Γράφει ο Βασίλης Κοψαχείλης*
Εκεί που νόμιζα ότι τα παθήματα μας έγιναν μαθήματα, ήρθε πάλι η πραγματικότητα να με προσγειώσει. Επειδή ορισμένοι επιστήμονες βγαίνουμε δημόσια και συνιστούμε συγκράτηση στην τάση να παρουσιάζεται μια βολική για τα Ελληνικά συμφέροντα εικόνα σχετικά με τον ρόλο που θα παίξουν οι μεγάλες δυνάμεις απέναντι στην αχαλίνωτη Τουρκία του Ερντογάν, βγήκαν οι καλοθελητές και άρχισαν πάλι να κολλάνε ταμπέλες … ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Οπότε, αφελώς αναρωτιέμαι, αν τελικά είναι ενδοτικό να προσπαθείς με επιστημονικά κριτήρια να μετρήσεις τον αντίπαλο και την στάση των υπολοίπων δυνάμεων στο ενδεχόμενο μιας θερμής αναμέτρησης μαζί του στο άμεσο μέλλον ή μήπως είναι ενδοτικό να βάζεις μονίμως φερετζέ στην πραγματικότητα ή να αναμασάς τις ίδιες δικαιολογίες για να καλύψεις τις μόνιμες ανεπάρκειες;
Δεν θα απαντήσω για να μην δώσω τροφή σε μια αχρείαστη – τούτη την ώρα – δημόσια συζήτηση. Αφήνω την απάντηση στην κρίση του αναγνώστη…
Το να γκρινιάζουμε δεξιά και αριστερά, πότε για το ένα γεγονός πότε για το άλλο, απομειώνει αντί να ενισχύει τις θέσεις μας στα διεθνή φόρα.
Αυτό που πρέπει να βγούμε και να πούμε σε φίλους, εταίρους και συμμάχους είναι ότι δηλαδή θα πρέπει να περιμένουμε να φτάσει σε τέτοια επίπεδα η κατάσταση με την Τουρκία, που στο τέλος να χρειάζεται ένας συνασπισμός κρατών με πυρηνική ισχύ και γερό πουγκί για να την τιθασεύσει;
Θα περίμενα από κάποιον με δημόσιο αξίωμα στην Ελλάδα ή την Κύπρο, να το έχει δει αυτό!
Να το έχει επικοινωνήσει με τους ομολόγους του στις διεθνείς επαφές του. Και αν βλέπει πως δεν εισακούεται, τότε να στραφεί προς τον κάθε πολίτη ξεχωριστά και την παγκόσμια κοινωνία!
Όχι βιντεάκια και δηλωσούλες για εσωτερική κατανάλωση με ξύλινο, στερεοτυπικό λόγο. Κείμενα με μηνύματα απλά και δυνατά που θα συζητηθούν και θα μείνουν ως παρακαταθήκη για τον ιστορικό του μέλλοντος. Κείμενα που θα απευθύνονται στην παγκόσμια κοινωνία των πολιτών και θα την καθιστούν συμμέτοχη στο πρόβλημα. Κείμενα που θα καλούν σε εγρήγορση τους πολίτες των εθνών, πριν να είναι αργά και χρειαστεί να τους καλέσει στο «χακί» η πατρίδα τους…
Πέρα από τη στρατιωτική ισχύ – που είναι αναγκαία και απαραίτητη – υπάρχουν και άλλου είδους στρατηγικά μέσα για να καταβάλλεις τη θέληση του αντιπάλου να σου κάνει κακό.
Η δύναμή μας να αντιδράσουμε είναι μεγάλη, φτάνει να την καταλάβουμε, και να μην την ξοδεύουμε σε ανούσιες δηλώσεις και καταγέλαστες πρακτικές…
Εκεί που νόμιζα ότι τα παθήματα μας έγιναν μαθήματα, ήρθε πάλι η πραγματικότητα να με προσγειώσει. Επειδή ορισμένοι επιστήμονες βγαίνουμε δημόσια και συνιστούμε συγκράτηση στην τάση να παρουσιάζεται μια βολική για τα Ελληνικά συμφέροντα εικόνα σχετικά με τον ρόλο που θα παίξουν οι μεγάλες δυνάμεις απέναντι στην αχαλίνωτη Τουρκία του Ερντογάν, βγήκαν οι καλοθελητές και άρχισαν πάλι να κολλάνε ταμπέλες … ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Οπότε, αφελώς αναρωτιέμαι, αν τελικά είναι ενδοτικό να προσπαθείς με επιστημονικά κριτήρια να μετρήσεις τον αντίπαλο και την στάση των υπολοίπων δυνάμεων στο ενδεχόμενο μιας θερμής αναμέτρησης μαζί του στο άμεσο μέλλον ή μήπως είναι ενδοτικό να βάζεις μονίμως φερετζέ στην πραγματικότητα ή να αναμασάς τις ίδιες δικαιολογίες για να καλύψεις τις μόνιμες ανεπάρκειες;
Δεν θα απαντήσω για να μην δώσω τροφή σε μια αχρείαστη – τούτη την ώρα – δημόσια συζήτηση. Αφήνω την απάντηση στην κρίση του αναγνώστη…
- Επειδή τα πράγματα με την Τουρκία φαίνεται ότι πάνε προς μια κατεύθυνση ανεξέλεγκτη, και επειδή, όπως φαίνεται, πάλι το φίδι εμείς θα κληθούμε να το βγάλουμε από την τρύπα (ή αν θέλετε, με ενέργειες και παραλήψεις μας το σπρώχνουμε οι ίδιοι να πάει προς τα εκεί), καλό είναι αυτή την ώρα να εκτιμήσουμε ρεαλιστικά – έστω τώρα – τη μορφή και τα όρια της απειλής που αντιμετωπίζουμε και να βάλουμε στο παιχνίδι και τις συμμαχίες μας, μήπως και καταφέρουμε να αποτρέψουμε δρομολογημένες αρνητικές εξελίξεις για τα συμφέροντά μας.
Το να γκρινιάζουμε δεξιά και αριστερά, πότε για το ένα γεγονός πότε για το άλλο, απομειώνει αντί να ενισχύει τις θέσεις μας στα διεθνή φόρα.
- Η απειλή είναι μία! Είναι η ίδια η Τουρκία, άσχετα αν στο τιμόνι της χώρας είναι ο Ερντογάν ή οι Κεμαλιστές! Είναι η κυρίαρχη ιδεολογία της χώρας που έχει εμπεδωθεί σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας της και που πλέον δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν ικανοποιεί συνεχώς το εγώ της για κυριαρχία. Κυριαρχία οικονομική, κυριαρχία πολιτισμική, κυριαρχία θρησκευτική, κυριαρχία εδαφική, κυριαρχία γεωοικονομική… Κυριαρχία ως αυτοσκοπός σε βάρος των γειτόνων της και πέρα από τη γειτονιά της! Θα έλεγα και σε βάρος των ίδιων των Τούρκων…
Αυτό που πρέπει να βγούμε και να πούμε σε φίλους, εταίρους και συμμάχους είναι ότι δηλαδή θα πρέπει να περιμένουμε να φτάσει σε τέτοια επίπεδα η κατάσταση με την Τουρκία, που στο τέλος να χρειάζεται ένας συνασπισμός κρατών με πυρηνική ισχύ και γερό πουγκί για να την τιθασεύσει;
Θα περίμενα από κάποιον με δημόσιο αξίωμα στην Ελλάδα ή την Κύπρο, να το έχει δει αυτό!
Να το έχει επικοινωνήσει με τους ομολόγους του στις διεθνείς επαφές του. Και αν βλέπει πως δεν εισακούεται, τότε να στραφεί προς τον κάθε πολίτη ξεχωριστά και την παγκόσμια κοινωνία!
- Η δύναμη των ανθρώπων είναι πλέον τεράστια, και αν οι πολιτικοί στο εξωτερικό κάνουν δεύτερες σκέψεις και δεν ακούν τους Έλληνες ομολόγους τους, υπάρχει τρόπος να ακούσουν!
Όχι βιντεάκια και δηλωσούλες για εσωτερική κατανάλωση με ξύλινο, στερεοτυπικό λόγο. Κείμενα με μηνύματα απλά και δυνατά που θα συζητηθούν και θα μείνουν ως παρακαταθήκη για τον ιστορικό του μέλλοντος. Κείμενα που θα απευθύνονται στην παγκόσμια κοινωνία των πολιτών και θα την καθιστούν συμμέτοχη στο πρόβλημα. Κείμενα που θα καλούν σε εγρήγορση τους πολίτες των εθνών, πριν να είναι αργά και χρειαστεί να τους καλέσει στο «χακί» η πατρίδα τους…
Πέρα από τη στρατιωτική ισχύ – που είναι αναγκαία και απαραίτητη – υπάρχουν και άλλου είδους στρατηγικά μέσα για να καταβάλλεις τη θέληση του αντιπάλου να σου κάνει κακό.
Η δύναμή μας να αντιδράσουμε είναι μεγάλη, φτάνει να την καταλάβουμε, και να μην την ξοδεύουμε σε ανούσιες δηλώσεις και καταγέλαστες πρακτικές…
- Ο Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος!
Δεν αντέχουμε υποχώρηση τύπου Ίμια: Ποιός όμως θα απαντήσει στο bulling της Τουρκίας;
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ
Σε μια άλλη εποχή τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι εξαιρετικά απλά για ευλύγιστους κυβερνήτες. Το ερώτημα προς τον…όχλο θα έλεγε: «Προτιμάτε να αλλάξετε πίστη ή να περάσετε από οθωμανικό λεπίδι;» Κι αν η απάντηση ήταν η προφανής, στο επίπεδο ατομικού συμφέροντος, βολής και αυτοσυντήρησης , θα είχε μείνει η Ελλάδα επαρχία της Τουρκίας. Με τουρκόφωνο εξισλαμισμένο πληθυσμό.
Δυστυχώς για κάποιους η απάντηση δεν ήταν η προφανής. Και σήμερα η Ελλάδα αποτελεί χρεοκοπημένο μεν, αλλά εθνικά κυρίαρχο κράτος. Με συντριπτική πλειονότητα κατοίκων Ελληνες Χριστιανούς και διεθνώς κατοχυρωμένα σύνορα. Αυτά δεν αλλάζουν παρά μόνο με πόλεμο, εθνοκάθαρση, ή αλλοίωση του πληθυσμιακού στοιχείου μέσω αθρόας εισαγωγής απρόσκλητων «επισκεπτών». Αυτό το τελευταίο όμως σε βάθος δεκαετιών…
Συνεπώς στο σήμερα για το οποίο μιλάμε, ακόμη και αν οι εκάστοτε πολιτικοί παπατζήδες σκέφτονταν να βάλουν ένα ακόμη εκβιαστικό δίλημμα στο λαό προκειμένου να βαφτίσουν το «όχι» σε «ναί», αυτό δεν θα μπορούσε να αφορά ζητήματα αδιαπραγμάτευτης εδαφικής κυριαρχίας. Δεν θα μπορούσε δηλαδή να τεθεί στην κρίση του λαού ένα ερώτημα του τύπου «Θέλετε να μοιράσουμε το μισό Αιγαίο με τους απέναντι για να μας αφήσουν στην ησυχία μας;».
Το ερώτημα δεν μπορεί να τεθεί γιατί έχει ήδη απαντηθεί από τις προηγούμενες γενιές. Και ουδείς μπορεί να εκχωρήσει κεκτημένα προγόνων που έχουν κερδηθεί με αίμα, χωρίς…να ακουστεί μπαμ στον αέρα. Ο Σημίτης και η παρέα του μπορεί να γλύτωσαν το στρατοδικείο, αλλά σήμερα έχει καταστεί πλέον σαφές ότι εκχώρησαν εδαφική κυριαρχία. Και δεύτερη τραυματική εμπειρία τύπου Υμίων που θα μείνει αναπάντητη η χώρα δεν αντέχει. Τελεία και παύλα.
Τα γράφω όλα αυτά για δύο λόγους. Διαισθάνομαι πρώτον ότι έπειτα από μία αλληλουχία συστηματικών προκλήσεων που μας βρήκαν απροετοίμαστους και ανέβασαν επικίνδυνα το θερμόμετρο…φρενάραμε ολίγον σαστισμένοι. Σαν τον πρωτάρη στον καυγά που τρώει δυο τρείς γρήγορες ψιλές και κάνει πίσω να ξανασκεφτεί τι του συνέβη.
Αυτά τα περί «ήρεμης δύναμης» τα ακούω βερεσέ. Φόβο προδίδει η απραξία και όχι ψυχραιμία. Είμαστε στο όριο να χαρίσουμε δια της διολισθήσεως και του σιωπηρού κατευνασμού μία πεποίθηση υπεροχής στους απέναντι που γρήγορα θα εδραιωθεί σε καθημερινή πρακτική ασυδοσίας. Όταν έρθει η ώρα να απαντήσουμε θα είναι πολύ αργά και θα έχουμε χάσει πλήρως το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.
Τα γράφω επίσης όλα τούτα επειδή υπάρχει και στο εσωτερικό ένας «δούρειος ίππος» επαγγελματιών της εθνικής μοιρολατρίας και του μαζοχισμού.. Αυτών που ανακαλύπτουν ψυχαναγκαστικούς μονόδρομους και νομοτέλειες από την πρόσδεση στο γερμανικό άρμα και την ευλογία των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων μέχρι την πολιτική ορθότητα στην άρση της…ελληνικής προκλητικότητας στο Αιγαίο!
Αυτοί λοιπόν οι τελευταίοι, θα έβλεπαν με συμπάθεια μια άτυπη συνθηκολόγηση με τους απέναντι. Αυτό που ονομάζουν κομψά «φινλανδοποίηση της Ελλάδας», δηλαδή σιωπηρή συμμόρφωση στις επιθυμίες ενός πολύ ισχυρού νταή γείτονα. Μόνο που ο όρος είναι απολύτως παρελκυστικός και αποπροσανατολιστικός.
Θυμίζω ότι στην περίπτωση της Φινλανδίας προηγήθηκε μία μεγάλης κλίμακας πολεμική αναμέτρηση στην οποία οι πανίσχυροι Σοβιετικοί πήραν πολύ σκληρό μάθημα ανάλογο με αυτό της φασιστικής Ιταλίας στο έπος της Αλβανίας. Γι αυτό και η «φινλανδοποίηση» δεν αφορούσε κατάλυση εδαφικής κυριαρχίας, αλλά σχετικά ανώδυνη συμπόρευση σε θέματα εξωτερικής πολιτικής που ενδιέφεραν τη Μόσχα.
Δυστυχώς εδώ δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Η Τουρκία δεν θα ικανοποιηθεί αν στηρίξουμε την στάση της στη Συρία ή την υποψηφιότητα της στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο αναθεωρητισμός της περνάει μέσα από απτές εδαφικές διεκδικήσεις και χονδροειδείς εκβιασμούς για υποχρεωτική συνεκμετάλλευση δικών μας φυσικών πόρων.
Αυτά λοιπόν δεν θεραπεύονται με φινλανδοποιήσεις και άλλου είδους ευνουχισμούς, αλλά με έμπρακτη απόδειξη αποτρεπτικής ικανότητας.
Η θερμή αντιπαράθεση με την Τουρκία δεν είναι ζητούμενο. Φοβούμαι όμως ότι σταδιακά καθίσταται αναπότρεπτη. Οσο πιο πειστική είναι η δική μας αντίδραση τόσο πιο καθοριστική θα είναι για την μετέπειτα ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων.
- Τα σενάρια μιας στρατιωτικής απάντησης στο συνεχιζόμενο bullying Ερντογάν υπό το σημερινό διεθνές περιβάλλον θα αποτελέσουν αφορμή για ένα επόμενο άρθρο. Να θυμάστε όμως ότι αυτές οι ενέργειες δεν σχεδιάζονται πάντα με διαβήτη και μοιρογνωμόνιο, ούτε προκύπτουν στην κατάλληλη διεθνή συγκυρία με συνθήκες τοπικής υπεροπλίας. Οι πολιτικοί που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις πρέπει να έχουν υψηλό εθνικό φρόνημα και πολύ γερό στομάχι. Υπάρχουν άραγε εν Αθήναις;…
ΠΗΓΗ
---------------
Εθνική επιβίωση σε συνθήκες ακραίας πόλωσης
Spiegel: Κλιμακώνεται η ελληνοτουρκική ένταση
Εκτενές άρθρο για την υπόθεση των δυο ελλήνων
στρατιωτικών που κρατούνται στην Τουρκία δημοσιεύει στην ιστοσελίδα του
το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel.
Αναφερόμενο καταρχήν στο ιστορικό της υπόθεσης αλλά και παραπέμποντας
σε δηλώσεις των γονιών του Δημήτρη Κούκλατζη που «ελπίζουν σε ένα
θαύμα» για την απελευθέρωση των δυο παιδιών, το γερμανικό περιοδικό
επισημαίνει ότι «[…] η σύλληψη του Κούκλατζη και του άλλου στρατιώτη
προκάλεσαν βαριά κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Έλληνες πολιτικοί
εκφράζουν φόβους ότι η Τουρκία ενδέχεται να κρατήσει τους δυο στρατιώτες
ως ομήρους, όπως και στην περίπτωση του τουρκικής καταγωγής
δημοσιογράφου Ντενίζ Γιουτζέλ, προκειμένου να εκβιάσει την απελευθέρωση
φερόμενων τούρκων πραξικοπηματιών».
Σύμφωνα με το Spiegel «η
Ελλάδα προχώρησε σε ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας στα χερσαία σύνορα με
την Τουρκία. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ζήτησε τη βοήθεια του ΟΗΕ,
του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η τουρκική κυβέρνηση αντιδρά στις πιέσεις της
Αθήνας με τον ίδιο τρόπο που αντιδρά κάθε φορά όταν πρόκειται για
πολιτικούς κρατούμενους: ισχυρίζεται ότι η τουρκική δικαιοσύνη είναι
ανεξάρτητη».
Παρελθόν η ελληνοτουρκική προσέγγιση;
Η σύλληψη των δυο νέων πυροδοτεί νέα ένταση στα ελληνοτουρκικά
Υπενθυμίζοντας
την αιώνια αντιπαλότητα μεταξύ των δύο χωρών αλλά και τα «πογκρόμ κατά
ελληνικών μειονοτήτων στην Τουρκία τη δεκαετία του 1950», οι συντάκτες
του άρθρου επισημαίνουν ότι μόλις πρόσφατα υπήρχαν ενδείξεις εξομάλυνσης
των διμερών σχέσεων.
«Ο Τσίπρας αποκάλεσε τον τούρκο πρόεδρο
Ταγίπ Ερντογάν ‘αγαπητό φίλο’ και υποσχέθηκε να στηρίξει την ενταξιακή
προοπτική της Τουρκίας. Το Δεκέμβριο ο Ερντογάν μετέβη στην Αθήνα. Ήταν η
πρώτη επίσκεψη τούρκου προέδρου στη γειτονική χώρα μετά από 65 χρόνια.
Έκτοτε όμως οι σχέσεις επιδεινώθηκαν άρδην. Η Άγκυρα είναι ιδιαίτερα
ενοχλημένη για το ότι η Ελλάδα αρνείται να εκδώσει στρατιώτες που
ενδέχεται να συμμετείχαν στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 2016. Ο
τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου κατηγόρησε την Ελλάδα
ότι εξελίσσεται σε ‘ασφαλές λιμάνι' για τρομοκράτες. Από το οικονομικό
φόρουμ του Νταβός ο Τσίπρας χαρακτήρισε την Τουρκία ‘επιθετικό
γείτονα'».
Πολιτικές σκοπιμότητες
Η επίσκεψη Ερντογάν δεν απέφερε τελικά τα προσδοκώμενα
Το
Σπίγκελ αναφέρεται και στον εμβολισμό σκάφους της ελληνικής ακτοφυλακής
από τουρκικό πλοίο στα μέσα Φεβρουαρίου, σημειώνοντας ότι «έλληνες
πολιτικοί έκαναν λόγο για στοχευμένη επίθεση. Η σύλληψη των στρατιωτών
θα μπορούσε να οδηγήσει σε οριστική κλιμάκωση της έντασης. Σε τουρκικά
και ελληνικά μέσα γίνεται ήδη λόγος για πιθανή στρατιωτική σύρραξη».
Όπως
εκτιμά ο Ντορούκ Εργκιούν από το think tank της Κων/πολης Edam,
πολιτικοί και των δυο χωρών προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη σύγκρουση
για να κινητοποιήσουν εθνικιστές ψηφοφόρους. Ενόψει των προεδρικών
εκλογών του 2019 ο Ερντογάν υιοθετεί μια ξεκάθαρα εθνικιστική ατζέντα
ενώ και ο Τσίπρας δεν θέλει επ΄ ουδενί να εμφανίζεται υποχωρητικός
έναντι των Τούρκων, καταλήγει το Spiegel.
Κώστας Συμεωνίδης
Σε μια άλλη εποχή τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι εξαιρετικά απλά για ευλύγιστους κυβερνήτες. Το ερώτημα προς τον…όχλο θα έλεγε: «Προτιμάτε να αλλάξετε πίστη ή να περάσετε από οθωμανικό λεπίδι;» Κι αν η απάντηση ήταν η προφανής, στο επίπεδο ατομικού συμφέροντος, βολής και αυτοσυντήρησης , θα είχε μείνει η Ελλάδα επαρχία της Τουρκίας. Με τουρκόφωνο εξισλαμισμένο πληθυσμό.
Δυστυχώς για κάποιους η απάντηση δεν ήταν η προφανής. Και σήμερα η Ελλάδα αποτελεί χρεοκοπημένο μεν, αλλά εθνικά κυρίαρχο κράτος. Με συντριπτική πλειονότητα κατοίκων Ελληνες Χριστιανούς και διεθνώς κατοχυρωμένα σύνορα. Αυτά δεν αλλάζουν παρά μόνο με πόλεμο, εθνοκάθαρση, ή αλλοίωση του πληθυσμιακού στοιχείου μέσω αθρόας εισαγωγής απρόσκλητων «επισκεπτών». Αυτό το τελευταίο όμως σε βάθος δεκαετιών…
Συνεπώς στο σήμερα για το οποίο μιλάμε, ακόμη και αν οι εκάστοτε πολιτικοί παπατζήδες σκέφτονταν να βάλουν ένα ακόμη εκβιαστικό δίλημμα στο λαό προκειμένου να βαφτίσουν το «όχι» σε «ναί», αυτό δεν θα μπορούσε να αφορά ζητήματα αδιαπραγμάτευτης εδαφικής κυριαρχίας. Δεν θα μπορούσε δηλαδή να τεθεί στην κρίση του λαού ένα ερώτημα του τύπου «Θέλετε να μοιράσουμε το μισό Αιγαίο με τους απέναντι για να μας αφήσουν στην ησυχία μας;».
Το ερώτημα δεν μπορεί να τεθεί γιατί έχει ήδη απαντηθεί από τις προηγούμενες γενιές. Και ουδείς μπορεί να εκχωρήσει κεκτημένα προγόνων που έχουν κερδηθεί με αίμα, χωρίς…να ακουστεί μπαμ στον αέρα. Ο Σημίτης και η παρέα του μπορεί να γλύτωσαν το στρατοδικείο, αλλά σήμερα έχει καταστεί πλέον σαφές ότι εκχώρησαν εδαφική κυριαρχία. Και δεύτερη τραυματική εμπειρία τύπου Υμίων που θα μείνει αναπάντητη η χώρα δεν αντέχει. Τελεία και παύλα.
Τα γράφω όλα αυτά για δύο λόγους. Διαισθάνομαι πρώτον ότι έπειτα από μία αλληλουχία συστηματικών προκλήσεων που μας βρήκαν απροετοίμαστους και ανέβασαν επικίνδυνα το θερμόμετρο…φρενάραμε ολίγον σαστισμένοι. Σαν τον πρωτάρη στον καυγά που τρώει δυο τρείς γρήγορες ψιλές και κάνει πίσω να ξανασκεφτεί τι του συνέβη.
Αυτά τα περί «ήρεμης δύναμης» τα ακούω βερεσέ. Φόβο προδίδει η απραξία και όχι ψυχραιμία. Είμαστε στο όριο να χαρίσουμε δια της διολισθήσεως και του σιωπηρού κατευνασμού μία πεποίθηση υπεροχής στους απέναντι που γρήγορα θα εδραιωθεί σε καθημερινή πρακτική ασυδοσίας. Όταν έρθει η ώρα να απαντήσουμε θα είναι πολύ αργά και θα έχουμε χάσει πλήρως το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.
Τα γράφω επίσης όλα τούτα επειδή υπάρχει και στο εσωτερικό ένας «δούρειος ίππος» επαγγελματιών της εθνικής μοιρολατρίας και του μαζοχισμού.. Αυτών που ανακαλύπτουν ψυχαναγκαστικούς μονόδρομους και νομοτέλειες από την πρόσδεση στο γερμανικό άρμα και την ευλογία των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων μέχρι την πολιτική ορθότητα στην άρση της…ελληνικής προκλητικότητας στο Αιγαίο!
Αυτοί λοιπόν οι τελευταίοι, θα έβλεπαν με συμπάθεια μια άτυπη συνθηκολόγηση με τους απέναντι. Αυτό που ονομάζουν κομψά «φινλανδοποίηση της Ελλάδας», δηλαδή σιωπηρή συμμόρφωση στις επιθυμίες ενός πολύ ισχυρού νταή γείτονα. Μόνο που ο όρος είναι απολύτως παρελκυστικός και αποπροσανατολιστικός.
Θυμίζω ότι στην περίπτωση της Φινλανδίας προηγήθηκε μία μεγάλης κλίμακας πολεμική αναμέτρηση στην οποία οι πανίσχυροι Σοβιετικοί πήραν πολύ σκληρό μάθημα ανάλογο με αυτό της φασιστικής Ιταλίας στο έπος της Αλβανίας. Γι αυτό και η «φινλανδοποίηση» δεν αφορούσε κατάλυση εδαφικής κυριαρχίας, αλλά σχετικά ανώδυνη συμπόρευση σε θέματα εξωτερικής πολιτικής που ενδιέφεραν τη Μόσχα.
Δυστυχώς εδώ δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Η Τουρκία δεν θα ικανοποιηθεί αν στηρίξουμε την στάση της στη Συρία ή την υποψηφιότητα της στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο αναθεωρητισμός της περνάει μέσα από απτές εδαφικές διεκδικήσεις και χονδροειδείς εκβιασμούς για υποχρεωτική συνεκμετάλλευση δικών μας φυσικών πόρων.
Αυτά λοιπόν δεν θεραπεύονται με φινλανδοποιήσεις και άλλου είδους ευνουχισμούς, αλλά με έμπρακτη απόδειξη αποτρεπτικής ικανότητας.
Η θερμή αντιπαράθεση με την Τουρκία δεν είναι ζητούμενο. Φοβούμαι όμως ότι σταδιακά καθίσταται αναπότρεπτη. Οσο πιο πειστική είναι η δική μας αντίδραση τόσο πιο καθοριστική θα είναι για την μετέπειτα ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων.
- Τα σενάρια μιας στρατιωτικής απάντησης στο συνεχιζόμενο bullying Ερντογάν υπό το σημερινό διεθνές περιβάλλον θα αποτελέσουν αφορμή για ένα επόμενο άρθρο. Να θυμάστε όμως ότι αυτές οι ενέργειες δεν σχεδιάζονται πάντα με διαβήτη και μοιρογνωμόνιο, ούτε προκύπτουν στην κατάλληλη διεθνή συγκυρία με συνθήκες τοπικής υπεροπλίας. Οι πολιτικοί που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις πρέπει να έχουν υψηλό εθνικό φρόνημα και πολύ γερό στομάχι. Υπάρχουν άραγε εν Αθήναις;…
---------------
Εθνική επιβίωση σε συνθήκες ακραίας πόλωσης
Spiegel: Κλιμακώνεται η ελληνοτουρκική ένταση
Εκτενές άρθρο για την υπόθεση των δυο ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην Τουρκία δημοσιεύει στην ιστοσελίδα του το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel.Αναφερόμενο καταρχήν στο ιστορικό της υπόθεσης αλλά και παραπέμποντας σε δηλώσεις των γονιών του Δημήτρη Κούκλατζη που «ελπίζουν σε ένα θαύμα» για την απελευθέρωση των δυο παιδιών, το γερμανικό περιοδικό επισημαίνει ότι «[…] η σύλληψη του Κούκλατζη και του άλλου στρατιώτη προκάλεσαν βαριά κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Έλληνες πολιτικοί εκφράζουν φόβους ότι η Τουρκία ενδέχεται να κρατήσει τους δυο στρατιώτες ως ομήρους, όπως και στην περίπτωση του τουρκικής καταγωγής δημοσιογράφου Ντενίζ Γιουτζέλ, προκειμένου να εκβιάσει την απελευθέρωση φερόμενων τούρκων πραξικοπηματιών».
Σύμφωνα με το Spiegel «η Ελλάδα προχώρησε σε ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας στα χερσαία σύνορα με την Τουρκία. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ζήτησε τη βοήθεια του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η τουρκική κυβέρνηση αντιδρά στις πιέσεις της Αθήνας με τον ίδιο τρόπο που αντιδρά κάθε φορά όταν πρόκειται για πολιτικούς κρατούμενους: ισχυρίζεται ότι η τουρκική δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη».
Παρελθόν η ελληνοτουρκική προσέγγιση;
Η σύλληψη των δυο νέων πυροδοτεί νέα ένταση στα ελληνοτουρκικάΥπενθυμίζοντας την αιώνια αντιπαλότητα μεταξύ των δύο χωρών αλλά και τα «πογκρόμ κατά ελληνικών μειονοτήτων στην Τουρκία τη δεκαετία του 1950», οι συντάκτες του άρθρου επισημαίνουν ότι μόλις πρόσφατα υπήρχαν ενδείξεις εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων.
«Ο Τσίπρας αποκάλεσε τον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν ‘αγαπητό φίλο’ και υποσχέθηκε να στηρίξει την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας. Το Δεκέμβριο ο Ερντογάν μετέβη στην Αθήνα. Ήταν η πρώτη επίσκεψη τούρκου προέδρου στη γειτονική χώρα μετά από 65 χρόνια. Έκτοτε όμως οι σχέσεις επιδεινώθηκαν άρδην. Η Άγκυρα είναι ιδιαίτερα ενοχλημένη για το ότι η Ελλάδα αρνείται να εκδώσει στρατιώτες που ενδέχεται να συμμετείχαν στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 2016. Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου κατηγόρησε την Ελλάδα ότι εξελίσσεται σε ‘ασφαλές λιμάνι' για τρομοκράτες. Από το οικονομικό φόρουμ του Νταβός ο Τσίπρας χαρακτήρισε την Τουρκία ‘επιθετικό γείτονα'».
Πολιτικές σκοπιμότητες
Η επίσκεψη Ερντογάν δεν απέφερε τελικά τα προσδοκώμεναΤο Σπίγκελ αναφέρεται και στον εμβολισμό σκάφους της ελληνικής ακτοφυλακής από τουρκικό πλοίο στα μέσα Φεβρουαρίου, σημειώνοντας ότι «έλληνες πολιτικοί έκαναν λόγο για στοχευμένη επίθεση. Η σύλληψη των στρατιωτών θα μπορούσε να οδηγήσει σε οριστική κλιμάκωση της έντασης. Σε τουρκικά και ελληνικά μέσα γίνεται ήδη λόγος για πιθανή στρατιωτική σύρραξη».
Όπως εκτιμά ο Ντορούκ Εργκιούν από το think tank της Κων/πολης Edam, πολιτικοί και των δυο χωρών προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη σύγκρουση για να κινητοποιήσουν εθνικιστές ψηφοφόρους. Ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2019 ο Ερντογάν υιοθετεί μια ξεκάθαρα εθνικιστική ατζέντα ενώ και ο Τσίπρας δεν θέλει επ΄ ουδενί να εμφανίζεται υποχωρητικός έναντι των Τούρκων, καταλήγει το Spiegel.
Κώστας Συμεωνίδης
Σχόλια