Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Σαστισμένη Ευρώπη


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ
Την περασμένη εβδομάδα, πρώτη φορά ακούστηκαν δημόσια οι «σκέψεις» της Γερμανίδας καγκελαρίου για μια Ευρώπη «πολλών ταχυτήτων». Μέχρι τώρα – ειδικά οι εγχώριοι ευρωλάγνοι – απαγόρευαν τη διατύπωση τέτοιων «βλάσφημων» σκέψεων από όλους όσοι «έβλεπαν» να εξελίσσεται εδώ και καιρό η διαδικασία αποδόμησης της Ε.Ε. Για τους αναγνώστες του «Ποντικιού» αυτή η βάσιμη – όπως εμφανίζεται σήμερα – πιθανότητα αποδιάρθρωσης της Ε.Ε. είναι γνωστή. Γράφουμε γι’ αυτό εδώ και έξι χρόνια…
Οι πρώτοι που «είδαν» την αδυναμία της Ε.Ε., διαπίστωσαν τα όρια της γερμανικής ηγεμονίας και εργάστηκαν συστηματικά για να χαλιναγωγήσουν τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες του Βερολίνου ήταν οι Αμερικανοί. Το – διασυνδεδεμένο με την αμερικανική διοίκηση – ινστιτούτο στρατηγικής πρόβλεψης Stratfor είχε εδώ και μια πενταετία διατυπώσει την πρόβλεψη για διάλυση της Ε.Ε. μέσα σε μια δεκαετία. Έγραψαν λοιπόν οι του Stratfor:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδέχεται να επιβιώσει με κάποιον τρόπο, αλλά σε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο θα κυριαρχούν, πρωτίστως, οι διμερείς ή οι περιορισμένης έκτασης πολυμερείς σχέσεις, οι οποίες δεν θα καλύπτουν ευρύ φάσμα, ενώ δεν θα είναι δεσμευτικές. (…) Ορισμένες χώρες είναι πιθανό να διατηρήσουν μια κάποια ιδιότητα μέλους σε μια ριζικά αλλαγμένη Ε.Ε., όμως δεν θα είναι αυτό που θα σφραγίζει την ταυτότητα της Ευρώπης».

Τα είχαν προβλέψει…

  • Σύμφωνα με την ανάλυση (και προφανώς την επιθυμία) του αμερικανικού Stratfor, η Ε.Ε. θα καταλήξει στη διάσπαση και τον κατακερματισμό και μέχρι το 2025 δεν θα έχουμε μία, αλλά τέσσερις ενώσεις στην Ευρώπη, με μια χαλαρή μεταξύ τους διασύνδεση.  
  • Δηλαδή θα πρόκειται, πάντα σύμφωνα με τους συντάκτες του Stratfor, για οικονομικές και πολιτικές ζώνες οι οποίες θα διατηρούν μεν δεσμούς μεταξύ τους, ωστόσο αυτοί θα είναι πολύ πιο χαλαροί από ό,τι σήμερα στο πλαίσιο της Ε.Ε. και της ζώνης του ευρώ.
Σε αυτήν τη μελλοντική Ευρώπη, σύμφωνα με τις προβλέψεις (και τις επιθυμίες) των Αμερικανών, θα υπονομευθεί η πολιτική ηγεμονία της Γερμανίας με την πριμοδότηση από την Ουάσιγκτον της ισχύος της Πολωνίας στα ανατολικά, της Βρετανίας στα δυτικά, της Γαλλίας και της Ιταλίας στον Νότο.

Αυτές τις προβλέψεις, οι οποίες αντανακλούν και τους στόχους της αμερικανικής υπερδύναμης, έχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προβάλει μεγάλα περιοδικά και εφημερίδες, ιδιαίτερα το καλοκαίρι του 2015, όταν κορυφώθηκε η ελληνική κρίση:

Τότε το αμερικανικό πολιτικό περιοδικό «Foreign Policy», που συνήθως απηχεί απόψεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «It’s time to kick Germany out of the eurozone» («Ήρθε η ώρα να διωχθεί η Γερμανία από την ευρωζώνη»).
Το άρθρο ξεκινάει ως εξής:

«Να γιατί η άγκυρα που τραβάει στον βυθό την ευρωπαϊκή οικονομία δεν είναι η Αθήνα – είναι το Βερολίνο. Τον περασμένο χρόνο η Γερμανία εκτόξευσε ένα εμπορικό πλεόνασμα 217 δισ. ευρώ, που την καθιστά δεύτερη στον κόσμο μετά την Κίνα, η οποία κυριαρχεί στο παγκόσμιο εμπόριο. Για κάποιους καθιστά τη Γερμανία φωτεινό σημάδι στην κατά τα άλλα αναιμική οικονομία της ευρωζώνης ή “οδηγό ανάπτυξης”, όπως το έχει θέσει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
  • Κατά βάθος το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά των ευρωπαϊκών προβλημάτων: μακράν των αυξητικών τάσεων των παγκόσμιων οικονομιών, τραβά τους Ευρωπαίους στην κατηφόρα. Ο καλύτερος τρόπος διαφυγής από την ξεροκέφαλη αυτήν κατάσταση είναι για τη Γερμανία να εγκαταλείψει την ευρωζώνη».
Όμως, όπως σημειώνει το «Foreign Policy», «τα πλεονάσματα της Γερμανίας και τα αυξανόμενα χρέη της ευρωπαϊκής περιφέρειας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η Γερμανία κέρδισε (περισσότερα) από το ενιαίο νόμισμα παρά από τις επενδύσεις στο εσωτερικό της χώρας για να δανείζει τους Ευρωπαίους εμπορικούς εταίρους της ώστε να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα».

Το δίλημμα του Βερολίνου

Όλα δείχνουν ότι η σύγκρουση για τον έλεγχο της Ευρώπης θα κλιμακωθεί. Σε αυτό το τεράστιο γεωπολιτικό παιχνίδι, που σε μεγάλο βαθμό αυτήν την περίοδο εξελίσσεται στην πλάτη της Ελλάδας, όπως καταγράφουν οι «διαφορετικές» αντιλήψεις μεταξύ Γερμανίας και ΔΝΤ (ΗΠΑ) για τον τρόπο αντιμετώπισης του ελληνικού προβλήματος, η ελληνική κυβέρνηση και το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων είναι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, παρατηρητές των εξελίξεων.

Μόνος ελληνικός στόχος φαίνεται να είναι η πάση θυσία παραμονή της χώρας στην Ε.Ε., σε μια ένωση δηλαδή που, αν δεν διαλύεται, αναδιαμορφώνεται εκ βάθρων. Και προκειμένου η χώρα να συνεχίσει να έχει το «προνόμιο» σ’ αυτήν τη συμμετοχή εκβιάζεται να δώσει τα πάντα (συντάξεις, αφορολόγητο, ψαλίδι μισθών, ομαδικές απολύσεις, ΔΕΗ) με αντάλλαγμα το κλείσιμο της αξιολόγησης. Δηλαδή την προσφορά μιας νέας δόσης δανεικών για κάλυψη παλαιότερων…

Το Βερολίνο απέναντι στην αμερικανική πίεση φαίνεται να έχει ήδη προετοιμάσει τις απαντήσεις του και μελετήσει τις επιλογές του, ενώ ο δρόμος που θα ακολουθήσει τελικά η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης θα επικυρωθεί με τις εκλογές του φθινοπώρου. Μέχρι τότε η Γερμανία θα έχει αποφασίσει αν θα πληρώσει το οικονομικό κόστος για να κρατήσει την Ευρώπη ως έχει υπό την ηγεμονία της. Ή αν, αντίθετα, τη συμφέρει να επιμεληθεί μια συντεταγμένη διάλυση.

  • Ολόκληρο όμως το ευρωσύστημα βρίσκεται σε παραζάλη.  
  • Γερμανία και Γαλλία βλέπουν τον Τραμπ να παίρνει σβάρνα όλο το μεταπολεμικό σύστημα ασφάλειας και ολόκληρη τη δομή των ευρωαμερικανικών σχέσεων χωρίς να αντιδρούν με έναν σαφή τρόπο, παρά μόνο ζητώντας τη συνέχιση του παλαιού στάτους επί τη βάσει αρχών και αξιών, τις οποίες όμως ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του.
Επιφυλασσόμενοι για τις εκλογές τους και τις απαντήσεις που θα δοθούν, προτιμούν τη σιωπή. 
Ο μόνος στον οποίο δείχνουν πυγμή και τσαμπουκά είναι η χρεοκοπημένη Ελλάδα, την οποία ούτε παλαιότερα ούτε σήμερα αφήνουν να ανακάμψει στηριγμένη στις θυσίες των πολιτών της
Μόνο που με τζάμπα μαγκιές δεν βάφεις αυγά…

Πηγή: topontiki.gr

Το σκίτσο είναι του Πάνου Ζάχαρη (topontiki.gr)
---------------------
---------------

Το μυστικό σχέδιο διεθνούς χειραφέτησης της Γερμανίας

Οι κρυφές επιδιώξεις του Βερολίνου έναντι του Τραμπ - Τι κράτος είναι η Γερμανία;
Του Μάκη Ανδρονόπουλου
Λίγες ημέρες πριν παραδώσει την προεδρία της Γερμανίας στον Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγιερ, ο Γιοακίμ Γκάουκ μιλώντας σε μια τελετή στο πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ για τον εορτασμό των 25 χρόνων της ομώνυμης συνθήκης, υπογράμμισε την ανάγκη χειραφέτησης της ΕΕ από τις ΗΠΑ. «Έχει έρθει η ώρα που η Ε.Ε. και ιδιαίτερα η Γερμανία, που για καιρό βρήκαν ασπίδα προστασίας κάτω από την ηγέτιδα δύναμη, πρέπει να γίνουν πιο ανεξάρτητες και αυτόνομες». Έκανε ιδιαίτερη μνεία στην ιδιαίτερη ευθύνη της ΕΕ για τη σταθερότητα της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, που «δικαίως προϋποθέτει αύξηση των αμυντικών δαπανών». Αναφέρθηκε επίσης στη ραγδαία άνοδο του δεξιού λαϊκισμού στην Ευρώπη και υπογράμμισε ότι «σημαντικό είναι να μην παίζουν οι εθνικές κυβερνήσεις διπλό παιχνίδι, να συμφωνούν σε επίπεδο Βρυξελλών και στην συνέχεια να επικρίνουν τις αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο ή να τις αντιστρατεύονται»…
Πίσω από αυτή την  ομιλία κρύβονται όλες οι θεμιτές και αθέμιτες επιδιώξεις της Γερμανίας, τόσο σε ότι αφορά την εθνική της χειραφέτηση, όσο και την εδραίωση της επικυριαρχίας της στην Ευρώπη.
Ο απρόβλεπτος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε αρχικά θορυβήσει το Βερολίνο, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις νομικές εκκρεμότητες του διεθνούς της καθεστώτος, μην τυχόν δηλαδή αντιμετώπιζε ρητά τη Γερμανία ως μη κυρίαρχο κράτος. Ως γνωστόν, η Γερμανία μέχρι και σήμερα δεν έχει Σύνταγμα (Verfassung), αλλά Θεμελιώδη Νόμο (Grundgesetz), ενώ παραμένουν σε ισχύ τα άρθρα 53 και 107 του ΟΗΕ που ορίζουν ότι η Γερμανία εξακολουθεί και χαρακτηρίζεται «εχθρικό κράτος» αφού τυπικά δεν έχουν υπογραφεί συνθήκες ειρήνης. Πολλοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι η Γερμανία ποιεί τη νήσσα, διότι εάν αποκτήσει σύνταγμα θα πρέπει να εξοφλήσει τα χρέη της, πράγμα που αποφεύγει.
Ο φυσιοδίφης-μελετητής διεθνών συμβάσεων Nikolaos Karatsoris σε μια από τις σχετικές αναρτήσεις του επισημαίνει ότι το άρθρο 53.2 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ αναφέρει: «Ο όρος εχθρικό κράτος, που χρησιμοποιείται στην παράγραφο 1 αυτού του Άρθρου, αναφέρεται σε κάθε κράτος το οποίο, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν εχθρός οποιουδήποτε από τα κράτη που υπογράφουν αυτόν το Χάρτη» (Σ.Σ: και η Ελλάδα). Επισημαίνει επίσης ότι το άρθρο 107 αναφέρει πως «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θίγει ή εμποδίζει ενέργεια εναντίον κράτους που κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε εχθρός ενός από όσους υπογράφουν αυτόν το Χάρτη, εφόσον την ενέργεια αυτή την έχουν αναλάβει ή την έχουν επιτρέψει, ως συνέπεια αυτού του πολέμου, οι κυβερνήσεις που έχουν την ευθύνη για την ενέργεια αυτή.» Η Γερμανία το 1945 όταν υπογράφτηκε ο Χάρτης του ΟΗΕ βρίσκονταν υπό την κατοχή της συμμαχικής διοίκησης και δεν ήταν ιδρυτικό μέλος του ΟΗΕ. Τόσο η Δυτική όσο και η Ανατολική Γερμανία έγιναν μέλη του ΟΗΕ στις 18 Σεπτεμβρίου 1973. Τα άρθρα 53 και 107 εξακολουθούν και ισχύουν και δεν έχουν τροποποιηθεί και εξακολουθούν και αφορούν την Γερμανία και την Ιαπωνία.
  • Ο Νικόλαος Καρατσόρης επισημαίνει επίσης ότι ο Θεμελιώδης Νόμος της Γερμανίας που ψηφίστηκε στις 8 Μαΐου 1949 κατόπιν υποδείξεως των συμμαχικών δυνάμεων στο άρθρο 146 λέει: «Αυτός ο βασικός νόμος που ισχύει μετά την ολοκλήρωση της ενοποίησης και της ελευθερίας της Γερμανίας για ολόκληρο το γερμανικό έθνος, χάνει την ισχύ του εκείνη την ημέρα κατά την οποία ένα σύνταγμα θα τεθεί σε ισχύ, το οποίο θα έχει υιοθετηθεί από το γερμανικό λαό με μια ελεύθερη απόφαση» και επισημαίνει ότι ακόμη και μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το άρθρο αυτό δεν έχει αλλάξει ουσιωδώς από το 1949. Επισημαίνει επίσης, ότι το 2011 ο Βόλφγκανκ Σόιμπλε σε ένα ευρωπαϊκό τραπεζικό συνέδριο στην Φραγκφούρτη είχε αναφέρει ότι η έννοια της εθνικής κυριαρχίας έχει καταστεί παραλογισμός στην Ευρώπη και ότι «και εμείς στην Γερμανία από τις 8 Μαΐου 1945 ουδέποτε υπήρξαμε κυρίαρχο κράτος.»
Είναι συνεπώς ξεκάθαρο ότι η Γερμανία αποφεύγει συστηματικά να λύσει ευθέως αυτά τα ζητήματα γιατί θα πρέπει να πληρώσει. Γι΄ αυτό δεν υπογράφει με κανένα Συνθήκη Ειρήνης (ΣΣ: ούτε η Συμφωνία 2+4 για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών είναι Συνθήκη Ειρήνης) και επιδιώκει μέσα από το δίκαιο της ΕΕ και την ευκαιρία που προσφέρει ο Τραμπ να δημιουργήσει παράλληλο δίκαιο που θα υπερβεί de facto και χωρίς κόστος το καθεστώς του «εχθρικού κράτους» που τυπικά εξακολουθεί να είναι με βάση το άρθρο 53 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Για τον ίδιο λόγο επιδίωκε μανιωδώς να γίνει μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, διότι έτσι έμμεσα θα τερματιζόταν η ισχύ των παραπάνω άρθρων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ χωρίς οικονομικές συνέπειες…
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη

Δεν υπάρχουν σχόλια: