Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Το κόστος της επιμήκυνσης του χρέους

Το κόστος της επιμήκυνσης του χρέους, Κωνσταντίνος Κόλμερ
Θα περίμενε κανείς ότι η πολλά υπεσχημένη ελάφρυνση του εξωτερικού χρέους θα επέτρεπε στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει από τα τάρταρα που την έρριψαν εννέα χρόνια αντιπαραγωγικής πολιτικής. Αντί ελαφρύνσεως του δυσβάστακτου χρέους, το κατά τα άλλα παράνομον Eurogroup της 21ης Ιουνίου έδωσε αναβολήν εξοφλήσεώς του. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Ο καθείς, εφ’ όσον έχει κάποια σχέση με τα οικονομικά, γνωρίζει ότι η επιμήκυνση της εξοφλήσεως του χρέους για δέκα έτη θα αυξήσει το εξωτερικό χρέος και θα επιβαρύνει την οικονομία με παράτασιν τόκων. Η εμπειρία των τελευταίων εννέα ετών το αποδεικνύει: από 301 δισ. ευρώ το χρέος το 2009, ανήλθε στα 315 δισ. ευρώ το 2016. Η αναλογία του από 123% του ΑΕΠ αυξήθη στο 180%.

Μάλιστα, μετά την επομένη διετία 2017-18, το χρέος διευρύνθη ακόμη περισσότερο και η εξυπηρέτηση του με 6-7 δισ. ευρώ ετησίως εστέρησε την οικονομία από πολυτίμους πόρους που θα μπορούσαν να είχαν επενδυθή στην παραγωγική οικονομία για την μείωση της τεραστίας ανεργίας – ιδίως των νέων και εξειδικευμένων στελεχών.
  • Σε πρόσφατο συνέδριο του Economist στην Αθήνα, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ κ. Γκέρσον βεβαίωσε ότι το Ταμείον θεωρεί το χρέος αδιατήρητο (μη βιώσιμο), δεδομένης της οικονομικής αναπτύξεως που είναι αναιμική, των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι τράπεζες (ανακεφαλαιώσεως) και της μειώσεως και γηράνσεως του πληθυσμού.
Την ανεπάρκεια της αναβολής ή παρατάσεως δια την αντιμετώπιση του αδιατηρήτου εξωτερικού χρέους, ομολόγησε ακόμη κι αυτός ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ντομπρόβσκις, υποστηρίζοντας την «εμπροσθοβαρή ελάφρυνση» , δηλαδή την διαγραφή μέρους του χρέους.

Το «success story» της κυβέρνησης Τσίπρα

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνεχίζουσα την εγκαινιασθείσα υπό της ξυνωρίδος Σαμαρά-Στουρνάρα success story πανηγυρίζει δια την «παράτα» και την «μαξιλάρα» των 20 δισ. ευρώ, που βεβαίως θα υπολογισθή στο χρέος από τους ξένους. Εν τούτοις, ο Τσίπρας οφείλει να ξέρει ότι η βιωσιμότητα του χρέους εξαρτάται από την οικονομική ανάπτυξη και τις ανύπαρκτες προοπτικές.

Η παραγωγική ανασυγκρότηση της ιδιωτικής οικονομίας βραδύνει απαισίως και η δημοσία αυξάνει το μέγεθος της σιωπηρώς και αποφασιστικώς δια τον έλεγχο του κράτους υπό του κυβερνώντος κόμματος (πχ. η πολυβασανισμένη ιστορία των γενικών γραμματέων των υπουργείων).
  • Επί πλέον, η καθιέρωση πρωτογενών πλεονασμάτων (προ τόκων αφού τα χρεωλύσια αναβάλλονται) στο 3,5%-2,5% του ΑΕΠ την προσεχή πενταετία, περιορίζουν τις δυνατότητες ελαφρύνσεως του φορολογικού βάρους και των δημοσίων επενδύσεων (μεγάλων έργων και συντηρήσεως της υποδομής που λείπει παντελώς). Η φορολογική αφαίμαξη περικόπτει την ενεργό ζήτηση και η μείωση των δημοσίων επενδύσεων την απορρόφηση των ανέργων ιδίως στην επαρχία.
Υπό τις εκτιμήσεις αυτές, η ανάκτηση της οπωσδήποτε περιορισμένης «εθνικής κυριαρχίας» αναβάλλεται για 10 έως 40 χρόνια. Έτσι όμως, οι εθνικές απώλειες δεν μένουν στο όνομα της Μακεδονίας, αλλά διευρύνονται στην ΑΟΖ της Αλβανίας και στην αναγνώριση των Τσάμηδων. Στο Αιγαίον, όπου η προοπτική αποκτήσεως «υπεροπλίας αέρος» υπό της Τουρκίας (με τα αμερικανικά μαχητικά F-35 ή με τους ρωσικούς S-400) προδιαγράφει δραστικό περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας στον αέρα, θάλασσα και ξηρά, μέχρις ότου ο εγχώριος πληθυσμός θα μειωθεί κάτω των επτά εκατομμυρίων και οι επήλυδες μουσουλμάνοι αυξηθούν άνω των τριών εκατομμυρίων. Τούτο θα σημάνει το οριστικό τέλος του Ελληνισμού. Θα είναι το τίμημα της επιμηκύνσεως του χρέους.
=================
Απόφαση Eurogroup: Σφίγγουν τη θηλιά «επιμηκύνοντας» το σχοινί
 Σε μια συμφωνία απόρροια μεγάλων συμβιβασμών και διεργασιών, με μια «αναιμική» παρέμβαση στο χρέος που θα συνοδευτεί από σκληρή εποπτεία και την εφαρμογή ενός μνημονίου διαρκείας, κατέληξε τα ξημερώματα της Παρασκευής το Eurogroup του Λουξεμβούργου.
Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης κατέληξαν σε συμφωνία για το «ενισχυμένο εποπτικό πλαίσιο» και για τη ρύθμιση – διευθέτηση του ελληνικού χρέους. Ειδικότερα η ελληνική κυβέρνηση πήρε:
— Δεκαετή επιμήκυνση των δανείων του EFSF (δεύτερου μνημονίου)  και επέκταση της περιόδου χάριτος για την πληρωμή επιτοκίων επίσης για δέκα χρόνια. Η δεκαετή επιμήκυνση δανείων και αποπληρωμής επιτοκίων, δεν μειώνει το χρέος, αφού τόσο τα αρχικά κεφάλαια όσο και τα επιτόκια των δανείων παραμένουν αμετάβλητα. 
— Τη χρήση από τον ESM των κερδών των κεντρικών τραπεζών (SMPs, ANFAs) από τα ελληνικά ομόλογα του 2014 και τη σταδιακή επιστροφή τους στην Ελλάδα. Τα εν λόγω κεφάλαια θα μεταφέρονται στην Ελλάδα ισόποσα, σε εξαμηνιαία βάση (Δεκέμβριο και Ιούνιο), αρχής γενομένης από το 2018 μέχρι τον Ιούνιο του 2022. Τα συγκεκριμένα κεφάλαια κατά κύριο λόγο θα καλύπτουν τις δανειακές ανάγκες της Ελλάδας. Εξάλλου πρόκειται για υπερκέρδη των κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης, τα οποία πληρώθηκαν από την τσέπη του ελληνικού λαού.

Ενισχυμένη εποπτεία
Επίσης η Ελλάδα θα λάβει μια δόση 15 δισ. ευρώ κάτω από πολύ αυστηρές προϋποθέσεις και ελέγχους. Από το συγκεκριμένο ποσό, τα 3,3 δισ. θα χρησιμοποιηθούν για την εξόφληση των δανείων του ΔΝΤ. Τα μεγαλύτερο μέρος της δόσης θα κατευθυνθεί στο «μαξιλάρι ασφαλείας», προκειμένου να αποπληρώνονται τα χρέη των δανειστών, ενώ το συγκεκριμένο ποσό θα προστεθεί με τη σειρά του στο δυσθεώρητο χρέος της χώρας.
Ειδικότερα από το συνολικό ποσό, τα 5,5 δισ. ευρώ θα διατεθούν σε ξεχωριστό λογαριασμό και θα χρησιμοποιηθούν για την εξυπηρέτηση του χρέους, ενώ τα 9,5 δισ. ευρώ θα διατεθούν σε ειδικό λογαριασμό για τη δημιουργία ταμειακού αποθέματος, που θα χρησιμοποιηθεί για την εξυπηρέτηση του χρέους σε περίπτωση ανάγκης».
Η χρήση των εν λόγω κεφαλαίων θα γίνεται μετά από συμφωνία με τους δανειστές, ενώ σημειώνεται ότι «συνολικά, η Ελλάδα βγαίνει από το πρόγραμμα με ένα σημαντικό ταμειακό απόθεμα ύψους 24,1 δισ. ευρώ, το οποίο θα καλύψει τις δανειακές ανάγκες της κυβέρνησης για περίπου 22 μήνες μετά το τέλος του προγράμματος».
Επίσης στα πλαίσια της «ενισχυμένης εποπτείας», οι εκπρόσωποι των Κομισιόν, ΕΚΤ, ESM, ΔΝΤ  θα  πραγματοποιούν τριμηνιαίους έλεγχους μέχρι το 2023 και θα συντάσσουν εκθέσεις αξιολόγησης. Εφόσον είναι «θετικές», κάθε χρόνο θα εκταμιεύεται περίπου 1 δισ. ευρώ από τα κέρδη των ελληνικών ομολόγων, ενώ ο ESM θα παραιτείται από την αύξηση των επιτοκίων.
Από την πλευρά της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ δεσμεύτηκε για την υλοποιήσει όλα των μνημονιακών μέτρων και όσων έχουν νομοθετηθεί στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα καθώς και να υλοποιήσει το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων, με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ειδικότερα:
α) Στον τομέα της δημοσιονομικής προσαρμογής: Δεσμεύτηκε για ενοποίηση ολοσχερώς των συνταξιοδοτικών ταμείων σε έναν ενιαίο φορέα (ΕΦΚΑ). Μείωση των συντάξεων. Κατάργηση του ΕΚΑΣ. Περιστολή των δαπανών υγείας. Μείωση του αφορολόγητου. Περικοπές, στο σύστημα κοινωνικών παροχών (αναπηρία, στέγαση, μεταφορές).
β) Στον τομέα της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας:  Η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύτηκε για την εξυγίανση των κόκκινων  δανείων, με ότι αυτό σημαίνει για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς να γίνονται μαζικοί, ενώ την ίδια στιγμή να διαθέσουν τα μερίδια του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στις συστημικές τράπεζες, προσφέροντας νέα κεφάλαια στους τραπεζίτες.
  • Είναι ενδεικτικό ότι στο κείμενο της απόφασης του Eurogroup γίνεται αναφορά στις περικοπές των συντάξεων που ξεκινούν από 1η Ιανουαρίου 2019. Όπως προκύπτει από τη συμφωνία κυβέρνησης – δανειστών από μία έως τρεις συντάξεις θα είναι η απώλεια λόγω προσωπικής διαφοράς μετά την περικοπή του 18%.
Δέσμευση για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060!

Ο πρόεδρος του Eurogroup Μάριο Σεντένο σημείωσε πως η Ελλάδα θεσμοθέτησε πάνω από 450 νομοθετικές δράσεις(!) οι οποίες ήταν συχνά δύσκολες για τον ελληνικό λαό.
Στην απόφαση του Eurogroup, ξεκαθαρίζεται ότι θα συνεχιστεί η σκληρή δημοσιονομική πολιτική και η εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Εισημαίνει ότι τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους «πρέπει να περιέχουν κίνητρα που θα διασφαλίζουν ισχυρή και συνεχή εφαρμογή από την Ελλάδα των μεταρρυθμίσεων που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του προγράμματος».
Το Eurogroup χαιρετίζει τη δέσμευση της Ελλάδας να διατηρήσει πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και τη μετέπειτα ευθυγράμμισή της με τους κανόνες της ΕΕ. «Η ανάλυση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δείχνει ότι αυτό συνεπάγεται ένα πρωτογενές πλεόνασμα κατά μέσο όρο 2,2% του ΑΕΠ κατά την περίοδο από το 2023 έως το 2060».
Σε ό,τι αφορά την έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους το Eurogroup υπενθυμίζει ότι «οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας θα πρέπει να παραμείνουν κάτω από το 15% του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα και κάτω από το 20% του ΑΕΠ στη συνέχεια, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα ότι το χρέος μειώνεται σταθερά».
Επίσης, σημειώνεται ότι «βάσει της ανάλυσης της βιωσιμότητας του χρέους από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, το Eurogroup θα επανεξετάσει στο τέλος της περιόδου χάριτος, το 2032 εάν χρειάζονται πρόσθετα μέτρα χρέους».
Ουσιαστικά οι δανειστές, ως καλοί τραπεζίτες, έδωσαν στην Ελλάδα μια χρονική επιμήκυνση για την αποπληρωμή των δανείων, διασφαλίζοντας ότι θα πληρωθούν στο ακέραιο κεφάλαια και τόκοι, χωρίς να προχωρήσουν σε καμιά ονομαστική μείωση του χρέους.
Από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δήλωσε πίστη στη συνέχιση των πολιτικών εξαθλίωσης του ελληνικού λαού μέσω της επίτευξης των πρωτογενών πλεονασμάτων. Δεσμεύτηκε για περικοπές των συντάξεων, μείωση του αφορολόγητου, μείωση των κοινωνικών δαπανών. Ταυτόχρονα υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία και ανέλαβε το ξεπούλημα της, προκειμένου τα έσοδα να κατευθυνθούν για την αποπληρωμή των δανείων.
Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι δεν υπάρχει καμία μείωση του χρέους. Μια επιμήκυνση των δανεικών δόθηκε. Δεν υπάρχει καμιά ελάφρυνση, παρά τους υποκριτικούς κυβερνητικούς πανηγυρισμούς. Αντίθετα υπάρχουν δεσμεύσεις και μέτρα μέχρι το 2060. 
Με άλλα λόγια έσφιξαν τη θηλιά γύρω από το λαιμό του ελληνικού λαού «επιμηκύνοντας» το σχοινί…
===================================
Χρέος: Αλήθειες και ψέματα

Πριν από 6 χρόνια οι Σαμαράς – Βενιζέλος έστησαν πανηγύρια για το PSI. Ήταν εκείνη η προηγούμενη «ελάφρυνση χρέους» που επέφερε διάλυση των νοσοκομείων, κατάρρευση των ταμείων, ισοπέδωση των μικροομολογιούχων.
    Τώρα έχουμε το δεύτερο – το «αριστερό» πλέον – ημίχρονο του ίδιου… πανωλεθρίαμβου για το λαό. Η κυβέρνηση του κόμματος που μιλούσε για «κούρεμα», για «απομείωση» και για «διαγραφή» του χρέους, η κυβέρνηση που ήδη από το τρίτο Μνημόνιο υπέγραψε ότι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί», η κυβέρνηση που έβαλε την υπογραφή της κάτω από το κείμενο «οι ελληνικές αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους  να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως», μιλά για «ελάφρυνση χρέους» και στήνει τα προεόρτια της φαραωνικής επικοινωνιακής προπαγάνδας της «εξόδου από τα Μνημόνια».
  •     Φυσικά τα περί «ελάφρυνσης του χρέους» είναι μια ακόμα απάτη με την οποία το κρέας βαφτίζεται ψάρι. Στην ουσία οι διευθετήσεις μεταξύ ΕΕ και ΔΝΤ για το πως η Ελλάδα θα τους πληρώνει και μετά το 2030 και αενάως (και όχι αν θα τους πληρώσει), για ένα χρέος το ληστρικό χαρακτήρα του οποίου θα δούμε στην συνέχεια, παρουσιάζεται σαν «ελάφρυνση».
    Η πραγματικότητα, όμως, είναι αμείλικτη: Μνημόνιο σημαίνει εκατοντάδες νόμοι και 30.000 μνημονιακές εφαρμοστικές ρυθμίσεις. Σημαίνει κλοπή δικαιωμάτων και δεκάδων δισεκατομμυρίων από το λαό. Τι από αυτά ακυρώνεται και επιστρέφεται με την περιλάλητη «έξοδο» και μάλιστα «καθαρή»; Τίποτα!  Μνημόνιο σημαίνει: α) Λιτότητα, β) εκποίηση, ενεχυρίαση, υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας, γ) καθεστώς εποπτείας και επιτήρησης της χώρας. Τι από αυτά σταματά με την κατ’ ευφημισμό «ρύθμιση για το χρέος»; Τίποτα!
    Πρώτο: Μετά και την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου η λιτότητα με την μορφή των εξωφρενικών και ματωμένων πλεονασμάτων που διαρκούν μέχρι το 2060 (!) ισοδυναμεί με αφαίμαξη που μόνο για την περίοδο 2019 – 2022 ξεπερνά τα 40 δισ. ευρώ! Ταυτόχρονα οι νόμοι που περικόπτουν εκ νέου τις συντάξεις και μειώνουν στο μισό το αφορολόγητο δεν επιδέχονται καμίας παρερμηνείας.
    Δεύτερο: Το τρίτο Μνημόνιο και η διαρκής επιβεβαίωσή του μέσα από τις περιβόητες «αξιολογήσεις» ισοδυναμεί με επιβολή καθεστώτος αιώνιας και σίγουρα μέχρι το 2014 (!) εκποίησης του δημόσιου πλούτου  μέσω της δράσης του «Υπερταμείου» που συνεχίζει την κατάπτυστη πρόνοια του πρώτου Μνημονίου περί παραίτησης της χώρας από την ασυλία των περιουσιακών της στοιχείων έναντι των δανειστών.
    Τρίτο: Ακόμα κι αν δεν υπήρχαν τα προχτεσινά για το χρέος που προσδιορίζουν τον χαρακτήρα της επιτήρησης και μετά την… «έξοδο»,  υπάρχει η ίδια η αρχιτεκτονική της ΕΕ όπως καταγράφεται στον Κανονισμό της «αριθ. 472 της 21ης Μαΐου 2013» που προβλέπει διατήρηση για πολλές δεκαετίες της εποπτείας και σίγουρα όχι πριν να «εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής» της Ελλάδας από τους τοκογλύφους – «σωτήρες» της .
    Τέταρτο: Στα παραπάνω πρέπει να προστεθούν τα δεκάδες «προαπαιτούμενα» της 4ης αξιολόγησης, ανάμεσά τους η επίσπευση μαζικών πλειστηριασμών, οι νέες αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ από το 2019 και καθώς και η ρήτρα  μη αναστρεψιμότητας της «έκθεσης συμμόρφωσης» στο προχτεσινό Eurogroup όπου ο «αριστερός» Τσακαλώτος υπέγραψε ότι κανένα μνημονιακό μέτρο που έχει επιβληθεί μέχρι σήμερα δεν πρόκειται να καταργηθεί!
    Αυτή είναι η «έξοδος», αυτή είναι και η «ελάφρυνση» για την οποία μιλούν και που ουσιαστικά σημαίνει ότι ο τόπος ξεκίνησε από τα Μνημόνια λόγω ελλειμμάτων, κινούμαστε στα Μνημόνια ελέω πλεονασμάτων και πορευόμαστε στο διηνεκές με Μνημόνια ένεκα χρέους…
   Πάμε, όμως, να δούμε όταν γίνεται λόγος για χρέος περί ποιου πράγματος πρόκειται:

***

    Παρατήρηση πρώτη: Το 2009 το δημόσιο χρέος ήταν στο 129% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη 298 δισ. ευρώ. Σήμερα (Προϋπολογισμός 2018, Πίνακας 4.2, σελ 121) μετά από οχτώ χρόνια αδιάκοπης βαρβαρότητας, μετά από τρία Μνημόνια, χαράτσια και «κουρέματα», το χρέος εκτινάχτηκε στο 179% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη πάνω από 332 δις ενώ τα τελευταία στοιχεία καταγράφουν το χρέος της κεντρικής διοίκησης (ΟΔΔΗΧ, 31/3/2018) στα 343,7 δις.
    Συμπέρασμα πρώτο: Η πολιτική αυτή, είτε με μπλε και πράσινους, είτε με τους ροζ, όχι μόνο δε μειώνει το χρέος αλλά το μεγαλώνει, το διογκώνει, το εκτινάσσει. Το χρέος είναι κατά 50 μονάδες μεγαλύτερο ως ποσοστό του ΑΕΠ από τη στιγμή που υποτίθεται ότι άρχισαν να το μειώνουν!

***
    Παρατήρηση δεύτερη: Λένε ότι παίρνουν δάνεια για να ενισχύσουν το κράτος και το λαό. Ψέματα! Μέχρι τώρα από τα Μνημόνια τα συνολικά δάνεια που έχουν εκταμιευτεί ανέρχονται σε 262 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο σύμφωνα με τα στοιχεία τόσο του κ.Σταϊκούρα που κατατέθηκαν στη Βουλή το 2014, τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας και τις τελευταίες ανακεφαλαιοποιήσεις, οι τράπεζες με τη μορφή πακέτων και ενισχύσεων έχουν λάβει πάνω από 300 δισ. ευρώ.
    Συμπέρασμα δεύτερο: Τα δάνεια, που αυξάνουν και δεν μειώνουν το χρέος, όχι μόνο δεν πάνε στον λαό και στην ενίσχυση της οικονομίας, αλλά στο σύνολό τους και ακόμα περισσότερα πάνε στους τραπεζίτες και κανείς άλλος δεν τα έχει δει. Τι τα κάνουν οι τραπεζίτες καλό θα ήταν να μας το εξηγήσουν οι εκπρόσωποι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ που τους τα δίνουν.
***
    Παρατήρηση τρίτη: Λένε ότι παίρνουν δάνεια γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε το κράτος να πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Ψέματα. Την ίδια περίοδο που οι «εισροές» δια του δανεισμού ήταν τα 262 δισ. ευρώ της τρόικας, ο ελληνικός λαός (Προϋπολογισμός 2018, Πίνακες 4.6, σελ 124) για το διάστημα 2010 – 2018 είδε σε τόκους, σε χρεολύσια, σε δαπάνες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους να εγγράφεται δαπάνη 296,5 δισ. ευρώ. Δηλαδή 35 δισ. ευρώ παραπάνω (στον δε κωδικό για εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει εγγραφεί το 2017 ποσό ύψους 541 δισ. ευρώ)!
    Συμπέρασμα τρίτο: Με τα δάνεια δεν πληρώνουν μισθούς και συντάξεις. Αντίθετα: Είναι οι κομμένοι μισθοί, είναι οι κομμένες συντάξεις, είναι η δυστυχία και η καταστροφή του ελληνικού λαού μέσω των οποίων πληρώνονται τα δάνεια. Συνάπτουν δάνεια για να πληρώνουν με τόκο τα προηγούμενα δάνεια και κόβουν μισθούς και συντάξεις υποβάλλοντας τον λαό να πληρώνει με το αίμα του και τα παλιά και τα νέα δάνεια.
***
    Παρατήρηση τέταρτη: Λένε ότι η Ελλάδα παίρνει δάνεια γιατί έχει χρέη. Ψέματα! Ισχύει ακριβώς το αντίστροφο: Η Ελλάδα – και κάθε κράτος – έχει χρέη επειδή ακριβώς παίρνει δάνεια τα οποία άλλοι τα ξεκοκαλίζουν και άλλοι τα πληρώνουν.
Υπενθυμίζουμε: Στην Ελλάδα είχαμε χρέος πριν ακόμα δημιουργηθεί ελληνικό κράτος, ως απόρροια των λεγόμενων «δανείων της ανεξαρτησίας» που φυσικά δεν έφτασαν ποτέ στον ελληνικό λαό.
  • Σημειώστε: Ο Ψυρούκης, ο ιστορικός Καρολίδης καθώς και ο Νίκος Μπελογιάννης στο βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» έχουν καταγράψει ότι από την Επανάσταση του 1821 μέχρι την χρεοκοπία του 1932 επί Βενιζέλου, η Ελλάδα είχε δανειστεί 2 δισ. φράγκα, είχε καταβάλει στους δανειστές 2,4 δισ. φράγκα κι όμως τους χρωστούσε ακόμα 2 δισ. φράγκα, όσα δηλαδή είχε δανειστεί εξ αρχής!
Σημειώστε επίσης: Από το 1998 μέχρι σήμερα η δαπάνη εξυπηρέτησης του χρέους της κεντρικής διοίκησης (Εισηγητική Έκθεση Προϋπολογισμού 2018, σελ. 124) ξεπερνά αθροιστικά τα 631 δισ. ευρώ! Το ποσό είναι αδιανόητο. Ακόμα όμως πιο αδιανόητο είναι το γεγονός ότι ενώ ο λαός πληρώνει ένα σκασμό σε τοκογλυφικά, οι σωτήρες, εντός και εκτός Ελλάδας του λένε ότι του κάνουν και «ελάφρυνση» για να τους πληρώνει μέχρι το 2060, οπότε πάλι τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα τους χρωστάνε άλλα τόσα!
    Συμπέρασμα τέταρτο: Αυτός ο κατήφορος δεν πρόκειται να σταματήσει. Και σίγουρα δεν πρόκειται να τον σταματήσουν ούτε τα Μνημόνια που τώρα θα τα βαφτίσουν «μεταμνημόνια», ούτε οι επιμηκύνσεις, ούτε οι «αναδιαρθρώσεις», ούτε οι τρόικες που της βάφτισαν «θεσμούς» και… «περεστρόικες».
Με αυτές τις «τεχνικές», το αποτέλεσμα είναι σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών να επέρχεται – όπως περιέγραφε ο Λένιν – ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που 20 φορές ως τώρα πληρώθηκε».

***
    Παρατήρηση πέμπτη: Οι προηγούμενοι έλεγαν ότι τα χρέη και τα ελλείμματα που «έπρεπε» να αντιμετωπιστούν δια της εξοντωτικής φορολογίας οφείλονταν στο ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», στο γεγονός ότι – κατά ορισμένους – ο λαός είναι τεμπελχανάς και κοπρίτης και ότι οφείλονταν στους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων. Οι σημερινοί λένε ότι για τα χρέη φταίνε οι προηγούμενοι των οποίων, όμως, την πολιτική συνεχίζουν και ότι οι φόροι απαιτούνται ώστε δια των πλεονασμάτων να εξασφαλιστούν οι αφενός οι πληρωμές. αφετέρου τα… αντίμετρα. Πρόκειται για αθλιότητες. Σημειώστε: Οι φόροι που θα πληρώσει ο λαός το 2018 ανέρχονται στα 48,2 δισ. ευρώ (Προϋπολογισμός 2018, Πίνακας 35, σελ 59). Οι μισθοί και οι συντάξεις μετά βίας φτάνουν στα 12,3 δισ. ευρώ (Πίνακας 3.7, σελ. 63). Συνολικά, δε, ο λαός έχει πληρώσει σε φόρους από το 2010 μέχρι το 2018 το ποσό των 423,056 δισ. ευρώ (Πίνακας 3.5, σελ. 59). Δηλαδή και οι μισθοί και οι συντάξεις (ό,τι έχει απομείνει) πληρώνονται από τους φόρους του λαού και όλοι οι υπόλοιποι φόροι, που ένα απειροελάχιστο μέρος τους έχουν το θράσος να το βαφτίζουν «αντίμετρα», αντί να γυρίζουν στο λαό, πάνε κατά δεκάδες δισ. ευρώ σε τοκογλύφους σε δανειστές και πιστωτές.
    Συμπέρασμα πέμπτο: Όσοι τα λένε αυτά λοιπόν περί «κοπρίτη» λαού, και όσοι παριστάνουν τους «αριστερούς» μοιράζοντας κόλλυβα από την κηδεία ενός λαού που οι ίδιοι έχουν θανατώσει,  είναι οι πραγματικοί πολιτικοί κοπρίτες. Τα χρέη, τα ελλείμματα αλλά και τα πλεονάσματα είναι κομμάτια του συνολικού δημόσιου πλούτου που κάποιοι λίγοι κηφήνες τον υπεξαιρούν διαχρονικά. Τα δάνεια που προκαλούν τα χρέη δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) σε μισθούς και συντάξεις εργαζομένων. Επιστρέφουν σχεδόν στο σύνολό τους σε δανειστές και τοκογλύφους! Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στην Υγεία και την Παιδεία. Πάνε στους τραπεζίτες, στους κεφαλαιοκράτες που τα απομυζούν για να χρηματοδοτούν τις μπίζνες και τις ανακεφαλαιώσεις τους. Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στο ανύπαρκτο κράτος Πρόνοιας. Πάνε για να καλύπτονται οι τρύπες από τις φοροαπαλλαγές, τις φοροελαφρύνσεις, τα «πακέτα» ενισχύσεων, τις επιχορηγήσεις προς την ολιγαρχία.
***

    Παρατήρηση έκτη: Για να βρούμε τι είδους είναι το χρέος δεν έχουμε παρά να κάνουμε το εξής: Παίρνουμε τις διαρκείς φοροαπαλλαγές, τα θαλασσοδάνεια, τις χαριστικές ρυθμίσεις προς μονοπώλια, πολυεθνικές, εργολάβους και τραπεζίτες, προσθέτουμε τις ΝΑΤΟικές δαπάνες στις οποίες οφείλεται τουλάχιστον το ¼ του χρέους, σε αυτά προσθέτουμε την υπέροχη Ολυμπιάδα που ακόμα δεν ξέρουμε πόσο κόστισε, πάνω σε αυτά βάζουμε τις διαρκείς υπερκοστολογήσεις των δημόσιων έργων, προσθέτουμε τις ολέθριες συνέπειες της ένταξης στην ΕΕ με την καταβαράθρωση της παραγωγικής βάσης, προσθέτουμε τις επίσης ολέθριες συνέπειες της λεγόμενης «απελευθέρωσης της αγοράς» ειδικά στον τομέα της μεταφοράς κεφαλαίων στο εξωτερικό, βάζουμε ως κερασάκι στην τούρτα την πολιτική της υπονόμευσης και της διαφθοράς στις κρατικές επιχειρήσεις, και θα έχουμε βρει και το μέγεθος και τα αίτια του χρέους.
    Συμπέρασμα έκτο (και βασικό): Αυτό το χρέος είναι όλο ειδεχθές, είναι όλο επαχθές, είναι όλο ληστρικό, και είναι όλο παράνομο. Και δεν εννοούμε παράνομο με την «στενή» νομική έννοια. Εννοούμε ότι είναι πολιτικά παράνομο. Η αντιμετώπισή του, επομένως, δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική. Που σημαίνει: Άλλη πολιτική λύση, προς όφελος του λαού, από την άρνηση πληρωμής ενός χρέους που ο λαός και δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει (!) δεν υπάρχει.

***

    Τα παραπάνω, παρότι άκρως ελληνικά, δεν συνιστούν μια ελληνική ιδιαιτερότητα, αλλά μια καπιταλιστική κανονικότητα. Εξηγούμαστε:
    Σύμφωνα με τον Στίγκλιτς οι χρεωμένες χώρες κατέβαλαν στους πιστωτές τους για αποπληρωμή παλιότερων χρεών το διάστημα 1984 – 2000 το αστρονομικό ποσό των 4,6 τρισ. δολαρίων!
    Χαρακτηριστικό επίσης το παράδειγμα που έρχεται από τη δεκαετία του ’80 και αποτυπώνεται στα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας:
    Στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες προς τους πιστωτές τους ήταν 430 δισ. δολάρια. Παρά το γεγονός ότι μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια, στο τέλος της ίδιας χρονιάς είχαν φτάσει να χρωστάνε πάνω από 880 δισ. δολάρια. Μέσα σε μια εξαετία, δηλαδή, χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από εκείνο που αρχικά είχαν δανειστεί, και ενώ την ίδια ώρα είχαν ήδη πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!
    Αν κάτι απορρέει ως πολιτικό συμπέρασμα από τα προηγούμενα είναι ότι η λύση σε αυτή την ατέλειωτη φρίκη δεν θα έρθει ούτε με την «ελάφρυνση», που πριν ήταν «επιμήκυνση», που πιο πριν ήταν «κούρεμα» και που πάντα καταλήγει σε δούλεμα, όπως εκείνοι οι λογιστικοί προσδιορισμοί για το ποιο είναι το «καλό» και ποιο είναι το «κακό» χρέος, ποιο είναι «επονείδιστο» χρέος και ποιο όχι. Το χρέος είναι όλο επονείδιστο και κυρίως είναι όλο πληρωμένο από έναν λαό που δεν είχε καμία οφειλή, αλλά το πλήρωσε. Εναπόκειται, τελικά, στον ίδιο τον λαό να επιβάλει εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις και εκέινες τις κοινωνικο-οικονομικές ανατροπές που θα καταστήσουν το πληρωμένο χρέος και διαγραμμένο.
    Με άλλα λόγια: Μιλάμε για πλήρη, ολική και οριστική διαγραφή του χρέους. Και εδώ έρχεται η ερώτηση: Και πώς θα γίνει αυτό; Μονομερώς; Απάντηση: Μα φυσικά μονομερώς! Τι περιμένετε; Να ορθώσει τα στήθη του ο Τσκαλώτος ή να τείνουν ευήκοον ους,  ποιοι; Οι κερδοσκόποι; Οι τοκογλύφοι; Το πιστεύει κανείς στ’ αλήθεια αυτό;
    Εμείς, αντιθέτως, πιστεύουμε αυτό που έλεγε ο Άνταμ Σμιθ: Κανείς εκτός από κάποιον ζητιάνο δεν επιλέγει να εξαρτάται από την γενναιοδωρία των συμπολιτών του.
    Αυτό που έλεγε ο Άνταμ Σμιθ για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στις σχέσεις μεταξύ κρατών και διεθνών οργανισμών ισχύει 1.000 φορές. Και να το ξεκαθαρίσουμε: Ο Άνταμ Σμιθ δεν ήταν κομμουνιστής. Πατέρας του καπιταλισμού θεωρείται.

Δεν υπάρχουν σχόλια: