>Εάν μια χώρα ή περιοχή
δεν έχει την εξουσία να υποτιμήσει [το νόμισμά της], και αν δεν είναι
δικαιούχος ενός συστήματος δημοσιονομικής εξισορρόπησης, τότε δεν υπάρχει
τίποτα για να την σταματήσει από το να υποστεί μια διαδικασία σωρευτικής και
οριστικής παρακμής που οδηγεί, στο τέλος, στη μετανάστευση, ως την μόνη
εναλλακτική λύση στη φτώχεια ή την πείνα.<( Wynne Godley, 1992).
το πλήρες άρθρο παρακάτω....
Tην
Κυριακή ο "ελληνικός" λαός καλείται ν' αποφασίσει αν, μπαίνοντας στον
τάφο του, θα βάλει μόνος του την ταφόπλακα ή θ' αφήσει να τη βάλουν άλλοι. Η
επόμενη μέρα θα είναι Δευτέρα κι όχι μια διαφορετική -καλύτερη ή χειρότερη-
μέρα. Είτε με ΝΑΙ είτε με ΟΧΙ, έχουμε μπει στον τάφο, ας πω από το 2010-για να
μην πάω στο 1827- και το πραγματικό δίλημμα είναι αυτό που προανέφερα. Το ΟΧΙ
δεν θ' αλλάξει κάτι από τη ροή των πραγμάτων, έτσι όπως αυτά μπήκαν στην τελική
τους φάση, από το 2010.
Κάποιοι
που νομίζουν ότι απέφυγαν τη ζωή εν τάφω και νιώθουν να βρίσκονται μακριά από
την επικίνδυνη ζώνη με τις αυτοκτονίες, τα εγκεφαλικά και τα εμφράγματα της
κατάθλιψης, -αυτά που έστειλαν συνανθρώπους στον χωρίς ζωή τάφο- έχουν αποφασίσει
ένα ναί ή μια αποχή, αδιαφορώντας για τον πάσχοντα διπλανό τους και νομίζοντας
ότι, τελικά, θ' αποφύγουν τον τάφο. Γι' αυτούς δεν έχει κανένα νόημα η παροιμία
"όταν καίγεται το σπίτι του διπλανού σου, να περιμένεις να καεί και το
δικό σου". Η τύφλα του νεωτερικού ατομικισμού δεν τους αφήνει να δουν.
Νομίζουν τους εαυτούς τους ασφαλείς και στα παλιά τους τα παπούτσια, αν το
πρόγραμμα "διάσωσης" έστειλε το χρέος από το 129% το 2009 στο 179%
του ΑΕΠ το 2014.
Στα
παλιά τους τα παπούτσια, αν το ΑΕΠ, με το πρόγραμμα "διάσωσης",
μειώθηκε κατά 25%, κατατάσσοντας την Ελλάδα τρίτη σε μέγεθος μείωσης ΑΕΠ μέσα
στον 21ο αιώνα, μετά τη Ζιμπάμπουε-λόγω υπερπληθωρισμού- και τη Συρία- λόγω
εμφυλίου. Στα παλιά τους τα παπούτσια –για να μην πω την άλλη φράση- και ο
πεσμένος ή ο νεκρός συμπατριώτης. Έτσι κι αλλιώς, οι έννοιες
"πατρίδα", "έλληνας", και τα παράγωγα,
"ελληνικός" και "συμπατριώτης", που επικαλέστηκα, τη
Δευτέρα θα επισημοποιηθεί ότι δεν έχουν νόημα. Κανείς δεν έδωσε σημασία -ούτε
οι συνεχιστές των μνημονίων συγκυβερνητικοί, ούτε κάποιος άλλος-, στη φράση της
Μέρκελ ότι "η Ελλάδα θα γίνει Κόσσοβο"- μια γεωγραφική περιοχή της
Ευρώπης κι όχι ένα Ανεξάρτητο και Αδέσμευτο κράτος. Το ερώτημα είναι αν θα έχει
ή όχι τη δική μας υπογραφή, η άνευ νοήματος, ελευθερίας και ανεξαρτησίας
πατρίδα. Και κάποιοι, συνειδητά ή αφελώς, έχουν βρει σωρεία δικαιολογιών, για
να βάλουν την ταφόπλακα μόνοι τους.
Την
Κυριακή, ο συνταξιούχος θα ψηφίζει περικοπή της σύνταξης του, ο μισθωτός του
μισθού του,ο "οφειλέτης" κατάσχεση του σπιτιού ή του μαγαζιού του, ο
άνεργος την ανεργία του, ο ανασφάλιστος την ανασφάλιση, ο ελεύθερος
επαγγελματίας αύξηση φόρων και μείωση τζίρου, όλοι μαζί αύξηση εισφορών και
μείωση συντάξεων, ο ξενοδόχος, ο εστιάτορας και τα νησιά του Αιγαίου αύξηση ΦΠΑ
και μείωση της ανταγωνιστικότητας της μόνης "βαριάς βιομηχανίας", που
μας απέμεινε. Οι Λαφαζάνηδες, οι Καζάκηδες και οι Λαπαβίτσες έκαναν πολύ
καλά τη δουλειά τους, με το ψευτοδίλημμα "ευρώ ή δραχμή".
Εγώ θα
ψηφίσω ΟΧΙ, για την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μου κι όχι γιατί κάτι θ' αλλάξει. Θ' αφήσω
άλλους να βάλουν την ταφόπλακα, μια και δεν μπορώ, από μόνος μου, να βγω από
τον τάφο. Δεν έχω καμία σχέση με τους κυρίους, που θα ψηφίσουν αύριο
"όχι", ενώ χτες δέχονταν ότι δεν είναι κακό πράγμα τα μακαρόνια να
πάνε στο 23%. Είναι επιτυχημένος ο σχεδιασμός των ντόπιων
"νεομνημονιακών", "μνημονιακών",
"αντιμνημονιακών" και των διεθνών πολιτικών εκπροσώπων μιας στυγνής
Ολιγαρχίας. Αγγίζουν την τελειότητα οι τεχνικές της εξουσίας όλων αυτών που
παριστάνουν τους "εκπροσώπους" κρατών, ενώ είναι εκπρόσωποι μιας
οικονομικής Ολιγαρχίας, που επιδιώκει, από την εποχή της κατάρρευσης του
"αντίπαλου" δέους, στη δεκαετία του 90, να τελειώσει με την
"ανθρωπότητα, όπως την ξέραμε", με την "Ιστορία" και με
κάθε τι άλλο ενοχλεί την κυριαρχία της. Είναι εμπνευσμένο και σατανικό το
σχέδιο των Κυρίαρχων να βάλουν τον ίδιο το λαό να σκάψει το λάκκο του και να
του βάλει ωραία ταφόπλακα, γαρνιρισμένη με επιγραφές «Μένουμε Ευρώπη» και άλλα
συναφή. Δεν ξέρω, αν θα βάλουν και σταυρό, όπως ο "Ευρωπαίος" Άνθιμος
Θεσσαλονίκης, συνεχιστής της Βαυαρικής παράδοσης της μονοφυσιτικής
"ορθοδοξίας". Θα γελάνε μαζί μας, που εμείς θα νομίζουμε ότι «μένουμε
Ευρώπη», ενώ θα μένουμε σε τάφο, ως ζώντες νεκροί. Θ' ανοίγουν σαμπάνιες στην
υγειά των κορόιδων.
"Καλό
βόλι", αδέρφια, κι όλα αυτά τάγραψα, για να ξέρετε ποιον σημαδεύετε. Δεν
προσπαθώ να πείσω αυτούς που δεν πείθονται. Τάγραψα για να μη με περνάτε για
μαλάκα ή ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται ή τι παιχνίδι, -είτε αφελώς είτε
συνειδητά- παίζετε. Δεν έχω πρόβλημα μαζί σας, δεν σκοπεύω να σας μισήσω, κι ας
μ' έχετε βάλει στο σημάδι. Έτσι κι αλλιώς σιτίζομαι από φίλους και το Φιλόπτωχο
Ταμείο της Μητρόπολης και σε λίγο θα είμαι άστεγος, γιατί η κομμουνίστρια
Βαλαβάνη μου είπε ότι θα κατασχέσει το σπίτι μου, επειδή αδυνατώ να κάνω ρύθμιση
οφειλών στον ΟΑΕΕ. Είναι σπουδαίο πράγμα οι φίλοι, κι όπως λένε οι παροιμίες
«στα δύσκολα φαίνονται» και τους ευγνωμονώ.
Καλή
βολή, αδέρφια -αλλά ν' ανησυχείτε γι' αυτήν και για πόσο θα την έχετε.
Στο ψευδοδημοψήφισμα παίζεται κάτι παραπάνω από ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ σε κάτι, που
μοιάζει να είναι βγαλμένο από τις ανάγκες κάποιων κομμάτων ή μιας
συγκυβέρνησης. Το ερώτημα, πάντα, θα είναι, αν θα συνυπογράψουμε τη θανατική
μας καταδίκη και μαζί της, την καταδίκη του πάσχοντα αδελφού, των παιδιών μας,
της Ιστορίας μας, κι αυτού που ως χτες ξέραμε σαν Πατρίδα.
Η Ελλάδα –δηλαδή οι Έλληνες- είναι το πειραματόζωο, που θα υπογράψει, από μόνο
του- τη θανατική του καταδίκη, ολοκληρώνοντας και κορυφώνοντας τους
πειραματισμούς, που θα εξαχθούν σε όλο τον κόσμο –που θα διδάξουν τους «ηγέτες»
άλλων λαών, πώς επιτυγχάνεται η τέλεια συμμόρφωση «προς τα υποδείξεις».
Αν αυτό θέλουμε, ας ψηφίσουμε ΝΑΙ ή ας απέχουμε, όπως προτείνουν ψευδοπατριώτες
και ψευδοεπαναστάτες. Χρόνια, τώρα, ο καθένας έχει μία καλή δικαιολογία, για να
μην πράξει εκείνο το αυτονόητο που λευτερώνει τον άνθρωπο- την Ενότητα, τη
Συνάντηση, την Εκκλησία των πολλών ανθρώπων, ως τρόπο και λύση, όταν
εμφανίζονται καταστάσεις οδυνηρής καταπίεσης.
Εγώ
σας είπα τι θα κάμω και γιατί θα το κάμω. Και πάλι λέω ότι το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ δεν
θ’ αλλάξει κάτι. Η επόμενη μέρα θα είναι, απλώς μια ακόμα μέρα προς τον
κατήφορο, αν όλοι εμείς δεν οργανώσουμε μια τερατώδη πολιτική Ενότητα και δεν
σχεδιάσουμε τον δικό μας βιώσιμο δρόμο προς την Ανεξαρτησία και την Ελευθερία,
βασισμένοι στις δικές μας Μεγάλες Δυνάμεις κι όχι στο ψεύτικο χρήμα αυτών, που
δεν το δανείζουν, αν δεν μας αγοράσουν. Μπορούμε, γιατί τόχουμε
ξανακάμει, μερικές φορές στην ιστορία μας και μεγαλουργήσαμε. Αυτό φοβούνται οι
Ολιγαρχικοί όλων των ειδών και γι’ αυτό με ψεύτικα διλήμματα, «ευρώ ή δραχμή» -
«μέσα ή έξω από την Ε.Ε.», προσπαθούν να ξεχάσουμε αυτό που είμαστε, να
διαιρεθούμε, να μισηθούμε και να παραδοθούμε στο έλεος των Ολιγαρχικών
πολιτικών αγορών.
Κάποιοι
ήξεραν και προέβλεπαν. Οι κρατούντες στα χέρια τους την εξουσία, ελέγχοντας το
χρήμα και τις τράπεζες, το ήξεραν και το σχεδίαζαν, όταν εμείς, αφελώς, στήναμε
πανηγυράκια για το "κοινό μας σπίτι":
>Εάν μια χώρα ή περιοχή
δεν έχει την εξουσία να υποτιμήσει [το νόμισμα της], και αν δεν είναι
δικαιούχος ενός συστήματος δημοσιονομικής εξισορρόπησης, τότε δεν υπάρχει
τίποτα για να την σταματήσει από το να υποστεί μια διαδικασία σωρευτικής και
οριστικής παρακμής που οδηγεί, στο τέλος, στη μετανάστευση, ως την μόνη
εναλλακτική λύση στη φτώχεια ή την πείνα.<( Wynne Godley, 1992).
1992
ήταν η εποχή του Μάαστριχτ κι εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου.
- Οι "δανειστές" και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι δεν είναι "εταίροι" -είναι εχθροί κι εμείς θύματα ενός καλά οργανωμένου σχεδίου -ενός παιχνιδιού που κληθήκαμε να παίξουμε, χωρίς να ξέρουμε τους κανόνες του.
Ο ΑΝΕΜΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ, που πρέπει να πνεύσει και να σαρώσει, βρίσκεται στην οργάνωση
της δική μας ενότητας – στα δικά μας χέρια. Έχουμε φτάσει στα ύστατα. Αν δεν
φιλιώσουμε, αν δεν αγαπήσουμε, αν δεν νιώσουμε κοντά ο ένας στον άλλον, αν δεν
γίνουμε Εκκλησία, ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ. Θα μείνουμε παραδαρμένα «άτομα» και άμορφη μάζα,
δίχως έλεος, δίχως ταυτότητα, ξυλάρμενα παντός θυελώδους και απάνθρωπου καιρού
–ορεκτικό στην Απληστία των Ολίγων και των μισθώτων πολιτικών οργάνων τους.
Blogger: κάποιοι μας ...διαβάζουν...
-------------------------------------
-------------------------------------
Κλείστε τις τηλεοράσεις. Σαν έτοιμος από καιρό αποχαιρέτα την, την Τρέμη που ουρλιάζει. Αποχαιρέτα τους ωραίους και υποτελείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, αποχαιρέτα την, την…
Και τώρα τι θα απογίνουμε;
Αν δεν μας δώσουν τα λεφτά, τι θα κάνουμε;
Πως θα ζήσουμε;
Ανήμποροι. Μοιάζουμε σαν κάτι
τεμπελχανάδες, που ζουν με το μπουρμπουάρ που τους δίνει ο πατέρας τους,
ξαπλωμένοι όλη μέρα στις καφετέριες, πίνοντας καφέδες και βλέποντας τα
γκομενάκια να περνούν.
Αυτό είμαστε οι Έλληνες;
Μας δίνουν λεφτά οι ξένοι, ζουμε. Δεν μας δίνουν, πεθαίνουμε;
Πως γίναμε έτσι;
Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, δεν ξέρουμε που πάμε.
Σα να είναι έρημος αυτός ο τόπος. Σα να μην παράγουμε τίποτα. Σα να στεγνώσανε τα χώματα, σα να ξεράθηκαν οι ελιές!
Σα να μην είμασταν ποτέ γεωργοί, κτηνοτρόφοι, χτίστες, επιστήμονες. Σα να μην υπήρξαμε ποτέ.
Σα να ήμασταν πάντα όλοι άνεργοι και περιμέναμε τους Γερμανούς να μας δώσουν κάτι τις, για να βγάλουμε τη γυναίκα μας μία βόλτα.
Μία φωνή ακούς από τους νέους ανθρώπους.. Τι να κάνουμε εδώ; Δεν βρίσκω τι να κάνω. Ψάχνομαι τόσο καιρό.
Όλες οι μικρές επιχειρήσεις βουλιάζουν. Ποιοι να αγοράσουν; Τα 3.000.000 φτωχοί;
Οι 1.500.000 άνεργοι; Οι 300.000 νέοι που μετανάστευσαν; Ποιοι; Αυτοί που απολύθυηκαν; Αυτοί που δεν έχουν σύνταξη;
Οι οικογένειες που ζουν με ένα μισθό; Ποιοι;
Γίναμε φαντάσματα των εαυτών μας.
Γίναμε μικρότεροι του ίσκιου μας.
Και έρχονται πάλι να μας ξαναφοβίσουν.
Θα σας το κόψουμε το μπουρμπουάρ.
Ο φόβος είναι αιλουροειδές που σκαρφαλώνει στα γεράματα. Αν σκαρφαλώσει σε νεανικό σώμα, τότε αυτό γερνάει απότομα.
Αν δείτε νέους σαν γέρους να μιλούν, είναι που ο φόβος σκαρφάλωσε.
Αλλά τι να φοβηθείς, όταν έχεις τα χέρια σου, τα πόδια σου, και το μυαλό σου;
Η χώρα καταστράφηκε. Το μόνο που έχει
μείνει όρθιο είναι οι ανοιχτές τηλεοράσεις. Είναι η πόρτα, από την οποία
διαχέεται ο φόβος.
Ναι η χώρα συγκρούστηκε με τον 21ο αιώνα και βρέθηκε χωρίς όραμα στη νέα εποχή.
Ποιος θα μεταποιήσει και θα μεταμορφώσει το δημόσιο;
Παλιά χρειαζόταν 25 σφραγίδες για να επιβεβαιώσεις την ταυτότητα σου. Τώρα χρειάζεται μία.
Οι 24 σφραγίδες κρύβονται για να μην τις βρουν.
Φοβούνται μην τους πουν “Έλα εδώ εσύ, τι κάνεις τώρα που δεν έχεις να σφραγίζεις;
Δεν χρειάζεται να απολυθούν οι 24 σφραγίδες, χρειάζονται νέο προορισμό.
Χρειάζονται να εξυπηρετήσουν την αναγκαιότητα της εποχής.
Οι πολιτικοί μας φοβήθηκαν να δουν το μέλλον. Βολεύτηκαν στο να δανείζονται.
Και φτάσαμε σήμερα να ζούμε χωρίς να έχουμε ζωή. Απαθείς. Ανίκανοι να κάνουμε κάτι για τη χώρα μας.
Εξαρτημένοι από το μπουρμπουάρ του Γερμανού φιλευσπλαχνου.
Βλέπετε να προχωράει τίποτα;
Γιατί έπεσε ο Παπανδρέου; Γιατί ψήφισε μνημόνιο!
Γιατί έπεσε ο Σαμαράς; Γιατί ψήφισε μνημόνιο!
Πως γίνεται λοιπόν σήμερα όλες οι
εφημερίδες να έχουν γκάλοπ, που ούτε λίγο ούτε πολύ, ζητούν από τον
Τσίπρα να ψηφίσει και 3ο μνημόνιο;
Είναι βίτσιο του λαού αυτού να θυσιάζει έναν αρχηγό για κάθε μνημόνιο;
800 εκατομμύρια ευρώ ήταν τα μέτρα του Χαρδούβελη είπε ο Σαμαράς. Και τα έφτασε 8 δις ο Τσίπρας. Όχι οι ξένοι, ο Τσίπρας!
Πήγε δηλαδή στην Ευρώποι και είπε δεκαπλασιάστε μου αυτά που σας έδινε ο Σαμαράς.
Να υπενθυμίσω ότι το πρωτογενές πλεόνασμα που ήθελε να υπογράψει ο Σαμαράς, αντιστοιχεί σε 20 δις μέτρα. Για αυτό έπεσε.
Το λέω για να μη νομίζει ότι έπεσε για 800 ψωροεκατομμύρια.
Το χρέος αυτό είναι αβίωτο. Κανείς δεν επιθυμεί την δραχμή. Λάθος μπήκαμε στο Ευρώ, λάθος να βγούμε από το Ευρώ.
Αλλά ας μας αφήσουν να συνέλθουμε. Ας μας αφήσουν να ξαναπιάσουμε με τα χέρια μας τη ζωή μας και τη γη μας.
Δεν μπορούμε να πάμε μήνα-μήνα, μέρα-μέρα δίνοντας μας ρευστότητα με το σταγονόμετρο.
Άκουσα τον Θεοδωράκη, την Φώφη και τον Σαμαρά που ετοιμάζονται να κάνουν το Ευρωπαϊκό Λαϊκό μέτωπο μαζί.
Να λένε πως ο Τσίπρας είναι ο μοιραίος άνθρωπος. Αναποδογυρίσανε οι έννοιες στο μυαλό.
Έφτασε να είναι μοιραίος άνθρωπος αυτός που αντιστέκεται και ωραίος αυτός που υποκύπτει.
Ναι είναι αλήθεια. Όσοι αντιστάθηκαν στους Γερμανούς τότε στη κατοχή, τους εκτέλεσαν.
Τους δοσίλογους τους κράτησαν ζωντανούς.
Όμως κανένας στην ιστορία δεν θυμάμαι να κατέθεσε στεφάνι σε κάποιον δοσίλογο.
Γιατί οι δοσίλογοι δεν ήταν μοιραίοι, ήταν ωραίοι υποτελείς.
Ας σταματήσουμε τις υστερίες, να τρέχουμε για μακαρόνια και ρύζια.
Δεν είναι ντροπή να τρέχουμε στα ΑΤΜ ακούγοντας τις τηλεοράσεις να ουρλιάζουν μέσα στη νύχτα;
Τι να κάνει ο άνθρωπος, όταν ακούει πως η Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα δεν
μας στηρίζει πια, γιατί τολμήσαμε να κάνουμε δημοψήφισμα στη χώρα μας;
Δεν θα πανικοβληθεί όταν έχει να ταΐσει το παιδί του, όταν έχει να
πληρώσει τους γιατρούς, όταν έχει ν απληρώσει τα φάρμακα του;
Θέλουν να οδηγήσουν τον κόσμο έξω από το Μαξίμου. Ζούμε ένα νέο ιδιότυπο πραξικόπημα.
Ή πέφτει η κυβέρνηση και μας δίνουν λεφτά ή μας χρεωκοπούνε.
Η ντροπή για αυτό που ζούμε, είναι πιο μεγάλη για τους Γερμανούς.
Μετά από αυτά που μας κάνανε στον πόλεμο, μας κάνουν τα ίδια και τώρα, με τον Σόϊμπλε στον ρόλο του ευαίσθητου Χίτλερ;
Κανείς δεν έχει καταθέσει στεφάνι στον Χίτλερ. Κι όμως κάποτε όλοι σκύβανε το κεφάλι σε αυτόν.
Γιατί οποιος καταστρέφει λαούς, όποιος δεν υπολογίζει ανθρώπους, όποιος
χασκογελάει στον πόνο του άλλου, στεφάνι τιμής ποτέ δεν του πρέπει.
Κλείστε τις τηλεοράσεις. Σαν έτοιμος από καιρό αποχαιρέτα την, την Τρέμη που ουρλιάζει.
Αποχαιρέτα τους ωραίους και υποτελείς.
Λ.Λ. - Πηγή
Σχόλια