Οι λογικές συνέπειες
που προκύπτουν από τις δύο αυτές αρχές είναι οι ακόλουθες:
1) Οι συμφωνίες και η
σύμβαση παράτασης της «δανειακής σύμβασης» και οι όποιες προτάσεις έχουν
κατατεθεί για συζήτηση από την κυβέρνηση ανήκουν στο στάδιο των
διαπραγματεύσεων και δεν δεσμεύουν το τελικό περιεχόμενο της συμφωνίας που,
ενδεχομένως, θα υπάρξει στο τέλος της τετράμηνης παράτασης. Η σύμβαση παράτασης
δεν αναγνωρίζει ούτε το περιεχόμενο της δανειακής σύμβασης ως βάση της υπό
διαπραγμάτευση επόμενης σύμβασης, ούτε, φυσικά, τη νομιμότητα της
παρατεινόμενης δανειακής σύμβασης –ούτε, άλλωστε, θα μπορούσε να αναγνωρίσει,
όπως είπαμε, παράνομους όρους και νομικές ακυρότητες. Οι ασάφειες που
παρατηρούν επικριτικά πολλοί ανήκουν στο διαπραγματευτικό λόγο. Η συμφωνία
παράτασης είναι συμφωνία χρόνου, τρόπου και διαδικασίας διαπραγμάτευσης και
μόνο μέσα στα πλαίσια της συνταγματικής και της διεθνούς νομιμότητας. Η
κυβέρνηση θα κριθεί στο τέλος των διαπραγματεύσεων.
2) Άμεση συνέπεια της παραπάνω διευκρίνισης είναι ότι η συμφωνία παράτασης της δανειακής σύμβασης, ως διαπραγματευτική πράξη, δεν είναι ανάγκη, ούτε πρέπει πολιτικά και συνταγματικά να εγκριθεί από την Βουλή. Μόνο ενημέρωση του αντιπροσωπευτικού σώματος, στο μέτρο που επιτρέπει η φύση των διαπραγματεύσεων, και κοινοβουλευτική έγκριση της διαδικασίας επιβάλλονται από τη δημοκρατική και την κοινοβουλευτική αρχή. Διαφορετικά, εάν υποβληθεί για κύρωση, θα πρέπει η Βουλή να μπει τώρα, κατά το στάδιο των διαπραγματεύσεων για νέα νόμιμη συμφωνία, στη συζήτηση του ζητήματος και να αποφασίσει σχετικά για το κύρος των δανειακών συμφωνιών, που στην ουσία θα σημαίνει την πλήρη άρση της σημερινής βάσης των διαπραγματεύσεων που ακολουθεί η κυβέρνηση. Αν τεθεί αυτό το ζήτημα στη Βουλή, η κυβέρνηση, φυσικά, θα αρνηθεί το κύρος των δανειακών συμφωνιών.
3) Η κατά το τέλος
των τετράμηνων διαπραγματεύσεων οποιαδήποτε ενδεχόμενη συμφωνία θα πρέπει να
είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα, με τις Συνθήκες της ΕΕ και με το διεθνές δίκαιο,
που αποτελούν και εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδας. Εάν παραβιάζει τις αρχές και
τους κανόνες αυτούς νομιμότητας (την αρχή προστασία της εθνικής κυριαρχίας, των
δικαιωμάτων του ανθρώπου και της δημοκρατικής νομιμότητας) –και αν ακόμη
κυρωθεί από τη Βουλή- θα είναι άκυρη και δε θα δεσμεύει την Ελλάδα –ούτε τις
επόμενες κυβερνήσεις. Η αρχή του διεθνούς δικαίου “pacta sund servanda”
(«οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται») εννοεί τις κατά το διεθνές δίκαιο
νόμιμες συμφωνίες.
4) Εάν κατά το τέλος
του τετραμήνου οι δανειστές δεν συμφωνήσουν σε μια νόμιμη σύμβαση,
σύμφωνα με τα παραπάνω, δεν απομένει πια παρά να τεθεί το ζήτημα κύρους των
συμφωνιών και νομιμότητας του χρέους της Ελλάδας. (Η ακυρότητα των συμφωνιών
και η ανάγκη ρύθμισης του χρέους στη βάση της συνταγματικής νομιμότητα και της
νομιμότητας των συνθηκών της ΕΕ και του διεθνούς δικαίου θα είναι καλύτερο να
τεθούν τώρα και στη Βουλή και στους δανειστές).
5) Σύμφωνα με το
διεθνές δίκαιο, η μη καταβολή της δανειακής δόσης προς την Ελλάδα στο τέλος του
τετραμήνου για οποιοδήποτε λόγο διαπραγματευτικό και ιδίως για λόγους
αμφισβήτησης του κύρους των συμφωνιών, δεν θα είναι νόμιμη, γιατί θα αποτελεί άσκηση
οικονομικής βίας, εάν ληφθούν υπόψη οι άμεσες ανάγκες της χώρας και του
ελληνικού λαού και η αρχή της διεθνούς αλληλεγγύης και των Συνθηκών της ΕΕ.
6) Ας επιτραπεί στον
πρώτο από εμάς, που δεν είναι μέλος της κυβέρνησης και δεν έχει τις εκείθεν απορρέουσες
δεσμεύσεις, η διατύπωση των παρακάτω καταληκτικών σκέψεων: Παρατηρείται
τελευταία μια πολύπλευρη κριτική των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης, η οποία
έχει σαφή τα στοιχεία της ενορχήστρωσης, άρα και της διεύθυνσης και
κατεύθυνσης. Φαίνεται σαφώς να αποβλέπει στη διάσπαση της παλλαϊκής
αντιμνημονιακής βάσης στις διαπραγματεύσεις. Η αντιπολίτευση αυτού του είδους
που γίνεται κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων της χώρας δεν είναι σύμφωνη
με το πολιτικό ήθος. Γι’ αυτό δεν πρέπει να παρασυρθούν άδολοι πολίτες. Θα
πρέπει να περιμένουν, όταν πραγματικά θα πρέπει να κριθεί η κυβέρνηση. Ο λαός
θα έχει τον τελικό λόγο και την τελική κρίση.
Σχόλια