Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Η βία που ασκούν εκείνοι που καταγγέλλουν την άσκηση βίας

Φίλε μου Πιτσιρίκο, λυπάμαι που παρέλειψα να καταδικάσω την βία από όπου κι αν προέρχεται στο προηγούμενο κείμενό μου. Για αυτό λέω σε αυτό να επανορθώσω κατά κάποιον τρόπο.
Ο Λουκάς Παπαδήμος, άξιο τέκνο του διεθνούς και εγχώριου τραπεζοχρηματιστηριακού συστήματος έπαιξε πρόθυμα τον ρόλο του δοτού πρωθυπουργού, προκειμένου να ευεργετήσει τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες που κινδύνευαν από τα Ελληνικά ομόλογα τα οποία είχαν στο χαρτοφυλάκιο τους.
Ήταν ο τύπος που έβγαλε εις πέρας το PSI –το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην παγκόσμια ιστορία του καπιταλισμού– και οδήγησε τα Ελληνικά τραπεζικά ιδρύματα και τα ασφαλιστικά ταμεία στην ουσιαστική και μόνιμη τους πτώχευση.
Με τις ενέργειές του, έβαλε το ελληνικό δημόσιο χρέος κάτω από την Δαμόκλειο σπάθη του Αγγλικού δικαίου και υποθήκευσε το μέλλον πολλών γενεών.
Μετά αποσύρθηκε βέβαια από τας επάλξεις και βρέθηκε μήνες αργότερα να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον από την θέση του Προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών.
Οι υποτιθέμενοι πνευματικότεροι άνθρωποι του τόπου τον έκριναν ως τον πλέον κατάλληλο για αυτή την θέση, αν και είναι ηλίου φαεινότερο πως πρόκειται στην ουσία για έναν ακόμα διορισμό ημετέρων του συστήματος σε θέσεις κύρους, για μια ακόμη εξόφληση ενός παλιού γραμματίου.
Για μένα είναι προφανές ότι άνθρωποι σαν τον Παπαδήμο, τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Στουρνάρα, τον Τσίπρα και τον Τσακαλώτο, που έχουν διαπράξει εγκλήματα εσχάτης προδοσίας εις βάρος της πατρίδας μας, θα έπρεπε να λογοδοτήσουν στην δικαιοσύνη.
Δεν είναι μόνο όσοι έχουν βάναυσα φτωχοποιηθεί, όσοι έχουν αυτοκτονήσει πνιγμένοι μέσα στην απελπισία, όσοι έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό και ξεριζωθεί από τις εστίες τους χωρίς ποτέ τους να το ήθελαν.
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν επίσης εγκληματήσει, αφού, εξαιτίας των πολιτικών τους επιλογών, οδηγούν το έθνος των Ελλήνων στην εθνοκάθαρση και στον αφανισμό.
Δεν είναι μονάχα ο αριθμός των θανάτων που έχει αυξηθεί, είναι και ο αριθμός των γεννήσεων που έχει επίσης καταβαραθρωθεί.
Περίπου 80-100 χιλιάδες λιγότερες από τις αναμενόμενες γεννήσεις μέσα στα επτά χρόνια των μνημονίων.
Μια πόλη ολόκληρη.
Ξεχύθηκαν τα μνημονιακά καθάρματα και ξεκλήρισαν μια ολόκληρη πόλη, χωρίς να λογοδοτήσουν ποτέ.
Τους πρέπει καταδίκη για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει.
Με νόμιμο τρόπο να είναι η καταδίκη τους και η ποινή τους ας είναι κι ο θάνατος.
Με δικαστήριο όμως. Όχι με τρομοκρατική ενέργεια.
Γιατί μόνο τότε θα μπορέσει η ελληνική κοινωνία να συνειδητοποιήσει το πόσο σημαντική είναι η απονομή της δικαιοσύνης για την σωτηρία και την ευημερία της.
Το λες και το ξαναλές, χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα.
Κι έχεις δίκιο.
Μονάχα που η δικαιοσύνη είναι μια κατάσταση την οποία επιβάλλει η κοινωνία, είναι το φως σε μια μέρα που ξημερώνει.
Αντίθετα, η κάθε τρομοκρατική ενέργεια –ακόμα κι όταν φαίνεται πως είναι δικαιολογημένη– μοιάζει με μια μικρή λάμψη μέσα στο σκοτάδι της νύχτας.
Μια στιγμή και μετά ξανά βυθισμένη η πλάση στο έρεβος της ανομίας, της αδικίας και της εκμετάλλευσης.
Η καταδίκη της βίας είναι δεδομένη, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι, αν θέλουμε να ζούμε μέσα σε οργανωμένες ανθρώπινες κοινότητες.
Όμως ποιας βίας ακριβώς;
Στην καταδίκη περιλαμβάνουμε και την οποιαδήποτε βία που ασκεί ο ισχυρός στον ανίσχυρο;
Το bulling της ισχυρής Γερμανίας στην ανίσχυρη Ελλάδα;
Την βία του πανίσχυρου κράτους στην μάζα των ανήμπορων πληβείων;
Την βία που ασκεί το εκπληκτικά πλούσιο 1% του πληθυσμού στο υπόλοιπο 99%;
Την βία της αέναης «ανάπτυξης» -καπιταλιστικής ή μη– απέναντι σε όλα τα πλάσματα του πλανήτη γη, τα οποία και εξοντώνουμε το ένα μετά το άλλο;
Τι λέμε για όλα αυτά;
Καταδικάζουμε ή σιωπούμε;
Μάλλον το δεύτερο.
Η μεγαλύτερη βία είναι η φτώχεια και για το ζήτημα αυτό όλοι –ή σχεδόν όλοι– κάνουν τον Αλέκο.
Όταν πεθαίνει ένας, κλαίνε εκατομμύρια χορτάτοι και νηστικοί σε ολόκληρο τον πλανήτη, αρκεί να είναι αυτός ο ιδρυτής της Apple και να τον λένε Steve Jobs.
Όταν πεθαίνουν εκατομμύρια στην Αφρική, δεν νοιάζεται και δεν δακρύζει κανείς.
Αυτό δεν είναι βία;
Αυτά σκέφτομαι όταν καταδικάζω την ατομική βία –και όχι την βία των μαζών–, ως μορφή διεκδίκησης σε μια κοινωνία.
Από την άλλη, όμως, δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι, όταν ακούω πως κάποιο εξέχον μέλος της ολιγαρχίας βρήκε τον μπελά του σε μια τρομοκρατική επίθεση, ένα κομμάτι του εαυτού μου καταδικάζει την επίθεση ως πράξη άχρηστη, συχνά ανόητη και σίγουρα αναποτελεσματική.
Ένα άλλο, όμως, κομμάτι του εαυτού μου –το πιο άγριο και το πιο πρωτόγονο– ουρλιάζει από χαρά.
Όταν απουσιάζουν οι νόμοι και η ανομία γίνεται ο κανόνας για τον πλούσιο και τον ισχυρό, η αυτοδικία και η τυφλή εκδίκηση έρχεται ως η φυσική συνέχεια μιας κοινωνίας που χάνει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της.
Μια κοινωνία έχει μέλλον και μπορεί να ελπίζει, όταν οι εγκληματικές συμπεριφορές κατονομάζονται και τιμωρούνται.
Όσο κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα και τις ευθύνες που μας αναλογούν, οι μαφιόζοι θα αλωνίζουν φορώντας την μάσκα του «δημοκράτη».
Πάντως, πουθενά στον κόσμο η μαφία δεν πείστηκε να εγκαταλείψει τα προνόμια της.
Παντού χρειάστηκε να δοθεί σκληρή μάχη, κι από όσο γνωρίζω δεν ήταν ούτε πόλεμος με τούρτες ούτε γιαουρτοπόλεμος.
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
Υ.Γ.1​ Βρίσκομαι πια τέσσερα γεμάτα χρόνια μακριά από την Ελλάδα και η συνολική εικόνα της χώρας όλο και περισσότερο μου θυμίζει «δημοκρατία» της Κεντρικής Αμερικής την δεκαετία του 1970. Σήμερα το ΔΝΤ δήλωσε ότι θα είχε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο πρόγραμμα της Ελλάδας αν στα ηνία της χώρας υπήρχε κάποιος σαν τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν. Μάλλον δύσκολο το βλέπω αυτό. Ίσως το ΔΝΤ θα πρέπει να βολευτεί με κάποιον που θα αποτελεί το alter ego του Μακρόν. Κάποιον που θα φέρνει περισσότερο σε Πινοσέτ. Τα εναλλακτικά σενάρια για μια διαλυμένη χώρα που θα παραμείνει υπό καθεστώς σκληρής λιτότητας και ξένης κηδεμονίας μέχρι το 2060 -και βλέπουμε- δεν είναι πολλά.
Υ.Γ.2 Ο φίλος ο Jo Di παρουσιάζει τα ζητήματα περίφημα και συνοπτικά. Τον ευχαριστώ πολύ.
(Αγαπητέ Ηλία, είναι παράλογο να καταγγέλλουν την βία αυτοί που την προκαλούν. Αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει. Η πείνα είναι η πιο άγρια δικτατορία. Και η αδικία το μεγαλύτερο έγκλημα. Κατά τα άλλα, αυτά που λέγονται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα μου θυμίζουν διαρκώς εκείνο το ανέκδοτο που λέει «εμένα, πoύστηδες, πιρόγα δεν θα με κάνετε». Δηλαδή, είναι ολοφάνερο πως μας περνάνε για ηλίθιους αλλά, προφανώς, πολλοί Έλληνες είναι εντελώς ηλίθιοι. Επίσης, τους σιχάθηκα όλους αυτούς τους «καταδικαστές» της βίας που θα καταδικάσουν σύντομα Ελληνική και Γαλλική επανάσταση. Και απορώ πώς δεν έχουν σιχαθεί ακόμα τους εαυτούς τους. Πάντως, εγώ θα καταδικάσω την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα. Αν την καταδικάσουν κι αυτοί που καταδικάζουν τη βία, μπορεί να αρχίσουν οι Ελληνίδες να γεννοβολάνε σαν κουνέλες. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)
ΠΗΓΗ
=================

Οι Ηθικοί Αυτουργοί

 

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D
Ο Alan Greenspan ήταν από το 1987 έως το 2006 ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED). Ήταν ο άνθρωπος που επέβαλε στον κόσμο την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, ο άνθρωπος που εισηγήθηκε και πέτυχε την κατάργηση κάθε κανονισμού στη λειτουργία του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, ο άνθρωπος που υπέδειξε στα πανεπιστήμια να διδάσκουν τους φοιτητές ότι οι ελεύθερες αγορές πάντα τιμολογούν σωστά οτιδήποτε τιμολογείται, είναι ο άνθρωπος που έπεισε ότι οι κρίσεις είναι παρελθόν για τον καπιταλισμό, και τέλος είναι ο άνθρωπος που έκανε τον Πρόεδρο Bill Clinton να πει την διάσημη φράση τότε (1996) ότι ‘η εποχή των μεγάλων κυβερνήσεων τελείωσε’. Όλα τα παραπάνω, συμφώνα με τον Alan Greenspan πατέρα σου σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού, θα μας οδηγούσαν στην ανάπτυξη και στην καθολική ευημερία.
Σε πείσμα της αισιοδοξίας του Alan Greenspan και των άλλων νεοφιλελευθέρων αντί να οδηγηθούμε στην καθολική ευημερία φτάσαμε σε κρίση το 2008, μετά από ένα όργιο κερδοσκοπίας από πλευράς του τραπεζικού συστήματος, στην μεγαλύτερη κρίση από το 1929.
Στις 23 Οκτώβριου του 2008 όταν κλήθηκε σε Επιτροπή του Κογκρέσου να δώσει την ερμηνεία του γιατί η κρίση επισυνέβη, σε αντίθεση με ότι πίστευε, παραδέχτηκε ότι είχε υπερεκτίμηση την ικανότητα των αγορών να αυτορυθμίζονται και ότι ποτέ δεν πίστευε ότι η κατάργηση κάθε ρυθμιστικού κανονισμού λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος θα απελευθέρωνε τέτοιες καταστροφικές δυνάμεις στην οικονομία.
‘ Ποτέ δεν πίστευα ότι η κρίση θα ήταν τόσο σφοδρή..Εμείς όλοι, που πιστεύαμε ότι αυτό το σύστημα θα προστάτευε κάθε κάτοχο αξιογράφου, είμαστε σε κατάσταση απίστευτου σοκ. Στα προηγούμενα χρόνια με την βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών έξοχοι μαθηματικοί και ειδικοί στις χρηματοοικονομικές αναλύσεις είχαν κατασκευάσει θαυμάσια προγράμματα εκτίμησης του κινδύνου κατά την τιμολόγηση οτιδήποτε τιμολογείται. Ένα τέτοιο πρόγραμμα είχε τιμηθεί και με βραβείο Νόμπελ και για χρόνια δούλεψε ικανοποιητικά. Αλλά με την κρίση όλα αυτά κατέρρευσαν.’
Σε ερώτηση της Επιτροπής του Κογκρέσου, αν επιμένει στην άποψη του ότι δεν απαιτούνται ρυθμιστικοί κανονισμοί λειτουργίας του Τραπεζικού Συστήματος είπε ‘Βρήκα σφάλματα στο υπόδειγμα λειτουργίας του συστήματος, το όποιο μας υποδείκνυε πως ακριβώς ο κόσμος λειτουργεί. Αυτό ακριβώς μου δημιούργησε το σοκ. Ακόμα δεν είμαι σε θέση να καταλάβω γιατί η κρίση επήλθε, πως και γιατί. Θα αλλάξω τις απόψεις μου.’
Την ιδία ακριβώς μέρα, 23 Οκτώβριου του 2008, το περιοδικό TIME φιλοξενούσε άρθρο του βραβευμένου με Νόμπελ Robert Lucas, πατέρα του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού που διετύπωσε την θεωρία των αποτελεσματικών αγορών με βάση την όποια, οι ελεύθερες αγορές αποτελούν την λύση για κάθε οικονομικό πρόβλημα, στο όποιο ο Robert Lucas δεν μας είπε τι κατάλαβε ή δεν κατάλαβε για το πώς η κρίση επήλθε, αλλά μας είπε πως θα βγούμε από την κρίση, και τόνισε λοιπόν ότι ‘αυτή την στιγμή της μάχης ο καθένας μας είναι Κεϋνσιανός’.
Τον Οκτώβριο του 2008 και πάλι, ο Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Henry Paulson, πρώην διοικητής μεγάλη επενδυτικής τράπεζας της Wall Street, πήγε στο Κογκρέσο, και ζήτηση τα πρώτα 700 δις δολάρια για την σωτηρία του τραπεζικού συστήματος, στέλνοντας έτσι και στην πράξη στα αζήτητα τον νεοφιλελευθερισμό και την θεωρία περί αυτορρυθμιζόμενων αγορών, την θεωρία περί μικρού κράτους, την θεωρία ότι το χρήμα είναι ουδέτερο, την θεωρία ότι οι ελεύθερες αγορές δημιουργούν συνθήκες πλήρους απασχόλησης και την θεωρία ότι καθένας αμείβεται δίκαια στις ελεύθερες αγορές.
Οίκοθεν νοείται ότι οι αμερικανοί φορολογούμενοι δεν είχαν καμιά επιβάρυνση από την σωτηρία το τραπεζικού συστήματος. Το θέμα τις κρίσης άρχισε με τι τράπεζες έκλεισε πάλι στις τράπεζες. Αλλά μην ξεχνάμε ότι η χώρα εκδίδει το δικό της νόμισμα και έχει Κεντρική Τράπεζα να αντιμετωπίζει τις κρίσεις. Κάπως έτσι έγινε και στην Αγγλία.
Οι κύριοι Alan Greenspan, Robert Lucas και Henry Paulson υποθέτω ότι ζουν καλά στην Αμερική, που δεν τους πείραξε, αφού είχαν το θάρρος να παραδεχτούν, έστω και την τελευταία στιγμή, ότι είχαν λάθος επιστημονική άποψη που την είχαν κάνει πίστη. Στο τέλος απέδειξαν ότι διέθεταν ηθικό σθένος.
Στην Ευρωζώνη τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Ας δούμε λίγο το θέμα από την αρχή.
Κατ αρχήν το ευρώ πρωταρχικά σχεδιάστηκε να έχει υψηλή αξία έτσι ώστε να προστατεύει την αξία οποιουδήποτε χρεογράφου έχει τιμολογηθεί με βάση το ευρώ. Η αξία του ευρώ κάθε μέρα αποτιμάται από τις ανώνυμες αγορές ανταλλαγής νομισμάτων, από τις αγορές ομολόγων, από κερδοσκόπους που κάθονται πίσω από οθόνες στη Σαγκάη, στη Φρανκφούρτη, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη και οπουδήποτε στον κόσμο μπορείτε να φανταστείτε. Κανένα έθνος της ευρωζώνης δεν έχει λόγο στην ασκούμενη νομισματική πολιτική. Έτσι η αξία του ευρώ δεν αντανακλά το επίπεδο της πραγματικής οικονομίας της κάθε χώρας.
Στην ευρωζώνη επικρατεί η ανεμπόδιστη διακίνηση κεφαλαίων και ισχύει το δόγμα ότι οι ελεύθερες αγορές τιμολογούν πάντα σωστά. Κατά συνέπεια στην ευρωζώνη δεν υπήρξε λόγος να δημιουργηθεί ένα συντονιστικό όργανο που να παρεμβαίνει και να αποκαθιστά οποιαδήποτε ανισορροπία εκδηλωθεί στην πραγματική οικονομία και στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Έτσι λοιπόν όταν τα επιτόκια από 1-1-2002 κατρακύλησαν και εξίσωσαν, ως προς τον κίνδυνο δανεισμού, τον Νότο με την Γερμανία, στο πλαίσιο μια άνευ προηγουμένου κερδοσκοπίας που δεύτερη δεν υπάρχει στην ιστορία της Ευρώπης, δεν υπήρξε κάποιο όργανο αυτό το γεγονός να το τιθασεύσει και όταν έσκασαν οι φούσκες το 2008 πάλι δεν υπήρξε ένα όργανο όλα να τα συμμαζέψει, όπως έγινε στην Αγγλία και στην Αμερική.
Η ΕΚΤ είναι μια μαϊμού Κεντρική Τράπεζα που οργανώθηκε έτσι για να μας σώσει από πληθωρισμούς του τύπου 1923 στην Γερμανία.
Κάθε Κυβέρνηση της ευρωζώνης είναι άλλος ένα ιδιώτης στον γκισέ κάθε Τράπεζας της Ευρώπης. Έτσι κάθε Κυβέρνηση μπορεί να βρει ευρώ από τους πολίτες της μέσω της
φορολογίας, από δανεισμό και από εξαγωγές. Παρά τα διακηρυσσόμενα λοιπόν περί της Ευρώπης της συνεργασίας και της αλληλεγγύης και της Ευρώπης των Λαών, ουσιαστικά η Ευρωζώνη, είναι ζούγκλα θανατηφόρου ανταγωνισμού και αρπακτικότητας και ζώνη προσεχούς φτώχειας.
Αν μια χώρα βρεθεί σε ύφεση τότε η Κυβέρνηση για να αποπληρώσει τους δανειστές της δεν έχει άλλο μέσο παρά να κάνει εσωτερική υποτίμηση και να οδηγηθεί σε περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ και αύξηση της ανεργίας και να υποθηκεύσει την χώρα. Άλλο δρόμο διαφυγής δεν έχει.
Το ευρώ έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε ο κάθε πιστωτής να πληρωθεί ως το τελευταίο ευρώ κατά προτεραιότητα, και το ΤΑΙΠΕΔ δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι υποθήκες, που δεν υπήρχαν πριν την κρίση και τώρα ζητήθηκαν, έτσι ώστε αν η φορολογία δεν επαρκέσει, η ανάπτυξη δεν έλθει, να πουληθεί η χώρα για να αποπληρωθούν οι δανειστές. Είναι γνωστός ο σχεδιασμός από τον 19ο αιώνα, σύμφωνα με τον κανόνα του χρυσού, που πάνω σε αυτόν εκδηλώθηκε ο ιμπεριαλισμός.
Εδώ τίθεται το ερώτημα. Αυτά τα γνωρίζαμε πριν μπούμε στο ευρώ; Η απάντηση είναι: Ναι, τα γνωρίζαμε.
Αν τα γνωρίζαμε και μπήκαμε απροετοίμαστοι, κάποιοι ευθύνονται για αυτό.
Αν κάποιοι γνώριζαν ότι δεν είμαστε έτοιμοι για να μπούμε, και από θέση υπεύθυνη δεν παρεμπόδισαν την είσοδο μας στο ευρώ, έχουν ευθύνη.
Αν κάποιοι μετά την είσοδο μας, δεν ακολούθησαν αμέσως περιοριστικές πολιτικές, για να επιβιώσουμε έστω και φτωχά μέσα στο ευρώ, αφού αυτό ήθελε ο ελληνικός λαός, έχουν ευθύνη.
Αν κάποιοι υπονόμευαν τις πολιτικές λιτότητας με χαμηλά επιτόκια έχουν ευθύνη.
Μετά το 2008, με την εκδήλωση της κρίσης, όσοι συμφωνήσαν με την ΕΚΤ ότι είμαστε διεφθαρμένοι και συμβούλευαν ότι η μόνη σωστή πολιτική είναι η λιτότητα και η υπαγωγή στο ΔΝΤ, έχουν ευθύνη.
Όσοι ακόμα επιμένουν ότι η πολιτική λιτότητας είναι η ορθή πολιτική μετά από 8 χρόνια λιτότητας έχουν ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη.
Όλοι γνωρίζουν, και κανείς να μην αρνηθεί ότι δεν γνωρίζει, ότι ποτέ στην ιστορία οι πολιτικές λιτότητας δεν έφεραν τα αποτελέσματα που τα μνημόνια δήθεν επικαλούνται. Τα μνημόνια είναι μέσα καθυπόταξης των Λαών.
Αυτοί λοιπόν που βρεθήκαν σε θέσεις κλειδιά, για το σημερινό κατάντημα του Ελληνικού Λάου, μην κατηγορούν άλλους, που εισηγούνται μια άλλη πολιτική, που προειδοποίησαν στο παρελθόν, ότι είναι οι ηθικοί αυτουργοί για ότι παθαίνουν και θα πάθουν.
Είναι οι ίδιοι ηθικοί αυτουργοί για ότι τους συμβαίνει και θα τους συμβεί μια και κατάντησαν την χώρα άνομη. Στις ευνομούμενες χώρες θα εκκαλούντο να απολογηθούν.
Τουλάχιστον ας σιωπήσουν, αφού δεν έχουν το θάρρος της ηθικής προσωπικότητας, που βασίζεται στη γνώση και στο θάρρος, να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, αλλά επιμένουν σε αυτά από την απληστία τους και την φιλοδοξία τους.
spyridonstalias@hotmail.com
ΠΗΓΗ

  "...Στη χώρα δε υπάρχουν πια ή περιορίζονται ή κινδυνεύουν τα δικαιώματα τα οποία έχουν οι πολίτες σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο..."

Εντελώς ξεκούδουνα. Από πότε οι έλληνες δεν έχουν δικαιώματα που έχουν οι άλλοι Ευρωπαίοι; Πότε ο ίδιος θεωρεί ότι άρχισαν να παραβιάζονται δημοκρατικές αρχές και από ποιόν; Τι εννοεί ο  ..κύριος;

==================

Ζ. Κωνσταντοπούλου: Δεν θα βγω να «καταδικάσω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται».

Εγώ δεν θα βγω να «καταδικάσω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται».

Δεν θα το κάνω αυτό σήμερα.

Καταδικάζω σε ολόκληρη τη ζωή μου τη βία εναντίον των πολιτών και της δημοκρατίας, τη βία των Μνημονίων.

Καταδικάζω τη βία της οικονομικής δολοφονίας του λαού μας.

Τη βία της επιβολής του «Ναι σε Όλα».

Καταδικάζω τη βία του να ζεις χωρίς ρεύμα. Τη βία του να ψάχνεις να φας στα σκουπίδια. Τη βία του να σου παίρνουν το σπίτι με το πάτημα ενός κουμπιού.

Τη βία του να σου κλέβουν τους κόπους μιας ζωής.

Τη βία του να μεταναστεύεις καταναγκαστικά από την πατρίδα σου.

Τη βία του να πουλιούνται οι ακτές, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, το νερό, η ενέργεια.

Τη βία του να μην μπορείς να κυκλοφορήσεις στη χώρα σου αν δεν πληρώσεις διόδια στους νταβατζήδες.

Τη βία του να χρεώνονται τα νεογέννητα μωρά 40.000 ευρώ από την πρώτη μέρα της ζωής τους. Τη βία του να θυσιάζονται οι επόμενες γενιές στο βωμό του Χρέους.

Καταδικάζω τη βία του να μεγαλώνουν παιδιά σε μια χώρα που ξεπουλιέται. Να λιποθυμούν σε σχολεία χωρίς θέρμανση και χωρίς δασκάλους.

Καταδικάζω τη βία του να πεθαίνουν αβοήθητοι ασθενείς στα νοσοκομεία.

Τη βία του να μην έχουν πρόσβαση οι καρκινοπαθείς στα φάρμακά τους.

Τη βία του να πνίγονται τόσοι άνθρωποι στο Αιγαίο.

Καταδικάζω τη βία του να πηγαίνουν στη φυλακή για μικρο-χρέη έντιμοι άνθρωποι και να κυκλοφορούν ελεύθεροι οι πολιτικοί και ποινικοί μεγαλοαπατεώνες.

Καταδικάζω τη βία του να μην αποδίδεται Δικαιοσύνη για το έγκλημα του Μνημονίου.

Και να απαλλάσσεται ξανά σήμερα ο Ανδρέας Γεωργίου για την αλλοίωση των στατιστικών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ. Μετά τις απειλές των δανειστών, το περασμένο καλοκαίρι.

Στον τραυματισθέντα δοτό Μνημονιακό Πρωθυπουργό, που κατέλαβε το αξίωμα με πραξικόπημα και υπηρέτησε πιστά την Μνημονιακή τυραννία, εύχομαι ταχεία ανάρρωση. Όταν αποκατασταθεί η Δημοκρατία και λειτουργήσει η Δικαιοσύνη στη χώρα, θα κριθεί.

Στους απανταχού μνημονιακούς, Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης, που με αφορμή τη χθεσινή επίθεση και τον (ευτυχώς ελαφρύ) τραυματισμό δηλώνουν ότι «θα νικήσει η Δημοκρατία μας» και αναζητούν αφορμή για Κυβερνήσεις «Εθνικής» Ομοφωνίας και διαιώνισης των Μνημονίων, και στα ΜΜΕ της διαπλοκής που προσκαλούν σε σιωπητήριο, έχω να πω ότι ναι, η Δημοκρατία την οποία έχετε βίαια καταλύσει, θα αποκατασταθεί.
Από τους πολίτες. Που ξέρουν ποιο είναι το έγκλημα και ποιοι οι θύτες.

Ως προς τη χθεσινή ημέρα, καταδικάζω τη βία της υποβάθμισης του σοβαρού εργατικού ατυχήματος στον Ασπρόπυργο, με θύματα τρεις αθώους συνανθρώπους μας.

Η ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και απαραβίαστη.

ΚΑΘΕ ανθρώπινη ζωή.

==============

Σκηνοθετημένη ήταν η επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο σύμφωνα με τα Wikileaks

ΛΟΥΚΑΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ, ΕΝΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

--------------

Η κοινωνικοποίηση του φόβου

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια: