Μια προσπάθεια που καθιστά τον Τσίπρα μια κακέκτυπη καρικατούρα του Ανδρέα, δηλαδή δραματικά γελοίο…
Τώρα κάνει, ο ίδιος ο Τσίπρας, το γελοιογραφικό …άλμα: Εμφανίζεται ανδρεϊκός!!!
Και άρχισαν οι καυγάδες ανάμεσα στις κατοχικές δυνάμεις του πολιτικού υπόκοσμου…
Το όλον ζήτημα είναι αστείο. Δεν θα μας απασχολούσε αν αυτή τη γελοιότητα δεν την παίρνανε κάποιοι στα σοβαρά…
Είναι αστεία κάθε σύγκριση και κάθε συσχέτιση του Ανδρέα με τον Τσίπρα…
Τέτοιες τυπικές συγκρίσεις και αντιδιαλεκτικοί συσχετισμοί δολοφονούν την ιστορία και την Πολιτική, ΙΣΟΠΕΔΩΝΟΥΝ την περιπλοκή και την αντιφατικότητα της κοινωνικής (ταξικής) δυναμικής…
Κάθε πολιτικό μέγεθος είναι προϊόν της εποχής του και υπό αυτήν την έννοια δεν μπορεί να υπάρξει καμία σύγκριση του Ανδρέα με τον Τσίπρα…
Μόνο ως γελοιογραφική ιστορική φάρσα μπορεί να παρουσιαστεί ο Τσίπρας: Κακέκτυπη απομίμηση του Ανδρέα…
Η εποχή του Ανδρέα (της συγκρότησης του ΠΑΣΟΚ)δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή εποχή, που είναι εποχή ΟΧΙ μόνο βαθύτατης κρίσης, κρίσης κατάρρευσης ολόκληρου του πλανητικού καπιταλιστικού οικοδομήματος, αλλά και ΕΠΟΧΗ των κατοχικών διαχειριστών του 4ο Ράιχ: Εποχή κυβερνητικών ανδρεικέλων…
Η εποχή του Ανδρέα ήταν μια εποχή εκρηκτικών κινηματικών κραδασμών, μια εποχή ριζοσπαστικών και επαναστατικών πολιτικών εξάρσεων.
Ο Ανδρέας δεν ήταν «εκλογικό φαινόμενο». Είχε πίσω του και εξέφραζε μια λαϊκή παλίρροια, ένα ρωμαλέο και οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, το απόσταγμα της αντιδικτατορικής πάλης, ένα κίνημα που το πυροδοτούσε η ΕΛΠΙΔΑ της ΑΛΛΑΓΗΣ και ήταν έτοιμο να συγκρουστεί ΜΕΤΩΠΙΚΑ με το καπιταλιστικό καθεστώς.
ΤΙΠΟΤΑ από αυτά δεν συναντάμε στον Τσίπρα. Ο Τσίπρας είναι προϊόν κοινωνικής αδράνειας και πολιτικής αποσύνθεσης, δηλαδή μιας εποχής χωρίς κινηματικές εξάρσεις και χωρίς πολιτικές πεποιθήσεις.
- Ο Τσίπρας είναι ένα καθαρό «εκλογικό φαινόμενο». Πίσω του υπάρχουν μόνο τα συντρίμμια του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Και είναι αυτά τα συντρίμμια της ελληνικής κοινωνίας και των κινημάτων που γέννησαν και γιγάντωσαν το «εκλογικό φαινόμενο» του ΣΥΡΙΖΑ…
- Ο Τσίπρας είναι «εκλογικό φαινόμενο» απλής ΑΡΝΗΣΗΣ των καθεστωτικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ), των χρεοκοπημένων Μνημονιακών κομμάτων, ΚΑΙ ΟΧΙ ένα «εκλογικό φαινόμενο»ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΩΝ (κοινωνικών και πολιτικών) πεποιθήσεων
Οι κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις, συνεπώς, που γέννησαν τον Ανδρέα και τον Τσίπρα είναι εντελώς διαφορετικές. Ανάλογες με αυτές τις καταστάσεις είναι και τα πολιτικά μεγέθη: Το τεράστιο του Ανδρέα ( το μέγεθος μιας περιόδου εκρηκτικής κινηματικής ανόδου) και το ραχιτικό του Τσίπρα (μιας περιόδου τέλματος, πλήρους αποσύνθεσης, περιόδου των ανδρεικέλων)…
Τέλος αστείες είναι και οι σχηματοποιήσεις του τύπου: «Από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα βγήκε ο Σημίτης»!
Άλλη δολοφονία της Ιστορίας και ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ διαλεκτικής.
Με αυτήν τη σχηματική λογική των «τυπικών τεχνασμάτων» μπορούμε να πούμε ότι και από τον Μπολσεβικισμό βγήκαν: Από τον Στάλιν μέχρι τον Γιέλτσιν…
Αυτό δεν κάνουν όλες οι αντικομουνιστικές ποικιλίες; Να εμφανίζουν αυτούς που αποτελούν τη διαλεκτική ΑΡΝΗΣΗ του Μπολσεβικισμού, σαν τη λογική του συνέπεια;;;
Με αυτήν την ίδια τυπική λογική μπορούμε να πούμε ότι και ο Τσίπρας (η Νέα Δεξιά) βγήκε από την Αριστερά…
Σε τέτοια αντιδιαλεκτικά τερατουργήματα καταλήγουμε με σχηματοποιήσεις και απλοποιήσεις του τύπου: «Και ο Σημίτης βγήκε από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα»…
Αναδημοσιεύουμε και το παρακάτω σχόλιο. Μαζί με άλλα σχετικά βρίσκεται εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10093
Ανδρέας - Τσίπρας: Ο χαρισματικός και το ηλίθιο ανδρείκελο… Οι θλιβεροί επικοινωνιολόγοι επιχείρησαν απεγνωσμένα να «φορέσουν» στον Τσίπρα, κάποια χαρακτηριστικά του Ανδρέα: φωνητικών απομιμήσεων, πόζας, μορφασμών, λεκτικών σχημάτων κ.λπ…
Μια προσπάθεια των επικοινωνιολόγων που καθιστούσε τον Τσίπρα μια γελοιογραφική απομίμηση του Ανδρέα, δηλαδή γελοίο τον ίδιο.
Ήταν τέτοια η αντίφαση ανάμεσα στο πολιτικό μέγεθος και τη χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα με αυτήν του Τσίπρα (ραχιτική και χαζοχαρούμενη) που προκαλούσε το γέλιο: Ήταν σαν να φόραγες τα παπούτσια ενός γίγαντα στα πόδια ενός νάνου…
Μπορεί να έχει κάποιος οποιαδήποτε γνώμη για τον Ανδρέα,αλλά δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι ήταν ένας ηγέτης υψηλού θεωρητικού και πολιτικού διαμετρήματος, ένα πολιτικό μέγεθος διεθνούς εμβέλειας και ακτινοβολίας.
Καμία σύγκριση με τον Τσίπρα δεν μπορεί να γίνει. Τα πολιτικά μεγέθη είναι ανόμοια…
Διαβάζοντας τη συμπεριφορά του Ανδρέα απέναντι στη «σιδηρά κυρία», τη Θάτσερ, και έχοντας νωπή στη μνήμα μας την ταπεινωτική προσβολή του Σόιμπλε προς τον Τσίπρα («Είναι η εφαρμογή, ηλίθιε!»), δεν αντέξαμε τον πειρασμό να γράψουμε αυτό το σχόλιο, ακριβώς διότι απαστράπτει στις δύο συμπεριφορές (Ανδρέα-Τσίπρα), η τεράστια διαφορά των δύο πολιτικών μεγεθών…
Ο Ανδρέας που τα ρίχνει κατακέφαλα και αφ υψηλού στη Θάτσερ, που προκαλεί αμηχανία στους ευρωπαίους ηγέτες (τους πολύ ανώτερους του Σόιμπλε) και ο Τσίπρας που τρώει κατακεφαλιές, γίνεται δραματικά καταγέλαστος και συμπεριφέρεται σαν χαζοχαρούμενο ανδρείκελο…
Τον Τσίπρα τον ταπείνωσε βάρβαρα ο Γερμαναράς «και μόνο …ευχαριστώ που δεν του είπε!
Διαβάστε το άρθρο του Δελαστίκ, εδώ:
http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=23294:delastik-efarmogi&catid=81:kivernisi&Itemid=198
Αντίθετα ο Ανδρέας δεν δίστασε να εξευτελίσει τη Θάτσερ λέγοντάς της: «Κυρία μου, μας έχετε σπάσει τα αρχίδια»!!!
Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ:
http://kafeneio-gr.blogspot.gr/2016/01/blog-post_771.html#.VqPE10-ji70
Τι σχέση, λοιπόν, μπορεί να έχει ο Ανδρέας με το ανθρωπάκι τον Τσίπρα που τον ταπεινώνουν πολυεδρικά όλα τα παράσιτα των μαφιόζων του χρήματος;;;
πηγη
==============
Ο Αντρέας ως Τσίπρας
Το ίδιο φυσικά συμβαίνει με την εμφάνιση Τσίπρα ως Αντρέα ή και το αντίστροφο: με την προσπάθεια να εμφανιστεί ο Αντρέας ως πρώϊμος Τσίπρας. Η μεταμφίεση αυτή γίνεται αντιληπτή ως αυτό που είναι, ως φάρσα.
Ο πρωθυπουργός σωστά τόνισε πως ο Αντρέας διάβασε σωστά την ιστορική συγκυρία της δεκαετίας του 60 και του 70, πως είδε το μεγάλο πολιτικό κενό που δημιουργούσε ο αποκλεισμός των ηττημένων του εμφυλίου και κατάλαβε πως ήταν ο ιδανικός για να τους εκφράσει, καθώς η κομμουνιστική αριστερά δεν είχε πλέον καμία πολιτική δυνατότητα.
Αυτά σωστά τα λέει ο Τσίπρας. Πλην όμως παρακάμπτει τον δεύτερο βασικό παράγοντα – που ο ίδιος ο Τσίπρας τονίζει-της ορμητικής πορείας του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία, τον «ριζοσπαστισμό των νέων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων της εποχής, που αμφισβητούσαν βαθιά τις δομές του κράτους και της οικονομίας».
Διότι ακόμη και αν υπήρξε κάποιος ριζοσπαστισμός στα κοινωνικά στρώματα που υποστήριξαν τον Σύριζα και τον εξέφρασαν στο σχετικό δημοψήφισμα του 2015, αυτός ο ριζοσπαστισμός δεν εκπροσωπήθηκε ποτέ από τον Τσίπρα. Αντιθέτως: ο Συριζα και ο ίδιος ο Τσίπρας όχι μόνον δεν αμφισβήτησαν «τις δομές του κράτους και της οικονομίας», αλλά έγιναν οι θερμότεροι και φανατικότεροι υπηρέτες τους. Εάν εξακολουθεί και σήμερα ο Τσίπρας να κατέχει τη θέση του πρωθυπουργού, αυτό το οφείλει ακριβώς στην πλήρη συμμόρφωσή του και όχι φυσικά στον ριζοσπαστισμό του.
Η μεταμφίεση του Αντρέα σε Τσίπρα έκλεισε με τον σχολιασμό της μετάλλαξης του Συριζα σε νέο- ΠΑΣΟΚ: «Σήμερα είναι πολλοί εκείνοι που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα-συνέχεια του ΠΑΣΟΚ…Ωστόσο…πίσω κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατεστημένου… ο φόβος μην τυχόν και επανέλθουν στο προσκήνιο τα μεγάλα και διαρκή αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εκείνης που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία».
Εδώ ο Αλέξης Τσίπρας αποκαλύπτει ρητά την αγωνία του, να τον εκλάβουμε ως Αντρέα και επομένως να του αποδώσουμε και τα ίδια πολιτικά κέρδη, να τον κάνουμε δηλαδή πρωθυπουργό της επόμενης εικοσαετίας.
Πλην όμως, τα νέα δεν είναι και τόσο ευχάριστα για τον πρωθυπουργό. Πρώτον, το λεγόμενο «κατεστημένο», δεν έχει ούτε δείχνει τον παραμικρό φόβο για τον Σύριζα. Αντιθέτως, από τραπεζίτες μέχρι Μέρκελ, όλοι μαζί σπρώχνουν τον Τσίπρα να τελειώσει την θητεία του, διότι διαπιστώνουν την θέλησή του να υλοποιεί με απόλυτη πειθήνια τις προβλέψεις των μνημονίων τους.
Δεύτερον και σπουδαιότερον, το ΠΑΣΟΚ ήταν ένα μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα του 50% σχεδόν, το οποίο εκπροσωπούσε την πολιτική παρακαταθήκη της βενιζελικής παράδοσης, ήταν δηλαδή ένα αστικό, εθνικό κόμμα. Το ΠΑΣΟΚ είχε ως βάση μια τεράστια λαϊκή δεξαμενή, την οποία ο Συριζα δεν διαθέτει.
Η κυβερνητική εντολή στον Σύριζα- καθαρά μειοψηφική- ήταν προϊόν μιας συγκυρίας, της πτώχευσης της χώρας, η οποία αποδυνάμωσε τα αστικά πολιτικά κόμματα. Επομένως, ο Σύριζα, ως κόμμα της αριστεράς, δεν έχει απολύτως καμία δυνατότητα να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Μόλις ολοκληρωθεί το έργο του Τσίπρα, θα καταλάβει κι αυτός τη δική του θέση στο πολιτικό πάνελ, μια θέση στα αριστερά, ενώ τον πολιτικό χώρο του κέντρου θα τον ανακαταλάβουν φυσικά αυτοί που του τον παρέδωσαν.
Διότι, οι ψηφοφόροι του Συριζα δεν είναι αριστεροί. Πασόκοι είναι, που αυτή τη στιγμή είναι έξαλλοι με την διάψευση των ελπίδων τους και φυσικά ούτε πρόκειται να μεταπειστούν και να παραμείνουν στην αριστερή κάλπη με τα όσα βλέπουν να πράττει η παρούσα κυβέρνηση και με την δήθεν ανάπτυξη που δεν τους αφορά.
Ο Τσίπρας θα πρέπει να σκεφτεί πως ο Αντρέας, για να διατηρήσει την πολιτική του ηγεμονία, ξόδεψε τεράστιους πόρους που φυσικά ο πτωχευμένος μας πρωθυπουτργός δεν διαθέτει. Δεν πιστεύω να νομίζει πως με τα λεφτά των άλλων θα γίνει ο νέος Αντρέας;
Φυσικά και δεν το νομίζει. Ξέρει πολύ καλά πως δεν έχει απολύτως κανένα περιθώριο και πως δεν πρόκειται να αποφύγει το μοιραίο της μεγάλης εκλογικής ήττας. Αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να διασώσει ό,τι μπορεί να διασωθεί από την σημαντική πασοκική εμπιστοσύνη που έλαβε το 2015. Αλλά είπαμε. Το δεύτερο γεγονός, για τους μαρξιστές τουλάχιστον, είναι φάρσα.
================
Ο Τσίπρας, ο Ανδρέας και η μπουζουριέρα
Παναγιώτης ΜαυροειδήςΟτιδήποτε χρησιμοποιείται για να αποσπάσει την προσοχή και να παραπλανήσει, στη λαϊκή γλώσσα το λένε «μπουζουριέρα». Είναι κάτι σαν κάλυψη ή προπέτασμα. Η μπουζουριέρα είναι μία από τις κλασικές λέξεις που χρησιμοποιούσε ο Νίκος Τσιφόρος. Παράδειγμα: «ο λαχανάς στο λεωφορείο βάζει την εφημερίδα μπουζουριέρα για να φάει το πορτοφόλι του ανυποψίαστου συνεπιβάτη». Μια άλλη εκδοχή λέει ότι στην μπουζουριέρα κρύβουμε, παραχώνουμε, συνεπώς «μπουζουριάζουμε» κλοπιμαία.
Τα παραπάνω μας βοηθούν να αποκωδικοποιήσουμε το περίφημο άρθρο του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου, του οποίου την κληρονομιά θέλησε να διεκδικήσει από τη Φώφη και τους λοιπούς.
Υπάρχει και ως προς τι πολιτική συνέχεια μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ;
Ο Τσίπρας μίλησε για συγκεκριμένη κληρονομιά και η παρέμβασή του έχει όντως σημαντική πολιτική αξία.
Αν κάνουμε τον κόπο να διαβάσουμε το άρθρο θα δούμε ότι ο σημερινός πρωθυπουργός και αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ εκστασιάζεται για την ανακάλυψη από τον Ανδρέα και το ΠΑΣΟΚ της μεταπολίτευσης του τρίπτυχου:
«Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση».
Ως συνέχεια αυτού, καταλήγει- χρησιμοποιώντας λαθραία και ολίγον …Γκράμσι- πως:
«σήμερα είναι πολλοί εκείνοι, που
κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα – συνέχεια του ΠΑΣΟΚ», ακριβώς επειδή
σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναπιάνει το νήμα των στόχων της «εθνικής ανεξαρτησίας,
της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας».
Και καταλήγει με υπερηφάνεια:
«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή».
Δυστυχώς δεν έγινε ποτέ μια σοβαρή συζήτηση μέσα στην αριστερά για το περιβόητο τρίπτυχο του ΠΑΣΟΚ. Για αυτό και δεν αποφεύχθηκε αυτό για το οποίο περηφανεύεται σήμερα ο Τσίπρας, δηλαδή η νίκη του ΠΑΣΟΚισμού χωρίς ΠΑΣΟΚ ή μάλλον με ένα ΠΑΣΟΚ στη γωνία σκουληκιασμένο, αφού πρώτα δηλητηρίασε και εξευτέλισε τα πάντα.Οι τρείς γλυκόηχες πολιτικές έννοιες που εισήγαγε ηγεμονικά ο ΠΑΣΟΚισμός στην ελληνική πολιτική συζήτηση, αναπαρήγαγαν εντελώς επιλεκτικά πλευρές της ΕΑΜικής παράδοσης, αλλά κυρίως αντιστοιχούσαν και ανέπτυσσαν μια ευρύτερη πολιτική συλλογιστική και ματιά πάνω στις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες.
Στέριωσαν πάνω στην αδυναμία της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς να μιλήσει για τη δημοκρατία ή την πατρίδα ως πεδίο του αγώνα χειραφέτησης της εργατικής τάξης σε κάθε χώρα, κυρίως όμως πάνω στην καταθλιπτική κυριαρχία της εθνικής υπερταξικής λογικής σε βάρος μιας ανεξάρτητης εργατικής οπτικής στα ζητήματα αυτά και αντικαπιταλιστικής πολιτικής με κομμουνιστικό ορίζοντα.
Και οι τρεις αυτές γλυκόηχες πολιτικές έννοιες, δεν ήρθαν για να θεραπεύσουν τον δήθεν «οικονομισμό» της αριστεράς, καθότι στην ουσία ουδέποτε κυριάρχησε μια τέτοιου είδους στρέβλωση στην κομμουνιστική αριστερά στην Ελλάδα (πέραν μικρών ομάδων της).
Το αθώο και εύηχο σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» που εισήγαγε δημαγωγικά ο Ανδρέας και κυριαρχεί σήμερα σε πολλούς πολιτικούς χώρους, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η ναζιστική Χρυσή Αυγή, έχει μια «πλατύτητα» και «ασάφεια», που πλάθουν ένα πολύ σαφές νόημα: «Όλοι οι Έλληνες μαζί».
Για την Ελλάδα ρε γαμώτο… Το ενάντια σε ποιόν ποικίλει. Μια μόνο εκδοχή του είναι το «ενάντια στους ξένους». Μα και αυτή η έννοια του «ξένου» έχει πολλές όψεις. Είναι ενδεχομένως γενικώς οι Αμερικανοί ή οι Γερμανοί. Μπορεί να είναι όμως και οι Αλβανοί, οι Πακιστανοί, οι πρόσφυγες. «Ξένοι» δεν είναι και αυτοί;
«Όλοι οι Έλληνες μαζί» λοιπόν, «ενάντια στα μνημόνια» ή -για να μιλήσουμε για τα σημερινά δρώμενα- «όλοι μαζί για την Ελλάδα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της προσέλκυσης επενδύσεων».
Ο άνεργος του Περάματος, αγκαλίτσα με τον εφοπλιστή.
Ο απολυμένος του Κεράνη εργαζόμενος επειδή διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας, μαζί με τα αφεντικά τοποτηρητές της Philip Morris (ΚΕΡΑΝΗΣ).
Οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι στην αποκομιδή απορριμμάτων στους Δήμους, μαζί με τους κηφήνες του «τοπικού» κράτους που σιτίζονται από τα ΕΣΠΑ για να μοιράζουν δίκαια την αθλιότητα.
Κάθε ουσιαστικό έχει πάντα μια κύρια νοηματοδότηση. Τα επίθετα μπορεί να την τονίζουν αλλά δεν την αναιρούν. Οι λέξεις, η «γλώσσα», δεν είναι ποτέ ουδέτερα στοιχεία.
Άλλο να μιλάς κανείς για «ατύχημα», άλλο για «έγκλημα». Άλλο φορτίο έχει η έννοια «επιχειρηματικό κίνητρο», άλλο η «κρατική επιδότηση εργοδοτών». Άλλο οι «κοινωνικοί εταίροι» και άλλο η «ταξική συνεργασία». Άλλη έννοια το «έθνος» ή ο «λαός» γενικά, άλλο η «εργατική τάξη», «αστική τάξη» ή άλλα κοινωνικά στρώματα.
Η παράδοση που θέλει την αριστερά να προσθέτει απλά επίθετα στα ουσιαστικά/ λέξεις/έννοιες που πλασάρουν οι αστικές δυνάμεις, είναι γνωστή και τελικά αποτυχημένη.
«Αλλαγή» έλεγε το ΠΑΣΟΚ «πραγματική αλλαγή» απαντούσε το ΚΚΕ.
«Ανάπτυξη» έλεγε η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, «ανάπτυξη νέου τύπου» απαντούσε το ΚΚΕ.
«Παραγωγική ανασυγκρότηση» επαγγέλλεται ο ΣΕΒ, «φιλολαϊκή παραγωγική ανασυγκρότηση» ονειρεύονται άλλοι.
Λεπτομέρειες; Κάθε άλλο! Η πολιτική γλώσσα έχει τεράστια σημασία. Εμπεριέχει ιδεολογικά στοιχεία και κοινωνικούς ταξικούς καθορισμούς.
Τα αστικά και μικροαστικά κόμματα είναι μάγοι στην ύφανση και την τοποθέτηση της σχετικής μπουζουριέρας, μέσω της αντίστοιχης γλώσσας και ορολογίας.
Ως προς αυτό, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ασφαλώς και έχουν σχέση ιστορικής, πολιτικής και ιδεολογικής συνέχειας, παρά τις όποιες διαφορές στις κοινωνικές εκπροσωπήσεις και την ιστορική διαδρομή.
Το τρίπτυχο του ΣΥΡΙΖΑ, δε σημαίνει τίποτα περισσότερο παρά τούτο μόνο:
• Απολυταρχία του ευρωπαϊκού και ελληνικού κεφαλαίου, σε βάρος του κόσμου της εργασίας και κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας,
• κοινωνικός κανιβαλισμός, ειδικά σε βάρος της νεολαίας
• εργοδοτικός δεσποτισμός και πολιτικός ολοκληρωτισμός
Το ερώτημα επομένως αφορά όσους καλούνται να αφαιρέσουν τις μπουζουριέρες για να φανεί «ο βασιλιάς γυμνός».
================
«Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα», ή γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;
Του Δημήτρη Καζάκη
Ο φερόμενος
ως πρωθυπουργός έχει τελευταία επιδοθεί σ’ έναν μαραθώνιο διάσωσης της
αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη ημέρα. Για την ημέρα που θα βρεθεί
ξανά στην αντιπολίτευση και θα κληθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αναβιώσει την
αντιμνημονιακή ριζοσπαστική αριστερά. Έως και τον Ανδρέα Παπανδρέου
επιχείρησε να νεκραναστήσει με άρθρο των συνεργατών του σ’ ένα από τα
δημοσιογραφικά φερέφωνα του Μαξίμου. Όχι αυτό που διαλαλεί ότι οι
«μοναδικοί εργοδότες μας είναι οι αναγνώστες μας», αλλά το άλλο με τις
αποκαλύψεις!
Μην φανταστείτε ότι το έγραψε ο ίδιος. Ο
κ. Τσίπρας, από την εποχή που ήταν απλό μίσθαρνο στέλεχος της αριστεράς
και της προόδου δεν έχει κατορθώσει να συντάξει από μόνος του ούτε μια
αξιόλογη αράδα. Ομιλίες και άρθρα του τα έγραφαν πάντα άλλοι. Ο κ.
Τσίπρας αντιπροσωπεύει επάξια την πλέον αμόρφωτη γενιά επαγγελματιών της
πολιτικής που πέρασε από αυτόν το δύσμοιρο τόπο. Όχι μόνο στην
αριστερά, αλλά και στη δεξιά.
Πρόκειται
για μια τόσο επιδεικτικά αμόρφωτη γενιά πολιτικών, η οποία δεν μπορεί να
διαπρέψει στην πολιτική παρά μόνο ως μαριονέτα, ως βιτρίνα για πολύ
σκοτεινά συμφέροντα. Δείτε όχι μόνο τον Τσίπρα, αλλά και τον Κυριάκο, τη
Φώφη, τον Φίφη κι όλα τα άλλα μεταλλαγμένα ανθρωποειδή του αδελφάτου
της επαγγελματικής πολιτικής.
Ολόκληρος
στρατός επικοινωνιολόγων ιδροκοπά καθημερινά για να τους μάθει να
αρθρώνουν δημόσιο λόγο, έστω και με κλισέ. Δείτε πόσο στιλιζαρισμένος
είναι ο λόγος τους. Σκέτα συνθήματα, που εναλλάσσονται όπως η διαδοχή
εικόνων στο μηχάνημα με διαφάνειες. Ακόμη και σε επίπεδο χειρονομιών.
Πρόκειται
για πολιτικούς της εικόνας, της τηλεόρασης κι όχι του πεζοδρομίου, όπως
ήταν οι παλιοί. Μιλάνε περισσότερο μ’ αυτά που κρύβουν , ή αποσιωπούν,
παρά μ’ αυτά που λένε, ή γράφουν. Αν φυσικά γράφουν, διότι δεν ξέρω ούτε
έναν από τους σημερινούς πολιτικούς αρχηγούς που ξέρει να συντάξει
μόνος του κάτι που στοιχειωδώς να συγκροτεί σκέψη αποτυπωμένη σε γραπτό.
Δεν λέω ότι
και στους παλιούς δεν υπήρχαν εκείνοι που δεν έκαναν τίποτε άλλο εκτός
από το να είναι άθλιες μαριονέτες παρασκηνίων, ντόπιων και ξένων
κέντρων. Όμως αυτοί που αναδεικνύονταν ήταν εκείνοι που έστω και
δημαγωγικά κέρδιζαν την εύνοια των πολιτών στο πεζοδρόμιο, επισκιάζοντας
όλους τους άλλους με τα προσόντα του δημόσιου λόγου τους. Γραπτού και
προφορικού. Και μπορεί οι παλιοί πολιτικοί σε δεξιά και αριστερά να ήταν
ότι ήταν, να ήταν ακόμη και παλιάνθρωποι, απόλυτα ιδιοτελείς, αλλά
είχαν ένα τρομακτικό κουσούρι, απαράδεκτο για τα μεγάλα αφεντικά της
οικονομίας και της πολιτικής σήμερα. Είχαν την ικανότητα να διαμορφώνουν
δική τους γνώμη και άποψη.
Κάτι που έχει εκλείψει σήμερα παντελώς. Η
μόνη γνώμη και άποψη που είναι σε θέση να διαμορφώσουν οι σημερινοί
επαγγελματίες της πολιτικής είναι αποκλειστικά για τις απολαβές τους σε
οφίτσια και χρήμα πάνω και κάτω από το τραπέζι. Για το αλισβερίσι, το
δούναι-λαβείν. Το μπαξίσι, όπως το έλεγαν παλιά. Όλα τα άλλα έχουν
εναποτεθεί κυριολεκτικά στον αυτόματο πιλότο των συμφερόντων που
τάχθηκαν να υπηρετούν.
Κι αντί οι
παλιοί να είναι ακούσιες μαριονέτες σκοτεινών συμφερόντων – όπως οι
σημερινοί – μετρούσαν πάντα το πολιτικό κόστος, τον αντίκτυπό τους μέσα
στο λαό. Έστω κι αν τους ήταν πάντα εύκολο να προδώσουν, ή να
ξεπουλήσουν ιδανικά, αξίες, ελπίδες και προσδοκίες των απλών πολιτών,
του κοσμάκη, του λαού που ακόμη και σήμερα επιμένει να είναι πάντα
ευκολόπιστος και πάντα προδομένος, όπως έγραφε ο εθνικός μας ποιητής.
Απλά οι
παλιοί το έκαναν με πολιτικό τακτ ενώ οι σημερινοί το κάνουν εντελώς
ξεδιάντροπα. Τόσο ξεδιάντροπα, ώστε να εθίζεται το εκλογικό σώμα στην
ιδέα ότι δεν το κυβερνούν πολιτικοί, αλλά άνθρωποι του υποκόσμου, της
μαφίας, ικανοί για τα μεγαλύτερα εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου
εναντίον της χώρας και των απλών πολιτών της.
- Είναι αυτό που μας σέρβιραν επίσημα επί Σημίτη κι έγινε η κυρίαρχη ιδεολογία δεξιάς και αριστεράς. Η Ελλάδα και οι πολίτες της δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς με προγράμματα που ενσωματώνουν κοινωνικά αιτήματα και δράση μέσα στην κοινωνία, όπως παλιά, αλλά καλούς διαχειριστές, καλούς τεχνοκράτες. Το θυμάστε; Μόνο που διαχειριστής, ο τεχνοκράτης είναι καλός μόνο όταν είναι σε θέση να υπηρετεί τυφλά την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Δεν αμφισβητεί. Δεν προβληματίζεται. Δεν ξέρει από πολιτικό κόστος και λαό. Όπως οι βασιλικοί επίτροποι, υπουργοί και πρωθυπουργοί επί απόλυτης μοναρχίας.
- Μόνο η απολυταρχία χρειάζεται διαχειριστές και τεχνοκράτες πολιτικούς. Και μόνο τέτοιοι μπορούν να κυβερνούν σήμερα την Ελλάδα. Νομοτελειακά. Μας το διαβεβαιώνουν άπαντες. Τόσο η δεξιά, που δεν χάνει την ευκαιρία να επιδεικνύει την εκ φύσεως υποτέλειά της στα μεγάλα αρπακτικά και τους μεγάλους επιβήτορες κυρίως του εξωτερικού, όσο και η αριστερά, η οποία πασχίζει να κρύψει την εγκληματική εθελοδουλία της πίσω από την καταγγελία του καπιταλισμού γενικά.
Σ’ αυτήν την
κατηγορία των παλαιών πολιτικών ανδρών ανήκει κι ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Να γιατί μπροστά στους σημερινούς, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που τον
νοσταλγούν και του βρίσκουν ελαφρυντικά. Παρά το αναμφισβήτητο γεγονός
των τρομακτικών ευθυνών που έχει ο ίδιος, το κόμμα του, αλλά και το
πολιτικό σύστημα της εποχής του για τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας.
- Τι ήθελε λοιπόν να πετύχει ο κ. Τσίπρας με το άρθρο των συνεργατών του για τον Ανδρέα; Να απευθυνθεί πρωτίστως στη συνομοταξία των Λαλιώτηδων. Εκείνο δηλαδή το είδος που άνθησε με τη νομή της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και γεύτηκε το «μέλι» από τον κρατικό κορβανά. Δεν είναι τυχαίο που λίγο πριν ο ίδιος ο κ. Λαλιώτης βρέθηκε να κάνει δημόσια παρέμβαση υπέρ του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα.
- Το ΠΑΣΟΚ ολοκλήρωσε αυτό που είχε ξεκινήσει η Χούντα και ενίσχυσε η ΝΔ της δεκαετίας του 1970. Την μετατροπή της τράπεζας σε μητροπολιτικό ναό της ελληνικής οικονομίας. Ποτέ άλλοτε οι τράπεζες δεν είχαν τόσο απόλυτο έλεγχο. Μαζί τους κυριάρχησε ένα νέο είδος παράσιτων των επιχειρήσεων και της αγοράς, που είχαν ελάχιστη ή καθόλου σχέση με την παραγωγή.
Επιβλήθηκε
μια «αριστοκρατία του χρήματος» από τραπεζίτες, κερδοσκόπους κάθε λογής
και είδους, επενδυτές της αρπακτής, μεταπράτες και ραντιέρηδες, που
επέβαλαν στο κράτος και την οικονομία ένα ολόκληρο σύστημα αγυρτείας και
απάτης.
Η άνοδος και
η επικράτηση αυτής της αριστοκρατίας φαίνεται και στο διάγραμμα που
παραθέτουμε. Τα στοιχεία είναι από το ΔΝΤ και απεικονίζουν την άνοδο των
τραπεζικών ενεργητικών ως % του ΑΕΠ της Ελλάδας από το 1960 έως το
2014.
Η
αριστοκρατία αυτή είχε άμεσο συμφέρον από την καταχρέωση του κράτους και
της κοινωνίας. Το κρατικό έλλειμμα ήταν ένα από τα κύρια αντικείμενα
της κερδοσκοπίας της και η κύρια πηγή του πλουτισμού της. Κάθε χρόνο κι
από ένα μεγαλύτερο κρατικό έλλειμμα. Κάθε χρόνο κι ένας νέος γύρος
κρατικών δανείων. Κάθε νέο δάνειο πρόσφερε σ’ αυτήν την αριστοκρατία των
τραπεζιτών και των κερδοσκόπων μια καινούργια ευκαιρία να κατακλέβουν
το κράτος, το οποίο επίτηδες κρατούσαν οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί
στο χείλος της χρεοκοπίας. Κάθε νέο δάνειο και χειρότεροι όροι
δανεισμού.
Την
εξαπάτηση του κράτους με τα δάνεια, ακολουθούσε μια απίστευτη ληστεία με
τα δημόσια έργα. Τα περίφημα κοινοτικά κονδύλια ήταν μια απίστευτη
ευκαιρία για να οδηγηθεί η χώρα σε ακόμη μεγαλύτερη υπερχρέωση, αλλά και
στην αριστοκρατία της απάτης να βάλει στο χέρι ολόκληρο τον κρατικό
προϋπολογισμό.
Η
αριστοκρατία του χρήματος έφτασε ως το σημείο να φτιάχνει τους νόμους,
να διευθύνει το κράτος, να ελέγχει τα δικαστήρια – ιδίως τα ανώτατα – να
έχει ουσιαστικά στη διάθεσή της όλες τις δημόσιες εξουσίες της
κοινωνίας, με τον έλεγχο των ΜΜΕ εξουσίαζε και την κοινή γνώμη. Όσο η
απάτη, η διαφθορά και η διαπλοκή αποκτούσαν χαρακτήρα απόλυτου
καθεστώτος στην Ελλάδα, τόσο η «πολιτική ουδετερότητα» - δηλαδή η
πολιτική αδιαφορία - αναδεικνυόταν σε κορυφαίο δόγμα. Πρώτα και κύρια
των αξιωματούχων του κράτους και της δημόσιας ζωής.
- Τα κόμματα με τη σειρά τους μετατράπηκαν σε επιχειρηματικούς ομίλους. Επιχορηγήσεις, δάνεια, κομματικές συμμετοχές σε επιχειρήσεις, offshore, επενδύσεις σε κρατικά ομόλογα, κοκ. Ποτέ πριν τα πολιτικά κόμματα, ακόμη και τα πιο διεφθαρμένα, δεν διακρίνονταν για τέτοια διαπλοκή. Όλα τα κόμματα της δεξιάς και της αριστεράς πέρασαν μ’ αυτό τον τρόπο στα χέρια αυτής της κυρίαρχης αριστοκρατίας. Με πρώτο απ’ όλα το ΠΑΣΟΚ.
- Όχι την εποχή Σημίτη όπως νομίζουν πολλοί, αλλά από τότε που δόθηκε η δυνατότητα στους τραπεζίτες να λεηλατήσουν ολόκληρη την οικονομία με τα πανωτόκια (1982) την απάτη των αλληλόχρεων λογαριασμών, που οδήγησε στον εξευτελισμό της συναλλαγματικής και της επιταγής, αλλά και την καθυπόταξη των επαγγελματιών και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών στην επίσημη τοκογλυφία των τραπεζών.
Όσο υπήρχε
το εμφυλιοπολεμικό κράτος που συντηρούσε η ΝΔ, η αριστοκρατία του
χρήματος και των τραπεζών, δηλαδή η αριστοκρατία της απάτης και της
αγυρτείας, δεν μπορούσε να επιβληθεί. Έπρεπε να επέλθει η «εθνική
συμφιλίωση» για να σβήσει ο αγνός πατριωτισμός από την καρδιά και το νου
του απλού Έλληνα. Έπρεπε να επιβληθεί η ιδεολογία της ήττας και του
ενδοτισμού ευρύτατα στις τάξεις της κοινωνίας.
Η αριστοκρατία της απάτης και της διαπλοκής δεν ενδιαφέρεται για δόξα. Η δόξα δεν φέρνει κέρδος. Δεν πλουτίζει τα χαρτοφυλάκια. Ειρήνη
υπήρξε πάντα το σύνθημα των μεγαλύτερων απατεώνων. Η ειρήνη του
ενδοτισμού και του ξεπουλήματος. Να γιατί ολόκληρη η εσωτερική και
εξωτερική πολιτική θεμελιώθηκαν στην ταπείνωση του εθνικού συναισθήματος
του λαού. Η ξενόδουλη εθνικοφροσύνη δεν είχε πια πέραση. Άσε που
συντηρούσε – άθελά της – και το εθνικό συναίσθημα στα πιο καταπιεσμένα
και καταφρονημένα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτό – όπως είχε
αποδείξει το ΕΑΜ – ήταν ένα άκρως επικίνδυνο συναίσθημα, ικανό να
συντρίψει όσους είχαν αναδείξει την υποτέλεια σε κορυφαία εθνική αξία.
Ότι δεν
κατόρθωσε η εθνικοφροσύνη του «ανήκομεν εις την Δύσιν», ανέλαβε να
εξασφαλίσει ο σοσιαλιστικός κορπορατισμός του ΠΑΣΟΚ και της αριστεράς.
Κι έτσι η χρηματιστική αριστοκρατία, που ανάμεσά της από την εποχή του
Ανδρέα κατατάσσονται επάξια και τα επιτελεία των κρατικοδίαιτων
επιχειρηματικών κομμάτων – δεξιάς και αριστεράς – τόσο με τον τρόπο
πλουτισμού της, όσο και με τα βίτσια της, την ανηθικότητά της και την
υποκουλτούρα της, ανέβασε τον υπόκοσμο στις κορυφές της αστικής
κοινωνίας της ευρωπαϊκής και εκσυγχρονιστικής Ελλάδας. Ενώ ταυτόχρονα
παρασιτικοποίησε όσο δεν έπαιρνε κι όσο ποτέ άλλοτε, πλατύτατα στρώματα
του λαού.
Σ’ αυτήν
την κοινωνία απευθύνεται το επιτελείο του Μαξίμου. Με δεκάδες χιλιάδες
διορισμούς ως επί το πλείστον σε ασήμαντες και αμφίβολες θέσεις. Με
σπατάλες δις από τον κρατικό κορβανά για τη δημιουργία κομματικού
στρατού. Με αναφορές σ’ εκείνο το κομμάτι των συνδικαλιστών που έχουν
μάθει να είναι κρατικοδίαιτοι. Με την προσπάθεια να ενσωματώσει
δικαστές, στρατιωτικούς, στελέχη επιχειρήσεων, ακαδημαϊκούς που είναι
ιδανικοί να βρίσκουν δικαιολογίες για να να πουλήσουν και να πουληθούν.
Και δεν υπάρχει ιδανικότερος για μια τέτοια δουλειά - δηλαδή να βρίσκει
δικαιολογίες - από αυτόν που έχει υπηρετήσει τον κορπορατίστικο
σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ και της αριστεράς.
Με τους
τρόπους αυτούς η αριστερά ετοιμάζεται να αναγεννηθεί ως αντιμνημονιακή
δύναμη. Ίσως και με την κατάλληλη αλλαγή της ηγεσίας. Ήδη κυρίες και
κύριοι προβάρουν τα κουστούμια τους για την μεταλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ και της
αριστεράς σε αντιμνημονιακή δύναμη. Και να είστε σίγουροι ότι μόλις
γίνει κάτι τέτοιο θα βρεθούν πολλοί, ίσως οι περισσότεροι ακόμη κι απ’
αυτούς που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα ανακαλύψουν την ριζοσπαστική
αναγέννηση της αριστεράς. Άλλωστε, πρόκειται για συντρόφους που απλά
παραστράτησαν.
Ήδη, εκείνοι
που μας πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες στις αρχές του 2015. Πού
μας διαβεβαίωναν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει τη ρήξη και μας πούλαγαν φρούδες
ελπίδες, ετοιμάζονται να πάρουν το αίμα τους πίσω. Είναι οι ίδιοι που
μας προέτρεπαν να περιμένουμε για να δούμε, οι "περιμενάκηδες", όπως
τους ειρωνευόμασταν τότε, μόνο και μόνο γιατί θεωρούσαν την αριστερά ως
ανώτερη αξία του πατριωτισμού. Όλοι αυτοί ετοιμάζονται εκ νέου να μας
οδηγήσουν ουρά της αντιμνημονιακής αναγέννησης της λεγόμενης
ριζοσπαστικής αριστεράς. Κι όλα αυτά μόνο και μόνο για ένα νέο γύρο
εξαπάτησης προκειμένου να εξασφαλίσουν οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες
περισσότερο χρόνο για να καταφέρουν την μαζική εξόντωση του ελληνικού
πληθυσμού, που στα χρόνια του πολέμου την επιχείρησαν με μαζικές
εκτελέσεις και ολοκαυτώματα.
- Ας είμαστε υποψιασμένοι και σε εγρήγορση για να μην ξαναπέσουμε στην παγίδα. Δεν είναι ούτε η δεξιά, ούτε η αριστερά σε όποια κεντρώα ή ριζοσπαστική παραλλαγή τους, που θα δώσει τη λύση. Το απέδειξαν τουλάχιστον σ' ολόκληρη την μεταπολίτευση.
- Μόνο ο πατριωτισμός του Έλληνα θα δώσει τη λύση.
- Το αγνό εθνικό συναίσθημα που οδηγούσε ανέκαθεν το λαό μας στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.
- Ακόμη κι όταν ήξερε ότι δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση της πατρίδας.
- Οτιδήποτε άλλο είναι μια από τα ίδια, αν δεν είναι καραμπινάτη απάτη.
Πηγή:http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2017/09/blog-post.html
Σχόλια