δίνοντας στους διαδόχους του το καλύτερο άλλοθι για να συνεχίσουν το ξεπούλημα – ο Τσίπρας έχει ήδη υπογράψει μνημονιακά μέτρα και για το 2019, το 2020 και το 2022. Για τις πιο
μακροχρόνιες δεσμεύσεις του Τσίπρα επί την Ελλάδα και υπέρ των δανειστών (για δεκαετίες) δεν θα πω, διότι θα βάλουν τα γέλια οι θεοί! Μόνον μωροί, αμφότεροι μωροί Τσίπρας και Τρόικα, σχεδιάζουν σε τέτοιο βάθος χρόνου – πλην όμως
και η μωρία μια ευκαιρία είναι, για τα κύμβαλα να αλαλάζουν και για τους νταήδες να τα πατάνε κάτω εν χορδαίς και οργάνω! Μ’ άλλα λόγια βαράνε οι νταήδες τα νταούλια και κάνουν κωλοτούμπες τα ποντίκια που εβρυχήθηκαν επί ματαίω.
Ο Colotumbas ή Kolotumbas, αν προτιμάτε, υπήρξε η χρυσή ευκαιρία για να ολοκληρώσει η Τρόικα τη λεηλασία της Ελλάδας, για να διασυρθεί διεθνώς η Αριστερά, να νεκραναστηθεί το ΠΑΣΟΚ και να ελπίζει σε παλινόρθωση η Δεξιά.
Ως μη όφειλε (εκτός όσων οφείλει στις ΗΠΑ) ο Τσίπρας έσπευσε να «λύσει» το Σκοπιανό και κατέβασε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στον δρόμο. Πανικόβλητος ύστερα έχρισε τους πολίτες «ετερόκλητο όχλο». Τώρα οι Σκοπιανοί μας ψεκάζουν με κάθε είδους μπούρδα για γενοκτονίες, αλλαγή του δικού μας Συντάγματος κι άλλα κουραφέξαλα.
Ταυτοχρόνως βρήκε την ευκαιρία η Αλβανία να μας γλεντάει με το Τσάμικο και την ΑΟΖ, ενώ ο Ερντογάν, ήρθε, είδε, διαπίστωσε με ποιον έχει να κάνει κι άρχισαν τα όργανα, νταούλια, σάλπιγγες και μπαϊράκια, με μας να τρέχουμε συφοριασμένοι για μια καλή κουβέντα από τους εταίρους (οίτινες έχουν χρυσά συμβόλαια με την Τουρκία). Και βεβαίως, όσον ο Ερντογάν θα βλέπει τον φόβο να φωλιάζει στο Πραιτώριο, θα μας χορεύει καρσιλαμά. Και θα χορεύουν στον ρυθμό του τα ποντίκια που εβρυχήθηκαν επί ματαίω. Χάνεται η ευκαιρία Τσίπρας; δεν χάνεται.
***
Για βάλτε τα πράγματα κάτω, κυρίες και κύριοι, σύντροφοι και συντρόφισσες! Για να τα σκεφτούμε: Τι υπάρχει για το οποίο ο Τσίπρας δεν έχει πει ψέματα; Για το μνημόνιο, για τους μισθούς και τις συντάξεις; για τη διαπλοκή, για την ποσοτική χαλάρωση, για το παράλληλο πρόγραμμα; για τους πλειστηριασμούς, για τον ΕΝΦΙΑ; – πείτε μου ένα πράγμα για το οποίο δεν είπε ψέματα! Με τα
ψέματα ο Τσίπρας έχει κερδίσει χρόνο. Κάθε δύο, κάθε τρεις μήνες ο Τσίπρας βγαίνει ψεύτης για το ένα ή το άλλο ζήτημα (κι ενίοτε κάθε μια - δύο μέρες ή κάθε μιαν εβδομάδα), αλλά έτσι ο Τσίπρας έχει κερδίσει χρόνο
για να στήσει τη δική του διαπλοκή, για να εξαπολύσει τα τρολ, για να φέρει το ήθος της Αριστεράς στο επίπεδο του Πολάκη και της κυρίας Ράνιας Αντωνοπούλου, για να στέψει τον παραλογισμό θεό και αυτοκράτορα, για να δώσει στην κουτοπονηριά τη θέση της στο Πάνθεον της παρακμής. Κι έχουμε
φθάσει ώς εδώ με ένα τεράστιο απόθεμα ψεμάτων να μας περιμένει μπροστά μας, με πιθανά «ατυχήματα» να μας την έχουν στήσει και τον Τσίπρα να επιδίδεται στον διχαστικό λόγο και στην πόλωση, κάτι στο οποίο ασμένως ανταποκρίνεται η ακροδεξιά μέσα κι έξω απ’ τη Δεξιά.
Πού θα πάει αυτή η δουλειά; Ποιο σχέδιο έχει ο Τσίπρας εκτός από τα ψέματα που λέει για καθαρή έξοδο [η οποία θα είναι (ήδη συμφωνημένη) επιτήρηση]; Ποιο σχέδιο έχει για την παραγωγική ανασυγκρότηση, εκτός από το να καλεί συνεχώς επενδυτές να αρπάξουν λιμάνια όπως ο κ. Σαβίδης, επικοινωνίες όπως οι Γερμανοί, νερά, κοιτάσματα και ό,τι άλλο διαθέτει η χώρα. Είναι οι διορισμοί των υμετέρων ανασυγκρότηση της διοίκησης; είναι ο εξοστρακισμός των νέων στην ξένη θεραπεία του δημογραφικού; Ο Τσίπρας κερδίζει χρόνο, τον
χρόνο που χάνει η Ελλάδα και θα συνεχίσει να χάνει με τους επόμενους, αν είναι του ιδίου φυράματος. Ο Τσίπρας θα πάρει τον δρόμο του Γιωργάκη και του Ρέντσι. Η Ιταλία ένα φάντασμα του εαυτού της, η Ελλάδα ένα φάντασμα του εαυτού της και ο Τσίπρας πανηγυρίζει ότι όλα πάνε καλά, λίγα ψέματα ακόμα και φθάσαμε! Πού; στα τενάγη των δανείων που θα θρέφουν το χρέος (κουρεμένο - ακούρευτο) αενάως; Πού; σε αυτόν τον βίον αβίωτο των ανθρώπων; Μόνον ουτιδανοί που χαχανίζουν μπάφους μπορούν να πουλάνε τέτοια φούμαρα στους ανθρώπους και να παίζουν με τη ζωή τους. Τα καζίνα ήταν ο σοσιαλισμός του ΣΥΡΙΖΑ; Η κατάλυση του Συντάγματος ήταν η λύση των αστικοδημοκρατικών προβλημάτων που ευαγγελίσθηκε;
Ο Τσίπρας είναι η χρυσή ευκαιρία της απογοήτευσης. Η απογοήτευση είναι η χρυσή ευκαιρία της καταστροφής. Η επταετής χούντα των Μνημονίων δεν είναι ζήτημα εναλλαγής των διαχειριστών της, αλλά ανατροπής της ίδιας.
e-mail: stathispontiki@gmail.com
-----------
Η ήττα έγινε καθεστώς…
Η Ελλάδα χρειάζεται νέο 1843 και η Ευρώπη νέο 1848
Η ιστορία ενός καραβιού που έπεσε σε ξέρα
Η εξουσιολαγνεία ως κερκόπορτα
Του Χρήστου Γιανναρά
Η επιφυλλίδα γράφεται σε μέρες που ο ελλαδικός πληθυσμός αγωνιά (για πολλοστή φορά στα τελευταία σαράντα τέσσερα χρόνια), αν η Τουρκία θα αποφασίσει ή όχι την προσάρτηση ελληνικού χώρου, χερσαίου, θαλάσσιου, εναέριου.
Με το ολονύχτιο ψυχόδραμα στη Βουλή για
την υπόθεση Novartis, το ελλαδικό πολιτικό σύστημα βεβαίωσε την Τουρκία (επίσης για πολλοστή φορά) ότι μια πολεμική σύρραξή της με την Ελλάδα είναι τελείως περιττή: Ο,τι κι αν ορεχθούν οι Τούρκοι, οτιδήποτε, οι ελλαδίτες πολιτικοί θα τους το παραχωρήσουν οπωσδήποτε, γιατί θα προέχει πάντοτε ο ευτελισμένος μεταξύ τους σκυλοκαβγάς. Μοναδική και απόλυτη σημασία για τους ελλαδίτες πολιτικούς έχει η εξουσία, όχι σε πόση γεωγραφική επικράτεια θα ασκείται.
Ετσι, στο Νταβός 2, ο Ανδρέας Παπανδρέου χάρισε αμαχητί στους Τούρκους την παραίτηση της Ελλάδας από κάθε δικαίωμα ερευνών για πετρέλαιο σε ολόκληρο το Αιγαίο – ακόμα και έξω από τη Σαλαμίνα. Ο Κ. Σημίτης αποδέχθηκε απροσδιοριστία συνόρων («γκρίζες ζώνες») σε ολόκληρο επίσης το Αιγαίο – αδύνατο πια να υψωθεί ελληνική σημαία σε βραχονησίδα. Καραμανλής ο βραχύς χάρισε στην Τουρκία το καθεστώς χώρας υποψήφιας για ένταξη στην Ε.Ε., άνευ όρων – χωρίς καν η Τουρκία να άρει την «απειλή πολέμου».
Και προγενέστερα: Μήπως είχε υπάρξει η παραμικρή αντίδραση του ελλαδικού πολιτικού συστήματος για τον βίαιο αφελληνισμό της Ιμβρου και της Τενέδου, για τη μεθοδική εξάλειψη του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης; Ακούστηκε ποτέ ελλαδική κυβέρνηση να προσφύγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για τις προκλητικές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάννης από την Τουρκία; Χρησιμοποίησε ποτέ ελλαδική κυβέρνηση, ως πολιτικό όπλο, τις διεθνείς διαπραγματεύσεις για αναγνώριση της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού και της εθνοκάθαρσης στη Μικρά Ασία και στην Ανατολική Θράκη;
Αυτή η αυτεξευτελιστική, μονιμοποιημένη ως αυτονόητη στάση των ελλαδικών κυβερνήσεων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ποια αιτιολόγηση μπορεί να έχει; Μάλλον μία και μόνη (και μακάρι να μπορούσε να αμφισβητηθεί): Οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα κηδεμονεύονται (συχνά χωρίς προσχήματα) από αλλοδαπές «προστάτιδες» δυνάμεις. Η ελλαδική εξωτερική πολιτική πειθαρχεί (εκβιαστικά ή με ανταλλάγματα) στη στρατηγική «προστασίας» της περιοχής από το ΝΑΤΟ. Σε ποιο ποσοστό οι ελλαδικές κυβερνήσεις παραχωρούν την εθνική κυριαρχία (ή και την εδαφική ακεραιότητα) επειδή το απαιτούν οι στρατηγικές νατοϊκής «προστασίας» και σε ποιο ποσοστό επειδή εξασφαλίζουν έτσι οι ίδιες την εύνοια για παραμονή στην εξουσία, είναι ερώτημα «ταμπού». Το θέτουν μόνο οι ποικίλοι «περιθωριακοί», που δεν λογαριάζονται.
Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε την ανατριχιαστικά εναργή εικόνα ενός παρδαλού γκρουπούσκουλου, που νόμισε ότι, επειδή το ευνόησαν οι συγκυρίες, μπορούσε να παίξει με ακροβασίες «ανεξαρτησίας», πολιτικής αυτονομίας, συλλογικής αξιοπρέπειας – να παίξει θέατρο. Αρκεσε ένας απειλητικός βρυχηθμός σε μία και μόνο νύχτα, για να μετασχηματιστούν οι λεονταρισμοί στην πιο πειθήνια και εξευτελιστική υποταγή που γνώρισε ποτέ κυβέρνηση συμβιβασμένων. Αποδείχθηκε, άλλη μία φορά, πως δεν υπήρχε τσαγανό πίστης σε τίποτα, ούτε καν σε χρεοκοπημένη ιδεολογία. Σταθάκης, Γαβρόγλου, Φίλης, Κοτζιάς, ίδιο πολιτικό κενό με Καμμένο, Χριστοδουλοπούλου, Πολάκη, Κατρούγκαλο, Καρανίκα.
Και αντιπολίτευση σε αυτή τη συμφορά, ποιοι; Σπιθαμιαίοι, που δεν κατορθώνουν ούτε και να ψελλίσουν εναλλακτική πρόταση, συγκεκριμένη ελπίδα αλλαγής στην παιδεία, στη δημόσια διοίκηση, στο ασφαλιστικό, στην υγεία, στη δημόσια ασφάλεια, στον ολοκληρωτισμό της πρωθυπουργικής απολυταρχίας που θέσπισε το παπανδρεϊκό Σύνταγμα του 1985. Νομίζουν ότι ολόκληρη η κοινωνία συγκροτείται από ανεγκέφαλους κάφρους που θέλουν το Κοινοβούλιο να αναπαράγει το γήπεδο, η αντιπολίτευση να εξαντλείται στην τεχνητή έξαψη, στα νευράκια και στις τσιρίδες, σε καταγγελτική μονομανία και ολοκληρωτική απουσία αντιπρότασης.
Στο κωμικο-τραγικό μας Ελλαδέξ, το πολιτικό σύστημα έχει αλωθεί από ανθρώπους που κυριολεκτικά νοσούν ανίατη εξουσιομανία. Το νόσημα εξουδετερώνει ακόμα και την ευφυΐα των θυμάτων του. Φτάνουν άνθρωποι ικανής ευφυΐας να μην καταλαβαίνουν ποιο πειστήριο βεβαιώνει την αθωότητα και ποιο την ενοχή: Οποιος δεν έχει λερωθεί με χρηματοληψία από τη Novartis, ακούει ψύχραιμος τη στημένη συκοφαντία, χαμογελάει συγκαταβατικά και, απαθέστατος, ζητάει να δικαστεί το συντομότερο. Δεν εμφανίζεται πανικόβλητος στο βήμα της Βουλής, με χαμένον εντελώς τον αυτοέλεγχο της αξιοπρέπειας, ξεσπώντας σε διαπληκτισμούς με τον (θλιβερό κατά πάντα) πρόεδρο και αραδιάζοντας πληθωρικά τεκμήρια της αθωότητάς του, αλλά διπλάσιες τις αγοραίες ύβρεις για τους πολιτικούς του αντιπάλους, σε κατάσταση ανεξέλεγκτης εξαλλοσύνης. Η συμπεριφορά προδίδει αδυσώπητα τόσο την αθωότητα όσο και την ενοχή.
Κυκλοφορεί ως φήμη αποφθέγματος του Τουργκούτ Οζάλ και συνιστά, σε κάθε περίπτωση, τετράγωνης λογικής πρόβλεψη: «Τα προβλήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα λυθούν από μόνη τη δυναμική των δημογραφικών δεδομένων». Δημογραφική κατάρρευση, το χωριό είδος υπό εξαφάνισιν, ο γλωσσικός εκβαρβαρισμός τεκμήριο αδυσώπητης υπανάπτυξης, παιδεία του χαβαλέ που προγραμματικά ετοιμάζει λούμπεν προλεταριάτο.
Το επίπεδο του ελλαδικού Κοινοβουλίου καθορίζει τον ρεαλισμό των τουρκικών απειλών.
Πηγή: kathimerini.gr
Σχόλια