Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Ελληνικός «θησαυρός» 67 δισ. σε φορο-παραδείσους!

Ένας θησαυρός ελληνικού πλούτου, που αντιστοιχεί στο 37% του ΑΕΠ, δηλαδή σχεδόν σε 67 δισ. ευρώ, εκτιμάται από ερευνητές ότι κρύβεται σε φορολογικούς παραδείσους, γεγονός που κατατάσσει τη χώρα στην έκτη υψηλότερη θέση της σχετικής παγκόσμιας κατάταξης, δίπλα σε… μεγαθήρια της απόκρυψης εισοδημάτων, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Βενεζουέλα και η Ρωσία.

Όπως μεταδίδει το marketwatch, τρεις ερευνητές από τα πανεπιστήμια της Νορβηγίας, της Κοπεγχάγης και της Καλιφόρνιας (Μπέρκλεϊ) δημοσίευσαν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έρευνα για τον πλούτο που κρύβεται σε υπεράκτιους παραδείσους.

Πλούτος που αντιστοιχεί στο 9,8% του προϊόντος της παγκόσμιας οικονομίας βρίσκεται «παρκαρισμένο» σε φορολογικούς παραδείσους. Χώρες με πλούσιους φυσικούς πόρους (που γίνονται στόχος λεηλασίας), αλλά και με έντονη πολιτική και οικονομική αστάθεια έχουν τα υψηλότερα ποσοστά πλούτου που κρύβεται σε φορολογικούς παραδείσους.

Στη σχετική λίστα που κατήρτισαν οι ερευνητές, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι με διαφορά η χώρα που βρίσκεται στην πρώτη θέση και ακολουθούν η Βενεζουέλα, η Σαουδική Αραβία, η Ρωσία, η Αργεντινή, η Ελλάδα, η Ταϊβάν, η Τουρκία, η Πορτογαλία, το Βέλγιο και η Μ. Βρετανία. Πάνω από το μέσο όρο του 9,8% βρίσκονται η Γερμανία και η Γαλλία. Χαμηλά είναι τα ποσοστά στις σκανδιναβικές χώρες, παρότι έχουν πολύ υψηλούς συντελεστές φορολογίας εισοδήματος, κάτι που υποδεικνύει ότι η high-class φοροδιαφυγή δεν σχετίζεται κατ’ ανάγκη με την φορολογική επιβάρυνση.

Οι ερευνητές βασίσθηκαν σε στοιχεία που δεν έχουν ως τώρα αξιοποιηθεί για τέτοιου τύπου έρευνες και προέρχονται από την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), αλλά και από λίστες τραπεζικών λογαριασμών του ελβετικού τμήματος της HSBC, οι οποίες διέρρευσαν στον Τύπο (από την HSBC προήλθαν, ως γνωστόν, και τα στοιχεία της «λίστας Λαγκάρντ»).

Σε ξεχωριστή μελέτη, οι ίδιοι ερευνητές διαπιστώνουν ότι η φοροδιαφυγή αυξάνεται ανάλογα με τον πλούτο. Κατά μέσο όρο, στην Σκανδιναβία η φοροδιαφυγή/φοροαποφυγή φθάνει το 3% της φορολογίας εισοδήματος, αλλά για τους φορολογούμενους που ανήκουν στο 0,01% των πλουσιότερων κατοίκων το ποσοστό της αποφυγής φόρων εκτινάσσεται στο 30%.

Πηγή: sofokleousin.gr

-----------------
blogger: 
Το ποσό των 67 δισ ευρώ είναι τμήμα των κλοπιμαίων και μάλλον μικρό κλάσμα της λεηλασίας της χώρας από μια μικρή ελίτ. Επαναλαμβάνομαι, αλλά πιστεύω ότι: Όλη η διαχείριση της κρίσης από το 2010 και μετά, από όλα τα κόμματα - φερέφωνα της ελίτ - ένα πράγμα έκαναν καλά. Να προστατέψουν τον πλούτο τους και φυσικά να μην πληρώσουν οι ίδιοι την κρίση, αλλά να την μετακυλήσουν  στις πλάτες του λαού. Σ' ένα βράδυ μετέτρεψαν τη χώρα σε οικόπεδο προς αξιοποίηση και τους κατοίκους της σε χρεωμένους δουλοπάροικους. Φτάνει που δεν πειράχθηκε ο πλούτος τους.
-----------
Eκτός από την οικονομική ελίτ, έχουμε και την ιδιοτελή και συνάμα κοντόφθαλμη συμπεριφορά της Πανεπιστημιακής ελίτ (δεν την ονομάζω πνευματική, αφού δεν είναι τέτοια) Δείτε τις παρακάτω σχετικές εγγραφές:

Δωρεάν μεταπτυχιακά σε παιδιά καθηγητών στο Πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας

Δικαστική πλάνη, ξεπέταγμα, ή εκτέλεση εντολής των κατακτητών της Ελλάδας; Της Ζωής Γεωργαντά και του Νικολάου Λογοθέτη  

....Οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι των Πανεπιστημίων μας, κυρίως οι οικονομολόγοι και στατιστικοί επιστήμονες, είναι απασχολημένοι με το να γράφουν αρθράκια για να προαχθούν και σιωπούν για να μη «μπλέξουν» έτσι ώστε να είναι «καθαροί» μήπως και αρπάξουν καμιά δεκάρα από ψευτοέργα με τα οποία τους ελεούν οι κατακτητές....

------------=

Το Πανεπιστήμιο των κολλητών

 ====================

«Πολιτικοί, δικαστές, μεγάλο επιχειρηματίες, καθηγητές υπεύθυνοι για την μη ανταγωνιστικότητα της χώρας.» World Economic Forum

============

Η αρπαγή του πλούτου

Χρήμα, εξουσία, διαπλοκή στην Ελλάδα

Κώστας Β. Βεργόπουλος

Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2005
260 σελ.
ISBN 960-14-1067-8, ISBN-13 978-960-14-1067-8, [Κυκλοφορεί]

Τιμή € 14,27


Στη χώρα μας επικρατεί ένα σύστημα "άγριου πλουτισμού", που δεν βασίζεται στην αύξηση της παραγωγής, αλλά στην αρπαγή των πόρων και των εισοδημάτων, στην απομύζηση του δυναμικού ολόκληρης της κοινωνίας, μέσω προνομιακών συμβάσεων με το Δημόσιο, μέσω του δανεισμού και της καταχρέωσης των οφειλετών. Με πρόσχημα τη σύγκλιση με την Ευρώπη και τη προσαρμογή στην παγκοσμιοποίηση, εξαπολύεται ατέλειωτη επίθεση κατά του εισοδήματος, κατά του τρόπου ζωής και του πολιτισμού των εργαζομένων. Εκτρέφονται συγκροτήματα μεγάλου πλούτου, με τη συνενοχή της κρατικής εξουσίας, με παράλληλη επέκταση της φτώχειας και των αποκλεισμών. Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, όμως η τάξη του χρήματος αντιγράφει λατινο-αμερικανικά πρότυπα και καθηλώνει την κοινωνία σε ασιατικά. Μια "νέα δουλοπαροικία" αναδύεται στη χώρα μας: η εργασία δεν βελτιώνει τις συνθήκες ζωής του εργαζομένου, αλλά εκείνες των πιστωτών του. Αλαζονεία του πλούτου, ενοχοποίηση των θυμάτων. Μοναδική ελπίδα: εκείνη που πηγάζει από την απελπισία. Το σημερινό σύστημα δεν εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του, δεν έχει προοπτική και φέρει ημερομηνία λήξεως.

Τέτοιες μέρες, Ιούλιο του 2015, βρισκόμασταν στο μεσοδιάστημα μεταξύ του δημοψηφίσματος και της υπογραφής του 3ου Μνημονίου.
Μια ολόκληρη κοινωνία, εκατομμύρια άνθρωποι κρατούσαν την ανάσα τους, μια και δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό. Το δε σύστημα βρήκε τον τρόπο να ισορροπήσει, αν και είδε κυριολεκτικά τον Χάρο με τα μάτια του.
Η δραστική πράξη υπήρξε η στήριξη των επιλογών που έγιναν τότε από το σύνολο των συστημικών δυνάμεων, πράγμα που «έσωσε την κατάσταση».
Κάνοντας επίδειξη καθεστωτικής σοβαρότητας, οι φορείς του «Μένουμε Ευρώπη» άφησαν την άμεση εκδίκηση στην άκρη, κατανοώντας πως αυτό που διακυβεύονταν ήταν πολύ σημαντικότερο.
Στο δίλημμα μεταξύ των κατόχων χρήματος (των «καταθετών») και των ανέργων και φτωχών έριξαν το βάρος τους εκεί όπου η σοβαρότητα επίτασσε.
Διαμορφώθηκε έτσι μια συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που, όλη μαζί και αδιακρίτως, «έσωσε τη χώρα» για πολλοστή φορά.
Οσα έγιναν τότε ήταν σε ιστορικά πρωτοφανή σύγκρουση με τη βούληση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Η κυβέρνηση δεν θέλει να το παραδεχτεί και γι’ αυτό λέει πράγματα που εύκολα οι επιστήμονες της λογικής –και της διαλεκτικής– θα απέρριπταν ως παραδείγματα πασιφανώς στραμπουλιγμένης λογικής.
Φτάνει να σκεφτούμε τι θα έλεγε ο ίδιος ο πρωθυπουργός αν, στις 30 Ιουνίου του 2015, υποστήριζε κάποιος, ενώπιόν του, πως ένα «Οχι» στο επικείμενο δημοψήφισμα θα μπορούσε, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, να σημαίνει έγκριση υπογραφής ενός 3ου Μνημονίου. Προφανώς, θα το θεωρούσε το λιγότερο μεγάλη προσωπική προσβολή – και δικαίως.
Πράγμα που δεν γίνεται καλύτερο όταν πολλοί κυβερνητικοί ισχυρίζονται πως ναι μεν υπήρξε ένα συντριπτικό «Οχι», αλλά, σε καμιά περίπτωση, αυτό δεν σηματοδοτούσε μια διάθεση για «ρήξη».
Αν δεχτούμε κάτι τέτοιο, είναι σαν να υποστηρίζουμε πως η κοινωνική πλειοψηφία την 5η Ιουλίου υπήρξε ολοκληρωτικά ανώριμη και υποκριτική στη στάση της.
Ψήφισε, όπως ψήφισε, θεωρώντας πως δεν ρισκάρει τίποτε ουσιαστικό. Σαν να έκανε πείσματα, δηλαδή. Το σημαντικότερο, ωστόσο, εδώ δεν είναι η προπέτεια με την οποία αντιμετωπίζονται τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έκαναν αυτήν την επιλογή, αλλά ο προφανής ανορθολογισμός μιας τέτοιας διαπίστωσης.
Ποιος και ποια στην Ελλάδα, εκείνη τη μέρα, δεν καταλάβαινε πως το «Οχι» που έριχνε στην κάλπη θα μπορούσε να σημάνει μεγάλες φουρτούνες;
Ας θυμηθούμε μόνο τις αφόρητες, από την άποψη της ιδεολογικής και υλικής, όμως, τρομοκρατίας, συνθήκες υπό τις οποίες ψήφισε ο κόσμος.
Κι έτσι, δεν μένει για την κυβέρνηση ως δικαιολογία τίποτε άλλο από το ότι αυτή «κατάλαβε τους κινδύνους» κι έδρασε με σοβαρότητα.
  • Διαπίστωση στην οποία συμφωνεί, ως προς το αποτέλεσμα, το σύνολο των καθεστωτικών δυνάμεων.
  • Το «σώσιμο» τότε υπήρξε κοινή μέριμνα. Σωθήκαμε όλοι, δεξιοί κι αριστεροί, πλούσιοι και φτωχοί, κάτοχοι χρήματος και αβράκωτοι.
  • Πρυτάνευσε το συμφέρον της πατρίδας έναντι των μεροληπτικών επιλογών. 
  • Ολοι ενωμένοι βάλαμε στην άκρη τις ιδιοτέλειές μας και «σώσαμε τη χώρα».
Πράγμα που μας επιτρέπει σήμερα να βρισκόμαστε πολύ κοντά στον κοινό μας στόχο: την ολοκλήρωση του μνημονιακού καθεστώτος!
Και μετά να πάμε σε εκλογές, ώστε να αποκατασταθεί πλήρως η τάξη με την εγκατάσταση των αυθεντικών, μη τεθλιμμένων, νεοφιλελεύθερων ταλιμπάν –πολιτικά νεκρών πριν από δυο χρόνια– εκεί που τους πρέπει.
Από το καλοκαίρι του 2015 κι έπειτα, καταστράφηκε ένα πρωτοφανές πολιτικό κεφάλαιο, που οι περιστάσεις αλλά και η δουλειά χιλιάδων απλών ανθρώπων της Αριστεράς είχαν δημιουργήσει. Το Δημοψήφισμα υπήρξε το αποκορύφωμα αυτής της «συγκέντρωσης κεφαλαίου», που έδινε τεράστιες δυνατότητες για μια ριζοσπαστική πολιτική επιλογή. Σαν αυτή που έκανε η Ισλανδία, χωρίς να έχει καθόλου ευνοϊκότερους συσχετισμούς.
Ας θυμηθούμε την απίστευτη πόλωση που ενεργοποίησε: το 85% των νέων, το 73% των ανέργων, το 71% των μισθωτών, το 85% των φοιτητών επέλεξε «Οχι».
  • Τα πραγματικά παραγωγικά και δυναμικά στρώματα απέρριπταν τα Μνημόνια χωρίς επιφυλάξεις. Και συνεχίζουν να το κάνουν.
  • Με όλη τη χαρά των δεξιών και ακροκεντρώων για την ανέλπιστη νίκη τους εκείνο το καλοκαίρι, παρ' όλη την τρομακτική απογοήτευση των κυριαρχούμενων τάξεων από τη μεγάλη ματαίωση, αντίστοιχα ποσοστά και σήμερα επιμένουν να απορρίπτουν τα Μνημόνια.
  • Το σχέδιο της ελληνικής άρχουσας τάξης επιβάλλεται δια πυρός και σιδήρου, αφού είναι αδύνατον να ηγεμονεύσει στα μυαλά και στις ψυχές των ανθρώπων.
  • Αυτό που συμβαίνει συνιστά διαρκές πολιτικό πραξικόπημα και άτεγκτη οικονομική δικτατορία.
  • Σε αυτές τις συνθήκες η κυβέρνηση ολοκληρώνει τον κύκλο της.
  • Ο Ανιέλι είχε δίκιο όταν έλεγε για τη μεγάλη χρησιμότητα των αριστερών κυβερνήσεων να περνούν όσα για τις δεξιές θα ήταν αδύνατον.
  • Αυτή η χρησιμότητα, όμως, κάποτε εκλείπει και τότε τελειώνει και ο ρόλος του χρήσιμου.
  • Η πρόσφατη ανοιχτή σύγκρουση με έναν από τους σκληρότερους μηχανισμούς καταστολής του καπιταλιστικού κράτους, τον δικαστικό, ίσως είναι το συστημικό σήμα για το οριστικό τέλος αυτής της φάσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: