της
εξωκοινοβουλευτικής «Δικαιωματικής Αριστεράς», καθώς επίσης και οι
κακόφημες Μ.Κ.Ο., αγωγοί των...Νεοταξίτικων δεξαμενών σκέψης.
Στόχος, η πλήρης ρευστοποίηση της κοινωνίας, η κατάργηση όλων των ταυτοτήτων - σεξουαλικών, Ταξικών, Εθνικών - και η απώλεια της ιστορικής Μνήμης.
Στόχος, η πλήρης ρευστοποίηση της κοινωνίας, η κατάργηση όλων των ταυτοτήτων - σεξουαλικών, Ταξικών, Εθνικών - και η απώλεια της ιστορικής Μνήμης.
Χρησιμοποιούν ως πολιορκητικό κριό έναν στείρο και αφελή Ιδεαλισμό αποθεώνοντας την Βουλησιαρχεία, παρακάμπτοντας την επιστημονική και Ιστορική εξέλιξη των κοινωνιών.
Με αυτόν τον τρόπο το παράλογο γίνεται λογικό και όσοι αντιστέκονται στον ανορθολογισμό του συρμού, κατατάσσονται στην κατηγορία των «Ομοφοβικών», των «αντιδραστικών» και τέλος στους «Φασίστες».
Παλιά η Θεωρία του Φαιοκόκκινου Φασισμού!!!
Αλλά ας παρακολουθήσουμε την «Λογική» των υποτιθέμενων προοδευτικών.
Κατά την άποψή τους, η Φύση δεν υπάρχει ανεξάρτητα από την Θέληση των Ανθρώπων.
Το φύλο δεν είναι βιολογικό, αλλά ιδεολογική και κοινωνική κατασκευή.
Μάλιστα δεν διστάζουν να χαρακτηρίζουν ως ρατσιστές, όσους επιμένουν στην βιολογική καταγωγή του φύλου.
Πώς πραγματοποιούνται οι κατασκευές του λεγόμενου κοινωνικού φύλου;
Για τους άνδρες που επιθυμούν να γίνουν γυναίκες διά του ακρωτηριασμού.
Στο παρελθόν αυτούς τους άνδρες, τους ονόμαζαν Ευνούχους.
Με την λήψη δε ορμονών, στην απόκτηση «Γυναικείων» μαστών.
Για τις Γυναίκες που επιθυμούν να γίνουν «Άνδρες» διά της προσθέσεως ανδρικού μορίου, που με την βοήθεια υδραυλικού συστήματος αποκτά σκληρότητα και μέσω ροής νερού, δίνεται η αίσθηση της εκσπερμάτωσης.
Έτσι λοιπόν οι Άνδρες που πραγματοποίησαν Αιδοιοπλαστική και η Γυναίκες Φαλλοπλαστική κατά την αντίληψή τους, απέκτησαν Νέα Γεννητικά Όργανα.
Λίαν Επιστημονική αντίληψη. Γεννητικά Όργανα που δεν μπορούν να επιτελέσουν καμμία Γεννητική λειτουργία.
Η επώδυνη αλλαγή του φαινότυπου μάταια προσπαθεί να υπερβεί τους άκαμπτους νόμους της Φύσης.
Η σύγχυση του νου, αποκαλύπτεται πλήρως από την αλήθεια των λέξεων: Γεννητικά Όργανα.
Μια απλή εξέταση D.N.A. ακόμη και εκατό χρόνια μετά το θάνατό τους, θα πιστοποιούσε τα φύλα τους, επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά το μέγεθος της Φρεναπάτης τους.
Επομένως τί πιστοποιεί την αλλαγή φύλου;
Μια Ληξιαρχική Πράξη, η οποία επιβάλλεται διά Νόμου.
Βεβαίως υπάρχουν και πιο ανώδυνες Ληξιαρχικές κατασκευές φύλου.
Όπως η αλλαγή του εξωτερικού Φαινότυπου με την διατήρηση των οργάνων του Φύλου ή ακόμη και η κατά δήλωση των ενδιαφερομένων της αλλαγής του φύλου τους, χωρίς την αλλαγή του εξωτερικού τους Φαινότυπου.
Πραγματικά Θαυματουργές οι ιδιότητες του Ληξιαρχείου!!!
Μια συγκυριακή πλειοψηφία στην Βουλή επιβάλλει την αλλαγή της Φύσης και μια Ληξιαρχική πράξη την υποκαθιστά.
Απευθυνόμενοι δε προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τους «αυτοπροσδιοριζόμενους» ή κατ’ ευφημισμόν Μαρξιστές, έχουμε την υποχρέωση να τους «Ταράξουμε» στον Μαρξισμό.
«Όπως ακριβώς η Γνώση του ανθρώπου αντανακλά τη φύση, που υπάρχει ανεξάρτητα από αυτόν, δηλαδή την εξελισσόμενη ύλη, έτσι και η κοινωνική γνώση του ανθρώπου (δηλαδή οι διάφορες αντιλήψεις και διδασκαλίες φιλοσοφικές, θρησκευτικές, πολιτικές κτλ.) αντανακλά το οικονομικό καθεστώς της κοινωνίας».
Β.Ι. Λένιν Άπαντα 4η Εκδ. 19 σελ. 5 & 8 της Ελλ. Έκδοσης εξωτερικού 1955.
Και ας συνεχίσουμε με έναν άλλον «ομοφοβικό» και απολύτως αντιδραστικό το Φ. Ένγκελς, από το έργο του, Η Καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής ιδιοκτησίας και του Κράτους.
«Αυτή η Αθηναϊκή οικογένεια, με το πέρασμα του χρόνου, έγινε το πρότυπο για την βαθμιαία διαμόρφωση των οικιακών σχέσεων όχι μονάχα των υπολοίπων Ιώνων, αλλά και όλων των Ελλήνων της Μητρόπολης και των αποικιών. Παρ’ όλους τους περιορισμούς και την επαγρύπνηση, οι Ελληνίδες έβρισκαν αρκετά συχνά την ευκαιρία να απατούν τους άντρες τους. Όσοι ντρέπονταν να εκδηλώσουν οποιαδήποτε αγάπη προς τις γυναίκες τους, διασκέδαζαν σε κάθε λογής περιπέτειες με εταίρες.
Ο εξευτελισμός όμως των Γυναικών εκδικήθηκε τους άντρες και τους Εξευτέλισε και αυτούς, ώσπου κύλησαν στο αίσχος της Παιδεραστίας και εξευτέλισαν και τους Θεούς τους και τον Εαυτό τους με τον μύθο του Γανυμήδη.
Αυτή ήταν η καταγωγή της μονογαμίας, όσο μπορούμε να την παρακολουθήσουμε στον πιο πολιτισμένο και τον περισσότερο αναπτυγμένο λαό της αρχαιότητας».
«Ήταν η πρώτη μορφή οικογένειας που δεν στηρίζονταν σε φυσικούς, αλλά σε οικονομικούς όρους, δηλαδή στη νίκη της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στην αρχική φυσική κοινή ιδιοκτησία, Η κυριαρχία του άντρα στην οικογένεια και η παραγωγή παιδιών, που μπορούν να είναι μονάχα δικά του, και που προορίζονται να κληρονομούν τα πλούτη του».
«Ο Ευριπίδης χαρακτηρίζει την γυναίκα σαν οικούρημα, σαν κάτι που φροντίζει το σπίτι (η λέξη είναι ουδέτερη) και για τον Αθηναίο, η γυναίκα εκτός από μέσο για την παραγωγή παιδιών δεν ήταν τίποτε άλλο από μια επιστάτρια των δούλων.
Ο άντρας είχε τις γυμναστικές του ασκήσεις, τις δημόσιες συζητήσεις του, από όπου αποκλείονταν η γυναίκα».
Εκτός από αυτά είχε συχνά και δούλες στη διάθεσή του, και στην εποχή της άνθισης της Αθήνας μια πλατιά διαδεδομένη πορνεία που το κράτος τουλάχιστον την ευνοούσε».
Εκδ. Σύγχρονη Εποχή σελ. 78-79
Επίσης ο ίδιος, αναφερόμενος σε Γερμανικά φύλα αναφέρει: «Οι Γερμανοί στις μεταναστεύσεις τους, ιδίως προς τα νοτιοανατολικά, στους νομάδες που ζούσαν στις στέπες της Μαύρης Θάλασσας, ξέπεσαν πολύ ηθικά και εκτός από τις ιππευτικές τέχνες που έμαθαν από αυτούς, απέκτησαν και άσχημα παρά φύση ελαττώματα, πράγμα που το μαρτυρεί ρητά ο Αμμιανός για τους Ταϊφάλους και ο Προκόπιος για τους Ερούλους».
Στο ίδιο σελ. 84
Τί συμπεράσματα συνάγονται από τα ανωτέρω για τους Μαρξιστές;
Στην Πατριαρχική κοινωνία και στην Μονογαμική Οικογένεια (Μονογαμική μόνο για τις γυναίκες) παρουσιάζονται τα φαινόμενα της πορνείας, της μοιχείας και της παιδεραστίας.
Είναι το Τίμημα που πληρώνει η κοινωνία για αυτή την μορφή οργάνωσης που προκύπτει από την αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων.
Σηματοδοτεί το πέρασμα από την κοινοκτημοσύνη στην Ταξική κοινωνία, με πρώτο θύμα τις Γυναίκες.
Η Υλική βάση της κοινωνίας, η εκμεταλλευτικές σχέσεις και ως εκ τούτου η Ταξική διαίρεση της Κοινωνίας, παράγει αυτού του είδους τα φαινόμενα.
Ένα βαθιά Ταξικό και εκμεταλλευτικό σύστημα που στις μέρες μας προσλαμβάνει ακραίες μορφές και τα παράγωγά του μπορούν να συγκριθούν μόνο με τα ήθη της σήψης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Εκτός και εάν θεωρήσουμε ότι αυτή η περίοδος της Σήψης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας συνιστούσε μία πρωτοποριακή εποχή που τα ήθη της αποτελούν το αγλάισμα του ανθρώπινου πολιτισμού, οπότε ασμένως σπεύδουμε να τα υιοθετήσουμε.
Και μιας και αναφερθήκαμε στα ήθη της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ας δούμε τί γράφει ένας ακραία «Ομοφοβικός» ο Κ. Βάρναλης, στο έργο του «Διχτάτορες».
«Ο Νέρων δεν έβαζε κανένα φραγμό στις ορέξεις του και στα ένστικτά του. Αισθησιακός, υλοπαθής κι ασυνείδητος, ατίμαζε όποια γυναίκα του γουστάριζε κι εμίανε κι αυτό το ιερό κι απαραβίαστο άσυλο της αγνότητας, το ιερό των Εστιάδων».
«Ενυμφεύθη» επισήμως και με λαμπροτάτην μεγαλοπρέπεια τον ευνούχο Σπόρο. Τον έντυσε σαν Αυγούστα και τον εγύριζε και στις πόλεις της Ελλάδος όταν είχε κατέβει στη γη των Ολυμπίων για να επιδείξει τα τάλαντά του.
Αλλά συγχρόνως «υπαδρεύθη» έναν άλλον τον απελεύθερο Δορυφόρο. Συνηθισμένα πράγματα! Ο Καίσαρ είχε παντρευτεί τον Νικόδημο της Βιθυνίας κι ο Καλιγούλας ντυνότανε σαν … Αφροδίτη.
«Η κοινή γνώμη λοιπόν των χρόνων εκείνων δεν σκοτιζότανε και πολύ με τις «ιδιοτροπίες» του Νέρωνα. Η πρωτοπορία της καλής κοινωνίας, οι «μοντέρνοι» οι «αμιμητόβιοι» και κοντά σε αυτούς κι ο πολύ διεφθαρμένος λαός καμαρώνανε τον Αυτοκράτορά τους».
Εκδ. Κέδρος σελ. 164-165
Και συνεχίζει με έναν άλλο «Αστέρα» εκείνης της Εποχής.
Τον Αυτοκράτορα Ηλιογάβαλο.
«Εκείνος δε ηνδρίζετο τε και εθηλύνετο και έδρα και έπασχεν εκάτερα κι ασελγέστατα».
«Και δέσποινα και βασιλίς ωνομάζετο. Και εφόρει κεκρύφαλον και εριουργεί και τους οφθαλμούς υπεγράφετο … και εψιλίζετο (έκαμνε αποψίλωση) ίνα δοκοίη γυνή»
Ο δε ανήρ αυτής (!) Κάρικον ήν αδράποδον, εκαλείτο δε Ιεροκλής».
«ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΙΣΤΕΥΕ πως όλα είναι δυνατά, σε έναν αυτοκράτορα της Ρώμης και μάλιστα Θεόν, ώστε απαιτούσε ντε και καλά από τους γιατρούς του να του κάνουνε με μια διατομή (σχησιματιά) «διφυά» όπως λέει ο Μιχαήλ Γλυκάς».
Στο ίδιο σελ. 331-337
Στην περίπτωση του Ηλιογάβαλου δεν έχουμε μόνον «διόρθωση» φύλου αλλά και «πρόσθεση» φύλου.
Πρωτοπόρα Ρώμη!!!
Εδώ μπορούμε να εκφράσουμε την απορία μας για την μη προβολή του αιτήματος εκ μέρους του κινήματος LOAT της «Διφυούς».
Δύο σε ένα και συμφέρει.
Σχόλια